tag:blogger.com,1999:blog-54949730929911227282011-04-21T19:38:05.093-07:00anti-vahhabisarahttp://www.blogger.com/profile/06498195424654760062noreply@blogger.comBlogger361100tag:blogger.com,1999:blog-5494973092991122728.post-70809260759079347402008-07-09T00:53:00.000-07:002008-07-09T01:02:52.888-07:00v,sdi , psdkugd fihM<div align="right"><br /> <br />بحثي در مناسبات حسينعلي بهاء و روسيه<br />پيوند ديرپا با استعمار تزاري<br />نوشته : رضا قريبي<br /> منابع غير بهائي، ميرزا حسينعلي بهاء پيشواي بهائيان (و نيز برادرش صبح ازل، پيشواي ازليان) را به خبرچيني براي سفارت روسيه متهم ميسازند. عبدالله بهرامي (از عناصر مشروطه خواه و دموكرات صدر مشروطه، و از صاحب منصبان عالي نظميه) مينويسد: «ميرزا حسينعلي را عدهاي از اشخاص مطلع، جزو خفيهنويسان سفارت روس معرفي نمودهاند» .1 هاشم محيط مافي، از روزنامهنگاران آن عصر نيز بهاء و ازل را راپرتچي سفارت روسيه معرفي ميكند.2<br />جدا از صحت و سقم اين اتهام، شواهد متعددي وجود دارد كه پيوند آشكار ميان حسينعلي بهاء و روسها را مدلل ميدارد و حتي مآخذ معتبر بهائي (تلخيص تاريخ نبيل، مقاله شخصي سياح، قرن بديع و الكواكب الدريه) بدان تصريح دارند. يكي از مهمترين و آشكارترين اين شواهد، اقدام جدي پرنس دالگوروكي (سفير روس در ايران) براي نجات بهاء (از زندان و اعدام) پس از ترور نافرجام شاه، و بدرقه بهاء توسط غلامان سفارت تا مرز عراق3 است كه صدور لوح از سوي بهاء خطاب به تزار روسيه در تشكر از حمايت دالگوروكي4 را در پي داشت.<br /> <br />حسينعلي نوري (بها)<br />تحقيق زير، به بررسي پيوند ديرين ميان بهاء و خانواده او با روسيه ميپردازد:<br />1.منسوبان نزديك بهاء، در سفارت روس<br />منابع تاريخي (اعم از بهائي و غيربهائي) از حضور بستگان نزديك بهاء: ميرزا حسن نوري (برادر بزرگ بهاء)، ميرزا مجيد خان و ميرزا ابوالقاسم خان آهي (بترتيب: شوهر خواهر و خواهرزاده بهاء) به عنوان «منشي» در سفارت روسيه در تهران خبر ميدهند.5 آواره (آيتي بعدي)، مبلغ و مورخ پيشين بهائيت، تصريح ميكند كه: ميرزا حسن، برادر بزرگ بهاء، منشي سفارت روس در تهران بود.6 شوقي افندي نيز مينويسد: «در زرگنده ميرزا مجيد شوهر همشيره» بهاء يعني ميرزا مجيد خان آهي «در خدمت سفير روس پرنس دالگوركي سمت منشيگري داشت...» .7 اين رسم در خاندان آهي ادامه يافت، چندان كه عموي مجيد آهي (وزير مشهور عصر پهلوي) منشي سفارت روس در تهران بود و مجيد به كمك او براي تحصيل به پايتخت تزار رفت و رشته حقوق را گذراند.8<br />پدر حسينعلي بهاء و صبح ازل، ميرزا عباس نوري موسوم به ميرزا بزرگ وزير است. ميرزا عباس، بزرگ خاندان خويش محسوب ميشد و حضور چشمگير و گسترده منسوبين نزديكش (يعني، پسر بزرگ، داماد و نوههاي دختريش) در سفارت روسيه، كه بويژه در ايران آن روزگار، امري عادي به نظر نميرسد، قاعدتاً بدون آگاهي و موافقت وي صورت نگرفته است، و اين امر، پژوهشگر تيزبين را به جستجوي ريشهها و رشتههاي ارتباط بين خود ميرزا عباس با روسها واميدارد. اتفاقاً بررسي زندگي ميرزا عباس و «شبكه ارتباطات سياسي» او نيز رد پاهايي از روسيه را در پروندهاش به دست ميدهد. و اين امر نشانگر آن است كه پيوند حسينعلي «بهاء» با روسها، ظاهراً سابقهاي ديرين داشته و به روزگار حيات پدرش، ميرزا عباس، ميرسد.<br />2.پدر بهاء؛ منشي پرنس «روسفيل»<br />مـيـرزا عـبـاس نـوري (مـيرزا بزرگ وزير)، پدر حسينعلي بهاء (مؤسس بهائيگري) و يحيي صبح ازل (بنيادگذار ازليگري) است. ميرزا عباس، در دستگاه شـاهـزاده امـاموردي مـيرزا (پسر فتحعلي شاه و كـشـيـكـچـي بـاشـي يـعني رئيس گارد مخصوص سلطنتي) كار ميكرد و وزير و منشي او بود. عباس از 1230ق به وزارت اماموردي منصوب شد و شهرت وي به وزير نيز از همينجا بود.9<br />امام وردي، مخدوم ميرزا عباس، از عناصري است كه رد پاي ارتباط با سفارت روسيه در كارنامه او مشهود است. از كلام مهدي بامداد برميآيد كه پس از قتل گريبايدوف (سفير مغرور و فتنهجوي روسيه) در 1244ق، خانه اماموردي ميرزا در تهران چندي منزلگاه سفراي روس بود10، و با توجه به اينكه انتخاب اشخاص براي ميهمانداري از سفراي بيگانه، بيحساب و كتاب نبوده و علايق و سلايق سياسي آنان، نوعاً در انتخابشان براي اين گونه امور، لحاظ ميشد) اين امر از وجود نوعي «خصوصيت» بين اماموردي و سفراي همسايه شمالي حكايت دارد. دستكم بايد گفت كه اقامت سفراي روس در خانه پرنس قجر، زمينهساز «تشديد و تقويت» روابط وي با آنان بوده است. چنان كه اين امر، در ماجراي مرگ فتحعلي شاه و بحران سياسي پس از وي، آشكار شد.<br />اماموردي از دولتمرداني بود كه در جريان انتقال سـلـطـنـت از فـتـحـعلي شاه به محمد شاه قاجار (جماديالثاني 1250) به رقباي شاه جديد پيوست و حتي به دستور برادر بزرگش: علي شاه ظلالسلطان، با 15 هزار سرباز به قزوين شتافت تا راه را بر ورود شاه و وزيرش (قائم مقام فراهاني) به پايتخت ببندد، كه البته قشونكشي وي پاياني فضاحتبار داشت11 و با پيشبيني شكست ياران خود، به «چادر ايلچي روس پناهيد» .12 اين پناهندگي براي امام وردي طبعاً مصونيت سياسي به همراه داشت و لذا در جريان داغ و درفش همپيمانهاي سياسيش (ظلالسلطان و...) توسط محمد شاه و قائممقام، چون «در پناه دولت روس بود، كسي به او متعرض نميشد و باقي گرفتار بودند» .13<br />سال بعد، در ربيعالاول 1251، جمعي از شاهزادگان مخالف شاه (از جمله اماموردي) به قلعه اردبيل فرستاده شدند و اماموردي 3 سال بعد (ربيعالثاني 1254) به اتفاق برادرانش: ظلالسلطان و ركنالدوله «از قلعه اردبيل گريخته و به دولت روس تزاري پناهنده شدند. دولت روسيه درصدد برآمد كه شاهزادگان فراري را با ماهيانه مكفي در قراباغ يا ورشو منزل دهد ولي شاهزادگان توقعات ديگري داشتند كه مورد قبول امپراتور قرار نگرفت. اين واقعه مصادف بود با محاصره هرات از طرف محمدشاه و مقارن با مسافرت نيكولاي اول به ايروان و چون در اين اوان مقامات» تزاري «بنا به مقتضيات سياسي از دولت ايران پشتيباني ميكردند موافقت با تقاضاهاي غير موجه فراريان [به سلطنت رسانيدن آنان در ايران] معقول به نظر نميآمد» .14 لذا آن سه تن نهايتاً ناگزير شدند براي دستيابي به نقطه اتكا بهتر، به كشور عثماني بروند15 كه آن زمان، پيوندهاي عميقي با دولت انگليس داشت. تزار البته هنگام عزيمت آنها به عثماني، از ايشان نزد شاه ايران وساطت و ضمانت كرد16 و خود ظلالسلطان در نامه به پالمرستون، وزير خارجه انگليس (اول رمضان 1254ق) خاطرنشان ساخت كه: «بعد از فرار از قلعه اردبيل، مدت هفت ماه در حمايت دولت عليه امپراتور اعظم [تزار روسيه] بوديم و ايلچي دولت عليه ايشان [يعني سفير روسيه در ايران] هم دخيل اين امر بود» .17 آنان پس از ورود به عثماني در خط سازش با انگلستان افتادند كه خود داستاني دراز و عبرتانگيز دارد.18 منابع بهائي اظهار ميدارند كه در ايام تبعيد حسينعلي بهاء در عراق، پسران ظل السلطان، شجاع الدوله و سيف الدوله، جزو ميهمانان دائمي بهاء بودند.19<br />پدر حسينعلي بهاء، ميرزا عباس نوري، مدتها كارگزار شاهزاده روسفيل: امام وردي ميرزا، بوده است.<br />امام وردي، ضمناً داماد محمدخان قاجار20 و شوهر خواهر پسر وي: محمدحسن خان سردار ايرواني، بود كه تاريخ، هر دو ـ محمد خان و محمدحسن خان ـ را از وابستگان سياست روسيه در ايران ميشناسد. عباس امانت (مورخ بهائيتبار) از محمدحسن خان با عنوان «يكي از تحت الحمايگان جاهطلب روسيه» ياد ميكند.21 محمد حسن خان سردار، از قضا متهم به دخالت در توطئه ترور نافرجام ناصرالدين شاه (شوال 1268ق) بود22 كه حسينعلي بهاء نيز در رديف متهمان رديف اول آن قرار داشت.<br />چنانچه از روابط ديرين ميان خانواده بهاء با روسها بگذريم، به روابط شخص وي با عمال روسيه در ايران ميرسيم كه منابع بهائي هم بدان تصريح دارند.<br />3. دريابيگي روسيه، و تلاش براي حفظ جان بهاء<br />ميدانيم كه يكي از مهمترين آشوبهاي بابيان، در قلعه شيخ طبرسي (واقع در مازندران) روي داد كه مقدمات آن در زمان محمدشاه قاجار فراهم شد ولي آتش آن در زمان ناصرالدين شاه (و صدارت امير) سربرزد و دولت مركزي، تنها پس از كوششهاي زياد و دادن تلفات گران، توانست آن فتنه را سركوب كند. در جريان آن فتنه، براي حسينعلي بهاء نيز (كه قصد پيوستن به بابيان در قلعه را داشت) توسط حكومت ايران مشكلاتي پديد آمد كه روسها به كمكش شتافتند. توضيح اينكه :<br />قبل از شروع درگيري قلعه طبرسي، به قول «الكواكب الدريه» (از مآخذ مشهور بهائي):حسينعلي «يك وقتي در جز [بندر گز سابق] كه قريه [اي] از قراء مازندران است تشريف داشته و در آنجا مستخدمين و سرحدداران دولت روس، ارادتي شايان به حضرتش يافته، اراده كردهاند كه آن حضرت را از دست مأموران ايراني گرفته و يا فرار داده به روسيه ببرند» ولي ميرزا قبول نكرده است. تا اينكه بزودي خبر مرگ محمدشاه ميرسد و «دريابيگي روس اظهار سرور كرده» است. «خلاصه، آن قضيه وفات شاه هرچند امر را بر اصحاب مازندران [مقيم قلعه طبرسي] سخت كرد، ولي از طرفي سبب نجات حضرت بهاءالله شد و آن حضرت سالماً به طهران مراجعت فرمود...» .23<br />مؤلف كواكب الدريه، كه بعدها از بهائيت برگشته و كتاب «كشف الحيل» را در افشاي ماهيت بهائيان نوشت، در كشف الحيل، به لوحي از عبدالبها خطاب به برخي از مريدان خود در بندرگز اشاره ميكند كه ضمن آن، با اشاره به ممانعت حكومت آمل از نزديك شدن بهاء به مجتمعين قلعه شيخ طبرسي، و رفتن بهاء به بندرگز، مينويسد: «پس جمال مبارك [بهاء]... در بندرجز تشريف بردند و سركردههاي جز نهايت رعايت و احترام را مجري داشتند. پس محمد شاه، فرمان قتل جمال مبارك [بهاء] را به واسطه حاجي ميرزا آقاسي صادر نمود و خبر محرمانه به بندر جز رسيد. از قضا در دهي از دهات سركرده روز بعد موعود بودند. مستخدمين روسي با بعضي از خوانين بسيار اصرار نمودند كه جمال مبارك به كشتي روس تشريف ببرند و آنچه اصرار و الحاح كردند قبول نيفتاد، بلكه روز ثاني صبح با جمعي» بسيار «به آن ده تشريف بردند. در بين راه سواري رسيد و به پيشكار دريابيگي روس كاغذي داد. چون باز نمود به نهايت سرور فرياد برآورد و به زبان مازندراني گفت: مردي بمرده. يعني محمد شاه مرد. لهذا آن روز را خوانين و جميع حاضرين... جشن عظيمي گرفتند...» .24<br />4. پرنس دالگوروكي براي نجات بهاء<br /> از حبس و اعدام بپاميخيزد<br />چنان كه گفتيم، اقدام دالگوروكي براي نجات جان بهاء از زندان ناصرالدين شاه، و تشكر بهاء از وي و تزار، يكي از مهمترين شواهد تاريخي دال بر پيوند آشكار ميان بهائيت (و پيشواي آن) با روسها است. منابع بهائي تصريح ميكنند كه: پس از ترور نافرجام شاه به دست بابيان (28 شوال 1268ق) بهاء كه شديداً در مظان اتهام بود، به خانه شوهر خواهرش (منشي سفارت روس) در زرگنده (محل ييلاقي سفارت) رفت و سفير روس (دالگوروكي) به حمايت علني از وي پرداخت و حتي به حسينعلي پيشنهاد كرد كه به روسيه رفته و از پذيرايي دولت تزاري بهرهمند شود.25 پس از آزادي بهاء از زندان و تبعيد وي از سوي دولت ايران به عراق نيز، نماينده سفارت روس، حسينعلي را تا مرز بغداد همراهي كرد26 كه گزندي به وي نرسد. حسينعلي هم بعداً لوحي خطاب به تزار (نيكلاويچ الكساندر دوم) در تشكر از كمك سفير وي در تهران صادر كرد و بابت اين لطف و حمايت، خواستار علو مرتبه از درگاه الهي! براي تزار گرديد.27<br />شوقي افندي (نوه و جانشين عباس افندي) با اشاره به ماجراي ترور شاه مينويسد: «روز بعد با نهايت متانت و خونسردي به جانب نياوران مقر اردوي سلطنتي رهسپار شدند. در زرگنده ميرزا مجيد شوهر همشيره مبارك كه در خدمت سفير روس پرنس دالگوركيPrince Dalgoroki سمت منشيگري داشت آن حضرت را ملاقات و ايشان را به منزل خويش كه متصل به خانه سفير بود رهبري و دعوت نمود. آدمهاي حاجي علي خان حاجب الدوله چون از ورود آن حضرت باخبر شدند موضوع را به مشارٌاليه اطلاع دادند و مراتب را شخصاً به عرض شاه رسانيد. شاه از استماع اين خبر غرق درياي تعجب و حيرت شد و معتمدين مخصوص به سفارت فرستاد تا آن وجود مقدس را كه به دخالت در اين حادثه متهم داشته بودند تحويل گرفته نزد شاه بياورند. سفير روس از تسليم حضرت بهاالله امتناع ورزيد و از هيكل مبارك تقاضا نمود كه به خانه صدراعظم تشريف ببرند. ضمناً از مشارٌاليه به طور صريح و رسمي خواستار گرديد امانتي را كه دولت روس به وي ميسپارد در حفظ و حراست او بكوشد» .28 عبدالحميد اشراق خاوري، مبلغ و مورخ مشهور بهائي، نيز آورده است: ناصرالدين شاه «فوراً مأموري فرستاد تا حضرت بهاءالله را از سفارت روس تحويل گرفته نزد شاه بياورد. سفير روس از تسليم حضرت بهاءالله به مأمور شاه امتناع ورزيد و به آن حضرت گفت كه به منزل صدراعظم برويد و كاغذي به صدراعظم نوشت كه بايد حضرت بهاءالله را از طرف من پذيرايي كني و در حفظ اين امانت بسيار كوشش نمايي و اگر آسيبي به بهاءالله برسد و حادثهاي رخ دهد شخص تو مسؤول سفارت روس خواهي بود» !29<br />دالگوروكي دست بردار نبود و زماني كه دولت ايران بهاء را به زندان افكند، تلاشش را ادامه بل تشديد بخشيد. مطالع الانوار مينويسد: «قنسول روس كه از دور و نزديك مراقب احوال بود و از گرفتاري حضرت بهاءالله خبر داشت، پيغامي شديد به صدراعظم فرستاد و از او خواست كه با حضور نماينده قنسول روس و حكومت ايران تحقيقات كامل درباره حضرت بهاءالله به عمل آيد و شرح اقدامات و سؤال و جوابها كه به وسيله نمايندگان به عمل ميآيد در ورقهاي نگاشته شود و حكم نهايي درباره آن محبوس بزرگوار اظهار گردد. صدراعظم به نماينده قنسول وعده داد و گفت در آتيه نزديكي به اين كار اقدام خواهد كرد و آنگاه وقتي معين نمود كه نماينده قنسول روس با حاجب الدوله و نماينده دولت [ايران] به سياه چال بروند. مقدمتاً... [ملا علي ترشيزي ملقب به عظيم، از روِساي وقت بابيه و مرتبط با تروريستها] را طلب داشتند و از محرك اصلي و رئيس واقعي سؤال كردند» عظيم جنايت را گردن گرفت و «چون اين اقرار را از عظيم شنيدند قنسول و نماينده حكومت اقرار او را نوشته به ميرزا آقا خان [صدراعظم] خبر دادند و در نتيجه حضرت بهاءالله از حبس خلاص شدند...» .30<br />شوقي نيز در ادامه مطلب قبل مينويسد: «از يك طرف وساطت و دخالت پرنس دالگوركي سفير روس در ايران كه به جميع وسائل در آزادي حضرت بهاءالله بكوشيد و در اثبات بيگناهي آن مظلوم آفاق، سعي مشكور مبذول داشت و از طرف ديگر اقرار و اعتراف رسمي ملا شيخ علي ترشيزي ملقب به عظيم كه در زندان حضور حاجب الدوله و مترجم سفارت روس و نماينده حكومت برائت حضرت بهاءالله را تأييد و به صراحت دخالت و شركت خويش را در حادثه... [تيراندازي] به شاه اظهار نمود» .31<br />5. حمايتها ادامه مييابد<br />روسها پس از دستگيري و حبس بهاء توسط دولت ايران نيز، جداً «مراقب احوال» وي بوده و قضايا را تعقيب ميكردهاند و حتي در هنگام بازجويي و محاكمه او، نماينده آنها حضور داشته است. به نوشته امانت: «آهي شخصاً در معيت» بهاء «به اردوي سلطنتي در نياوران رفت " كه بگويد و معلوم نمايد كه برادر زن او بيتقصير است"» .32 در جريان محاكمه نيز آن گونه كه دكتر اسلمونت (از سران بهائيت) تصريح ميكند، «سفير روس به برائت» بهاء «شهادت داد» .33<br />پيشنهاد سفير به حسينعلي بهاء (پس از آزادي از زندان) مبني بر سفر به روسيه، و نيز بدرقه رسمي بهاء هنگام خروج وي از ايران (به حكم ناصرالدين شاه) تا مرز عراق توسط غلامان سفارت روسيه نيز، كه در تواريخ معتبر بهائيت بدان تصريح شده، گامهاي بعدي سفارت روسيه در حمايت از حسينعلي بود. مطالع الانوار مينويسد: «حكومت ايران بعد از مشورت به حضرت بهاءالله امر كرد كه تا يك ماه ديگر ايران را ترك نمايند و به بغداد سفر كنند. قنوسل روس چون اين خبر شنيد از حضرت بهاءالله تقاضا كرد كه به روسيه بروند، دولت روس از آن حضرت پذيرايي خواهد نمود. حضرت بهاءالله قبول نفرمودند و توجه به عراق را ترجيح دادند، در روز اول ماه ربيع الثاني 1269 هجري به بغداد عزيمت فرمودند. مأمورين دولت ايران و نمايندگان قنسول روس تا بغداد با حضرتش همراه بودند» .34<br />همراهي نمايندگان سفارت با بهاء، مورد اعتراف مكرر خود او قرار دارد: از جمله در «اشراقات» تصريح ميكند كه: «اين مظلوم از ارض طا [= طهران] به امر حضرت سلطان به عراق عرب توجه نمود و از سفارت ايران و روس ـ هر دو، ملتزم ركاب بودند» .35<br />اين امور، دقيقاً اين حدس را تقويت ميكند كه سفارت روسيه با حسينعلي بهاء (بنيادگذار مسلك بهائيت) به عنوان فردي «تحت الحمايه روسها» و مشمول مقررات كاپيتولاسيون برخورد ميكرده است. گزارش شوقي افندي از پيشنهاد سفير به بهاء، دقيقاً (و البته به طور ناخواسته) مؤيد همين امر است: «سفير روس چون از فرمان سلطاني استحضار يافت و بر مدلول آن مطلع گرديد از ساحت مبارك استدعا نمود اجازه فرمايند آن حضرت را تحت حمايت و مراقبت دولت متبوعه خويش وارد و وسايل حركت وجود اقدس را به خاك روس فراهم سازد» .36<br />تشكر بهاء از تزار و سفير روسيه<br />بهرروي، حمايت كارساز سفير روسيه از حسينعلي بها در آن برهه بحراني، جناب بها را كاملاً نمكگير ساخت، تا آنجا كه لوحي خطاب به امپراتور روس صادر نمود و در آن، عمل سفير را موجب بالا رفتنِ بسيارِ مقام امپراتور نزد خداوند شمرد.37 شوقي افندي ـ نيز از «نهايت اهتمام» و تلاش «سفير دولت بهيه [روسيه] ايده الله تبارك و تعالي [!]... در استخلاص» بها از زندان دولت ايران سخن گفته و از «حمايت» مخلصانه و «فيسبيل الله» ! جناب «اعلي حضرت امپراتور دولت بهيه روس ايده الله تبارك و تعالي» از بها قدرداني كرده است! باور كردني نيست، ولي بايد پذيرفت! بنگريد: «در سنين بعد در لوحي كه به افتخار امپراتور روس نيكلاويچ الكساندر دوم نازل شده آن وجود مبارك عمل سفير را تقدير و بياناتي بدين مضمون ميفرمايد. قوله جل جلاله: «قد نصرني احد سفرائك اذ كنت في السجن تحت السلاسل و الاغلال بذلك كتب الله لك مقاماً ما لم يحط به علم احد الا هو اياك ان تبدل هذا المقام العظيم». و نيز در مقام ديگر ميفرمايد: «ايامي كه اين مظلوم در سجن اسير سلاسل و اغلال بود سفير دولت بهيه ايده الله تبارك و تعالي نهايت اهتمام در استخلاص اين عبد مبذول داشت و مكرر اجازه خروج از سجن صادر گرديد ولي پارهاي از علماي مدينه در اجراي اين منظور ممانعت نمودند تا بالاخره در اثر پافشاري و مساعي موفور حضرت سفير، استخلاص حاصل گرديد. اعلي حضرت امپراتور دولت بهيه روس ايده الله تبارك و تعالي حفظ و حمايت خويش را في سبيل الله [!] مبذول داشت و اين معني علت حسد و بغضاي جهلاي ارض گرديد» .38<br />------------------------------------------------------------<br />پانوشتها:<br />1. خاطرات عبدالله بهرامي، ص 30. 2. مقدمات مشروطيت، هاشم محيط مافي، به كوشش مجيد تفرشي، ص 35. 3. قرن بـديـع، شـوقـي افـنـدي، 2/33، 83 و 86 ؛ مـطالع الانوار، (THE DAWN BREAKERS) ، تلخيص تاريخ نبيل زرندي، ترجمه و تلخيص عبدالحميد اشراق خاوري، صص594 -593 و612 - 611 و 618؛ الكواكب الدريه، آواره، 1/336؛ بهاءالله و عصر جديد، دكتر اسلمونت، ص 44؛ عهد اعلي...، ابوالقاسم افنان، ص 496، 499 - 498 و 500 ؛ قبله عالم، عباس امانت، ترجمه حسن كامشاد، نشر كارنامه، تهران 1383، صص298 -297؛ الواح مباركه حضرت بها ا جل ذكره الاعلي شامل: اشراقات و چند لوح ديگر، بينا، بيتا، خط نستعليق، صص 104 - 103 و 155؛ لوح خطاب به شيخ محمد تقي اصفهاني معروف به نجفي، حسينعلي بها، لجنه نشر آثار آمري، لانگنهاين، 138 بديع، صص 16 - 14. 4. ر.ك، كتاب مبين، حسينعلي بها، چاپ 1308، ص 76؛ نسخه خطي، خط زين المقربين، 1294ق، ص 78؛ قرن بديع، همان، 2/86 . 5. ر.ك، الكواكب الدريه، عبدالحسين آواره، 1/254؛ قرن بديع، 2/33؛ كشف الحيل، آيتي، چ 7، 1/62 و 2/87 ، چ 4؛ فلسفه نيكو، حسن نيكو، 4/86 ؛ مقدمات مشروطيت، محيط مافي، ص 35؛ فتنه باب، اعتضاد السلطنه، توضيحات عبدالحسين نوايي، ص 194. 6. الكواكب الدريه، 1/254. نيز ر.ك، مقدمات مشروطيت، ص 35. آواره بعدها در برگشت از بهائيت، كتاب كشف الحيل را بر ضد اين فرقه نوشت و در آن متذكر شد: در موقع حبس بها «برادر بزرگش ميرزا حسن نوري منشي سفارت روس بود و بالاخره به وسيله ميرزا حسن سفارت را وادار بر شفاعت كردند و پس از چهار ماه و چيزي بها به شفاعت سفير روس از حبس خلاص و به بغداد با عائلهاش تبعيد شد» (كشف الحيل، ج 2، چ 4، ص 87 ). 7. قرن بديع، همان، ص 33. 8. شرح حال رجال سياسي و نظامي معاصر ايران، باقر عاقلي، 1/38. 9. ر.ك، شرح حال رجال ايران، بامداد، 6 /52 و 127 - 126 و 1/162. نيز ر.ك، نقطه الكاف، مقدمه ادوارد براون، ليدن 1328ق، ص 35؛ منشآت قائم مقام، چاپ محمد عباسي، صص25 -19. 10. شرح حال رجال ايران، 6 /51 ، پاورقي 8 . 11. همان، 1/163. 12. سفرنامه رضا قلي ميرزا، ص 11. 13. همان، ص 16. 14. مساله 14. رجال قاجاريه، حسين سعادت نوري، ص 279. نيز ر.ك، شرح حال رجال ايران، 1/163. 15. چهل سال تاريخ ايران... (المآثر و الاَّثار، اعتماد السلطنه، به كوشش ايرج افشار، 2/617 . 16.اسناد روابط ايران و روسيه در دوران فتحعلي شاه و محمد شاه قاجار...، به كوشش فاطمه قاضيها، مركز چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه، تهران 1380، صص 177-172 سنج با صص 171-170. 17. ايران و بريتانيا (1257 ـ 1224ق) به روايت اسناد ايراني موجود در انگلستان، به كوشش حسين احمدي، چاپ وزارت امور خارجه، تهران 1379، ص 130. 18. ر.ك، همان، صص 121- 119. براي حقوق بگيري آنهااز عثماني نيز ر.ك، شرح حال رجال ايران، 1/163. 19. ر.ك، بهاءالله، شمس حقيقت، حسن موقر باليوزي، ترجمه مينو ثابت، صص 163 - 162. 20. رجال قاجاريه، حسين سعادت نوري، ص 170، به نقل از: ناسخ التواريخ قاجاريه، سپهر، چاپ جهانگير قائم مقامي، 1/156؛ روضه الصفا، هدايت، چاپ خيام، 9/509 و 510 ؛ تاريخ عضدي، چاپ كوهي، صص 27 - 26. 21. ر.ك، قبله عالم، عباس اامانت، ص 226 و نيز 286 و 325. 22. رجال قاجاريه، صص 160 ـ 159. 23. الكواكب الدريه، 1/284. 24. كشف الحيل، ج 3، چ 4، صص 93 -92. 25. قرن بديع، شوقي افندي، 2/33، 83 و 86 ؛ تلخيص تاريخ نبيل زرندي، ص 631، 650 و 657 . نيز ر.ك، بهاءالله و عصر جديد، نوشته دكتر اسلمونت از عناصر شاخص بهائي، ص 44. 26. تلخيص تاريخ نبيل زرندي، ص 657؛ اشراقات، حسينعلي بها، ص 153 و 155. 27. كتاب مبين، شامل سوره هيكل و الواح ديگر حسينعلي بها، 1308ق، ص 76؛ قرن بديع، 2/86 . عبارت بها چنين است: يا ملك الروس... قد نصرني احد سفرائك اذ كنت في السجن تحت السلاسل و الاغلال بذلك كتب الله لك مقاماً لميحط به علم احد الا هو... 28. قرن بديع، 2/33. 29. مطالع الانوار...، ص 593 . 30. همان، ص 611 -612 31. قرن بديع، 2/83 . 32. همان، ص 297. 33. بهاءالله و عصر جديد، ص 344. مطالع الانوار، ص 618 . نيز ر.ك، به ديگر منبع بهائي: عهد اعلي...، ابوالقاسم افنان، ص 496 و 500 . 35. الواح مباركه حضرت بهاءالله جل ذكره الاعلي شامل: اشراقات و...، همان، صص 104 ـ 103. نيز ر.ك، همان: ص 155؛ لوح خطاب به شيخ محمد تقي اصفهاني معروف به نجفي، بهاء الله، لجنه نشر آثار امري، لانگنهاين، 138 بديع، صص 16 ـ 14. 36. قرن بديع، 2/86 . 37. كتاب مبين، چاپ 1308، ص 76: يا ملك الروس ان استمع نداء الله الملک القدوس ثم اقبل الي الفردوس ... 38. قرن بديع، 86/2<br />پانوشتها:<br />1. خاطرات عبدالله بهرامي، ص 30. 2. مقدمات مشروطيت، هاشم محيط مافي، به كوشش مجيد تفرشي، ص 35. 3. قرن بـديـع، شـوقـي افـنـدي، 2/33، 83 و 86 ؛ مـطالع الانوار، (THE DAWN BREAKERS) ، تلخيص تاريخ نبيل زرندي، ترجمه و تلخيص عبدالحميد اشراق خاوري، صص594 -593 و612 - 611 و 618؛ الكواكب الدريه، آواره، 1/336؛ بهاءالله و عصر جديد، دكتر اسلمونت، ص 44؛ عهد اعلي...، ابوالقاسم افنان، ص 496، 499 - 498 و 500 ؛ قبله عالم، عباس امانت، ترجمه حسن كامشاد، نشر كارنامه، تهران 1383، صص298 -297؛ الواح مباركه حضرت بها ا جل ذكره الاعلي شامل: اشراقات و چند لوح ديگر، بينا، بيتا، خط نستعليق، صص 104 - 103 و 155؛ لوح خطاب به شيخ محمد تقي اصفهاني معروف به نجفي، حسينعلي بها، لجنه نشر آثار آمري، لانگنهاين، 138 بديع، صص 16 - 14. 4. ر.ك، كتاب مبين، حسينعلي بها، چاپ 1308، ص 76؛ نسخه خطي، خط زين المقربين، 1294ق، ص 78؛ قرن بديع، همان، 2/86 . 5. ر.ك، الكواكب الدريه، عبدالحسين آواره، 1/254؛ قرن بديع، 2/33؛ كشف الحيل، آيتي، چ 7، 1/62 و 2/87 ، چ 4؛ فلسفه نيكو، حسن نيكو، 4/86 ؛ مقدمات مشروطيت، محيط مافي، ص 35؛ فتنه باب، اعتضاد السلطنه، توضيحات عبدالحسين نوايي، ص 194. 6. الكواكب الدريه، 1/254. نيز ر.ك، مقدمات مشروطيت، ص 35. آواره بعدها در برگشت از بهائيت، كتاب كشف الحيل را بر ضد اين فرقه نوشت و در آن متذكر شد: در موقع حبس بها «برادر بزرگش ميرزا حسن نوري منشي سفارت روس بود و بالاخره به وسيله ميرزا حسن سفارت را وادار بر شفاعت كردند و پس از چهار ماه و چيزي بها به شفاعت سفير روس از حبس خلاص و به بغداد با عائلهاش تبعيد شد» (كشف الحيل، ج 2، چ 4، ص 87 ). 7. قرن بديع، همان، ص 33. 8. شرح حال رجال سياسي و نظامي معاصر ايران، باقر عاقلي، 1/38. 9. ر.ك، شرح حال رجال ايران، بامداد، 6 /52 و 127 - 126 و 1/162. نيز ر.ك، نقطه الكاف، مقدمه ادوارد براون، ليدن 1328ق، ص 35؛ منشآت قائم مقام، چاپ محمد عباسي، صص25 -19. 10. شرح حال رجال ايران، 6 /51 ، پاورقي 8 . 11. همان، 1/163. 12. سفرنامه رضا قلي ميرزا، ص 11. 13. همان، ص 16. 14. مساله 14. رجال قاجاريه، حسين سعادت نوري، ص 279. نيز ر.ك، شرح حال رجال ايران، 1/163. 15. چهل سال تاريخ ايران... (المآثر و الاَّثار، اعتماد السلطنه، به كوشش ايرج افشار، 2/617 . 16.اسناد روابط ايران و روسيه در دوران فتحعلي شاه و محمد شاه قاجار...، به كوشش فاطمه قاضيها، مركز چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه، تهران 1380، صص 177-172 سنج با صص 171-170. 17. ايران و بريتانيا (1257 ـ 1224ق) به روايت اسناد ايراني موجود در انگلستان، به كوشش حسين احمدي، چاپ وزارت امور خارجه، تهران 1379، ص 130. 18. ر.ك، همان، صص 121- 119. براي حقوق بگيري آنهااز عثماني نيز ر.ك، شرح حال رجال ايران، 1/163. 19. ر.ك، بهاءالله، شمس حقيقت، حسن موقر باليوزي، ترجمه مينو ثابت، صص 163 - 162. 20. رجال قاجاريه، حسين سعادت نوري، ص 170، به نقل از: ناسخ التواريخ قاجاريه، سپهر، چاپ جهانگير قائم مقامي، 1/156؛ روضه الصفا، هدايت، چاپ خيام، 9/509 و 510 ؛ تاريخ عضدي، چاپ كوهي، صص 27 - 26. 21. ر.ك، قبله عالم، عباس اامانت، ص 226 و نيز 286 و 325. 22. رجال قاجاريه، صص 160 ـ 159. 23. الكواكب الدريه، 1/284. 24. كشف الحيل، ج 3، چ 4، صص 93 -92. 25. قرن بديع، شوقي افندي، 2/33، 83 و 86 ؛ تلخيص تاريخ نبيل زرندي، ص 631، 650 و 657 . نيز ر.ك، بهاءالله و عصر جديد، نوشته دكتر اسلمونت از عناصر شاخص بهائي، ص 44. 26. تلخيص تاريخ نبيل زرندي، ص 657؛ اشراقات، حسينعلي بها، ص 153 و 155. 27. كتاب مبين، شامل سوره هيكل و الواح ديگر حسينعلي بها، 1308ق، ص 76؛ قرن بديع، 2/86 . عبارت بها چنين است: يا ملك الروس... قد نصرني احد سفرائك اذ كنت في السجن تحت السلاسل و الاغلال بذلك كتب الله لك مقاماً لميحط به علم احد الا هو... 28. قرن بديع، 2/33. 29. مطالع الانوار...، ص 593 . 30. همان، ص 611 -612 31. قرن بديع، 2/83 . 32. همان، ص 297. 33. بهاءالله و عصر جديد، ص 344. مطالع الانوار، ص 618 . نيز ر.ك، به ديگر منبع بهائي: عهد اعلي...، ابوالقاسم افنان، ص 496 و 500 . 35. الواح مباركه حضرت بهاءالله جل ذكره الاعلي شامل: اشراقات و...، همان، صص 104 ـ 103. نيز ر.ك، همان: ص 155؛ لوح خطاب به شيخ محمد تقي اصفهاني معروف به نجفي، بهاء الله، لجنه نشر آثار امري، لانگنهاين، 138 بديع، صص 16 ـ 14. 36. قرن بديع، 2/86 . 37. كتاب مبين، چاپ 1308، ص 76: يا ملك الروس ان استمع نداء الله الملک القدوس ثم اقبل الي الفردوس ... 38. قرن بديع، 86/2<br />پانوشتها:<br />1. خاطرات عبدالله بهرامي، ص 30. 2. مقدمات مشروطيت، هاشم محيط مافي، به كوشش مجيد تفرشي، ص 35. 3. قرن بـديـع، شـوقـي افـنـدي، 2/33، 83 و 86 ؛ مـطالع الانوار، (THE DAWN BREAKERS) ، تلخيص تاريخ نبيل زرندي، ترجمه و تلخيص عبدالحميد اشراق خاوري، صص594 -593 و612 - 611 و 618؛ الكواكب الدريه، آواره، 1/336؛ بهاءالله و عصر جديد، دكتر اسلمونت، ص 44؛ عهد اعلي...، ابوالقاسم افنان، ص 496، 499 - 498 و 500 ؛ قبله عالم، عباس امانت، ترجمه حسن كامشاد، نشر كارنامه، تهران 1383، صص298 -297؛ الواح مباركه حضرت بها ا جل ذكره الاعلي شامل: اشراقات و چند لوح ديگر، بينا، بيتا، خط نستعليق، صص 104 - 103 و 155؛ لوح خطاب به شيخ محمد تقي اصفهاني معروف به نجفي، حسينعلي بها، لجنه نشر آثار آمري، لانگنهاين، 138 بديع، صص 16 - 14. 4. ر.ك، كتاب مبين، حسينعلي بها، چاپ 1308، ص 76؛ نسخه خطي، خط زين المقربين، 1294ق، ص 78؛ قرن بديع، همان، 2/86 . 5. ر.ك، الكواكب الدريه، عبدالحسين آواره، 1/254؛ قرن بديع، 2/33؛ كشف الحيل، آيتي، چ 7، 1/62 و 2/87 ، چ 4؛ فلسفه نيكو، حسن نيكو، 4/86 ؛ مقدمات مشروطيت، محيط مافي، ص 35؛ فتنه باب، اعتضاد السلطنه، توضيحات عبدالحسين نوايي، ص 194. 6. الكواكب الدريه، 1/254. نيز ر.ك، مقدمات مشروطيت، ص 35. آواره بعدها در برگشت از بهائيت، كتاب كشف الحيل را بر ضد اين فرقه نوشت و در آن متذكر شد: در موقع حبس بها «برادر بزرگش ميرزا حسن نوري منشي سفارت روس بود و بالاخره به وسيله ميرزا حسن سفارت را وادار بر شفاعت كردند و پس از چهار ماه و چيزي بها به شفاعت سفير روس از حبس خلاص و به بغداد با عائلهاش تبعيد شد» (كشف الحيل، ج 2، چ 4، ص 87 ). 7. قرن بديع، همان، ص 33. 8. شرح حال رجال سياسي و نظامي معاصر ايران، باقر عاقلي، 1/38. 9. ر.ك، شرح حال رجال ايران، بامداد، 6 /52 و 127 - 126 و 1/162. نيز ر.ك، نقطه الكاف، مقدمه ادوارد براون، ليدن 1328ق، ص 35؛ منشآت قائم مقام، چاپ محمد عباسي، صص25 -19. 10. شرح حال رجال ايران، 6 /51 ، پاورقي 8 . 11. همان، 1/163. 12. سفرنامه رضا قلي ميرزا، ص 11. 13. همان، ص 16. 14. مساله 14. رجال قاجاريه، حسين سعادت نوري، ص 279. نيز ر.ك، شرح حال رجال ايران، 1/163. 15. چهل سال تاريخ ايران... (المآثر و الاَّثار، اعتماد السلطنه، به كوشش ايرج افشار، 2/617 . 16.اسناد روابط ايران و روسيه در دوران فتحعلي شاه و محمد شاه قاجار...، به كوشش فاطمه قاضيها، مركز چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه، تهران 1380، صص 177-172 سنج با صص 171-170. 17. ايران و بريتانيا (1257 ـ 1224ق) به روايت اسناد ايراني موجود در انگلستان، به كوشش حسين احمدي، چاپ وزارت امور خارجه، تهران 1379، ص 130. 18. ر.ك، همان، صص 121- 119. براي حقوق بگيري آنهااز عثماني نيز ر.ك، شرح حال رجال ايران، 1/163. 19. ر.ك، بهاءالله، شمس حقيقت، حسن موقر باليوزي، ترجمه مينو ثابت، صص 163 - 162. 20. رجال قاجاريه، حسين سعادت نوري، ص 170، به نقل از: ناسخ التواريخ قاجاريه، سپهر، چاپ جهانگير قائم مقامي، 1/156؛ روضه الصفا، هدايت، چاپ خيام، 9/509 و 510 ؛ تاريخ عضدي، چاپ كوهي، صص 27 - 26. 21. ر.ك، قبله عالم، عباس اامانت، ص 226 و نيز 286 و 325. 22. رجال قاجاريه، صص 160 ـ 159. 23. الكواكب الدريه، 1/284. 24. كشف الحيل، ج 3، چ 4، صص 93 -92. 25. قرن بديع، شوقي افندي، 2/33، 83 و 86 ؛ تلخيص تاريخ نبيل زرندي، ص 631، 650 و 657 . نيز ر.ك، بهاءالله و عصر جديد، نوشته دكتر اسلمونت از عناصر شاخص بهائي، ص 44. 26. تلخيص تاريخ نبيل زرندي، ص 657؛ اشراقات، حسينعلي بها، ص 153 و 155. 27. كتاب مبين، شامل سوره هيكل و الواح ديگر حسينعلي بها، 1308ق، ص 76؛ قرن بديع، 2/86 . عبارت بها چنين است: يا ملك الروس... قد نصرني احد سفرائك اذ كنت في السجن تحت السلاسل و الاغلال بذلك كتب الله لك مقاماً لميحط به علم احد الا هو... 28. قرن بديع، 2/33. 29. مطالع الانوار...، ص 593 . 30. همان، ص 611 -612 31. قرن بديع، 2/83 . 32. همان، ص 297. 33. بهاءالله و عصر جديد، ص 344. مطالع الانوار، ص 618 . نيز ر.ك، به ديگر منبع بهائي: عهد اعلي...، ابوالقاسم افنان، ص 496 و 500 . 35. الواح مباركه حضرت بهاءالله جل ذكره الاعلي شامل: اشراقات و...، همان، صص 104 ـ 103. نيز ر.ك، همان: ص 155؛ لوح خطاب به شيخ محمد تقي اصفهاني معروف به نجفي، بهاء الله، لجنه نشر آثار امري، لانگنهاين، 138 بديع، صص 16 ـ 14. 36. قرن بديع، 2/86 . 37. كتاب مبين، چاپ 1308، ص 76: يا ملك الروس ان استمع نداء الله الملک القدوس ثم اقبل الي الفردوس ... 38. قرن بديع، 86/2<br />سهشنبه ، 18 تیر ، 1387<br />امروز:<br />12<br />اين هفته:<br />155<br />اين ماه:<br />751<br />تعداد بازديد تاکنون:<br />26545<br />حاضرين در سايت:<br />2<br /><br />کتب رديه بهائيت<br /><br />کتب خانم رئوفي<br /><br />افشاگري عليه بهائيت<br /><br />بهائيت و صهيونيسم<br /><br />رجال بهائي عصر پهلوي<br /><br />بهائيت از ابتدا تا حال<br /><br />بهائيت , مذهب استعمار ساخته براي مقابله با اسلام<br /><br />دولتهاي استعماري - اسرائيل و بهائيت<br /><br />مقالات مهناز رئوفي يك نجات يافته ازبهائيت<br /><br />کينياز دالگورکي<br /><br />ساير مجموعه مقالات<br /><br />3<br />کتاب<br />3<br />مقالات<br /><br />متبريان از بهائيت<br /><br />رهبران و بانيان<br /><br />خشونت در بهائيت<br /><br />تاريخ بهائيت<br /><br />اخبار<br /><br />صوت و فيلم<br /><br />گالري عکس<br /><br />ارتباط با ما<br /><br />گفتگو و مناظره<br /><br />آرشيو<br /><a href="http://www.bahaismiran.com/Farsi/register.aspx"></a><br /><a href="http://www.bahaismiran.com/Farsi/register.aspx"></a><br />ارتباط با مدير سايت:<br /> <a style="COLOR: darkgoldenrod" href="mailto:info@bahaismiran.com">info@bahaismiran.com</a><br /> <a style="COLOR: darkgoldenrod" href="mailto:bahaism@gmail.com">bahaism@gmail.com</a><br />ارتباط با کارشناس سايت:<br /> <a style="COLOR: darkgoldenrod" href="mailto:bahaismiran@bahaismiran.com">bahaismiran@bahaismiran.com</a><br /> <a style="COLOR: darkgoldenrod" href="mailto:bahaismiran@yahoo.com">bahaismiran@yahoo.com</a><br /> <a style="COLOR: darkgoldenrod" href="mailto:bahaismiran1@yahoo.com">bahaismiran1@yahoo.com</a><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5494973092991122728-7080926075907934740?l=anti-vahhabi.blogspot.com' alt='' /></div>sarahttp://www.blogger.com/profile/06498195424654760062noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5494973092991122728.post-56621408028676798012008-07-09T00:50:00.000-07:002008-07-09T00:52:15.371-07:00استعمار و ظهور مسلکهای شبهدینی<div align="right">دینسازی به عنوان بخشی از اهداف استعماری در دویست سال اخیر، بین صاحبنظران رشته تاریخ و سیاست، محل بحث سیاسی و فرهنگی شدیدی است، اما در هر صورت نمیتوان انکار کرد که این دو قرن برای کشور ما نمودار تغییر جهتی ژرف در تحولات سیاسی، اجتماعی و فکری بوده که پیامدهای درازمدتی را در برداشته است. یکی از این پیامدها پیدایش مسلکهای شبهدینی است که بـیتـردید به عنوان ابزاری در دست دولتهای استعماری و حکومتهای استبدادی در این دو قرن در کشور ما عمل نمودهاند.<br />پیامد ناتوانی نظام سیاسی قاجاریه در حل کمرشدی و توسعه نیافتگی ایران و برخی از دگرگونیهای ارتجاعی منورالفکران دلباخته به غرب، فضا را برای وارد آمدن فشار فراینده بر ساختارهای اجتماعی و سیاسی و از همه مهمتر تشتت فکری آماده کرد. کشمکشهای پدید آمده در بستر این بیاعتمادی، آمیزهای خاص از شیوههای زندگی دگرگون شده و شورشهای فکری، سیاسی و شبهمذهبی در ایران معاصر بود.<br />این شورشها نهتنها ایران بلکه بخش اعظم دنیای اسلام در پهنهای گسترده از آفریقا و آسیا و از همه مهمتر قلمروهای تحت نفوذ ایران و عثمانی را فـراگرفت. اگر کسی نقش نظامهای استعماری انگلیس، فرانسه، روسیه، و در سدهاخیر امریکا را در ظهور پارهای از این شورشهای شبهمذهبی، فکری و سیاسی انکار کند، درک درستی از تاریخ معاصر ندارد.<br />انگلیس و روسیه در دورهقاجار تا جنگ جهانی دوم، و امریکا پس از جنگ جهانی دوم، برای نفوذ بیشتر در کشورمان (در کنار تمهیدات سیاسی و اقتصادی و نظامی) تحرکات فکری زیانباری را در ایران آغاز کردند. یکی از این تحرکات، ایجاد و حمایت از فرق شبهمذهبی است که در عصر قاجار در قالب بابیه و بهائیه بروز کرد.<br />هدف از تأسیس این فرقهها وارد کردن ضربه جدی بر رکن و سنگر اصلی مبارزه و مقابله با استعمار ــ یعنی اسلام و آموزههای تشیع ــ بود که در سایه فرهنگ عاشورا، تسلیم در برابر بیگانگان را برنمیتافت. لذا بابیه و سپس بهائیه با هدف ریشهکن ساختن مفاهیم شیعی و دینی در ایران، به کمک بیگانگان سر برآوردند و با ادعاهایی چون بابیت، قائمیت، نبوت و نهایتاً الوهیت! کوشیدند عناصر مقاومت و بیداری را از بین ببرند یا به مسخ و ابتذال بکشند.<br />این تحرک ارتجاعی، انفجاری از تهاجم به دین، هویت ملی و استقلال ایران ایجاد کرد که این تهاجم هم خوشایند استعمار انگلیس و روسیه بود و همه باب طبع استبداد پهلوی.<br />در تهاجم پیروان مسلکهای استعماری به دین و هویت ملی سه هدف اساسی دنبال میشد:<br />1. خارج کردن دین از حوزهاجتماعی و در راس آن سیاست و حکومت 2. توجیه حضور استعمار در کشور به عنوان یگانه عامل تجدد و ترقی 3. تثبیت نـیـروهـای غـربـگـرا در ارکـان سـیـاسـتـگـذاری و تصمیمگیری کشور.<br />دو طیف دست در دست یکدیگر انجام این مـأمـوریـت را در ایران به عهده گرفتند: الف) منورالفکران شیفته غرب. ب) دین به دنیافروشان مدعی تجدد دینی. تاریخ دو قرن اخیر ایران آسیبهای جبرانناپذیری از این دو طیف متحمل شد. اگر طیف اول با توجیه حضور استعمار در ایران، دلال انـعـقـاد قـراردادهـای اسـتـقـلالسـوز و خانمانبرانداز شد، طیف دوم با تخریب احکام دینی و ایجاد شورشهای شبهمذهبی و تهاجم به هسته پویای دین (که حضور اجتماعی و سیاسی اسلام در جامعه است) سالها انرژی فکری جامعه را گرفتار پاسخ به شبهات ارتجاعی و دفع توطئههای آنان در کشور کردند.<br />هنوز در حافظه تاریخی ملت ایران از یاد نرفته است که در آن شرایط بحرانی که کشور به دلیل بیلیاقتی حکومت قاجار و جریانات منورالفکری مدافع آن، بخش قابل توجهی از سرزمینهای خود را از دست داده بود، ظهور مسلک بابیگری و بهائیگری چه آسیبی را به وحدت ملی و انسجام دینی زد و چه جریاناتی پشت این مسلک به جنگ ملت ایران آمدند و چه بلوایی از ادعاهای خرافی و به دور از منطق عقلی و دینی این مسلکها در ایران ایجاد شد؟ داستان ادعای مهدویت، پیامبری و خدایی باب و بهاء و ازل در ایران، داستان عبرتآموزی دارد که از جنبه تاریخی کمتر به وجه عبرتآموزی آن توجه شده است.<br /><br />اگرچه بسیاری هنوز هم میکوشند که پیروان این مسلکها را در ذیل تفکر شیعه دیده و به جدلهای درون دینی در فرجامشناسی تشیع نسبت دهند و سیاسی شدن آن را وجه متأخرتر این مسلک توجیه نمایند، اما همه آنهایی که درک عمیق و دقیقی از تاریخ معاصر دارند میدانند که بابیه و بهائیه و ازلیه در ایران مسلکهایی هستند که دست سیاست، آنها را به صورت دین درآورد و به جان ملت مسلمان ایران انداخت تا از رهگذر تفسیرهای ارتجاعی و خرافاتی آنها، و ایجاد شقاق و نفاق در جامعه متحد اسلامی، هسته پویایی دین اسلام و مذهب تشیع در ایران گرفته شود و راه برای سیطرهاستعمار و استبداد هموار گردد. برای اثبات این ادعا به اندازهکافی شواهد و مستندات در تاریخ و تعالیم این مسلک وجود دارد تا فهمیده شود که دینسازان عصر مدرنیته، چرا دین به دنیافروشان را به استخدام خود درآوردند و از آنها چه انتظاری داشتند؟<br />هر مسلمان دین آگاهی میداند که هسته پویای اسلام فقه است. زیرا به قول حکیم صدرالمتألهین: آن کس که از طرف رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) نیابت داشته باید بتواند ضبط سیاستی که وظیفهاش نگاهداری فضای زندگی برای مسلمانان است، بنماید. قرآن در این باره مشتمل بر آیات بسیاری است که بر تو پنهان و پوشیده نیست و آنچه که بدین بخش اشتمال دارد به نام احکام حلال و حرام و حدود احکام نامیده میشود. این علم را فقها عمده دارند و آن علمی است که همگی بدان نیازمندند. چون در رابطه با صلاح دنیا است که به واسطه آن به صلاح آخرت میرسند.1 فقه، مهمترین معرفت و علمی است که شریعت را به زندگی اجتماعی یک فرد مسلمان و جامعه اسلامی پیوند میزند. بنابراین اگر فقه و فقیه، اعتبار، توانایی و حیطه نفوذ خود را بین مسلمانان از دست بدهد و احـکـام اسـتـنباطی او نسبتی با فضای زندگی مسلمانان نداشته باشد، چنین دینی دیگر به عنوان یک دین پویا و زنده در بین پیروانش دوام نخواهد داشت و به حل چالشهای روزمره آنها نخواهد پرداخت.<br /> <br />اطاعت از سلطان به هر شکل ممکن<br />اولین تهاجم مسلک بهائیت به پویایی تفکر شیعه، مخالفت با اصلی است که به موجب آن شیعیان (برخلاف اهلسنت) هرگز اطاعت از سلطان را همردیف با احکام دینی، و اصلی از فروعات دین، تلقی نمیکردند. این قاعده آنچنان در آموزههای تشیع شهرت دارد که اغلب شارحان و نقادان اندیشه شیعی، از آن به عنوان اصلی انقلابی در تفکرات شیعه یاد میکنند و سلاطین جور نیز از وجود چنین اصلی در آموزههای شیعه در هراس بودهاند. بویژه بهائیت، در حمایت از حکام وقت و تهاجم به علمای شیعه، در بیشتر آموزههای خود به این اصل حمله میکند. حسینعلی بهاء (پایهگذار بهائیت) میگوید: «بعد از معرفت حضرت باری جلّ جلاله، دو امر لازم: خدمت و اطاعت دولت عادله، و تمسّک به حکمت بالغه. این دو، سبب ارتفاع و ارتقاء وجود و ترقی آن است» .2<br /><br />عباس افندی (عبدالبهاء) جانشین بهاء در رساله سیاسیه مینویسد: هر ملتی باید عقاید سلطانش را ملاحظه نماید و در آن خاضع باشد و به امرش عامل و به حکمش متمسک. سلاطین، مظاهر قدرت و رفعت و عظمت الهی بوده و هستند. این مظلوم با احدی مداهنه ننمود، کل در این فقره شاهد و گواهند ولکن ملاحظه شئون سلاطین، مِن عندالله بوده و از کلمات انبیاء و اولیاء واضح و معلوم.4<br />عباس افندی، به دلیل همین اعتقاد، خدمات شایانی را در جنگ جهانی اول به انگلستان کرد و پس از پایان جنگ به پاس این خدمات، از دربار لندن لقب «سر» و نشان «نایت هود» که بزرگترین نشان خدمتگذاری به انگلیس است گرفت. همانطور که پدرش (بهاء) در پیوند با استعماری تزاری قرار داشت و در جریان ترور ناصرالدینشاه، حمایت رسمی و جدی سفیر روس پرنس دالگورکی از او آشکار شد. عبدالبهاء در جای دیگر از رساله سیاسیه مینویسد: ای احبای الهی، به جان و دل بکوشید و به نیت خالصه و ارادهصادقه در خیرخواهی حکومت و اطاعت دولت ید بیضا بنمایید. این امر اهم، از فرایض دین مبین و نصوص قاطعه کتاب علّیین است.5<br />از آن زمان تا به امروز پیروان مسلک بهاء از فرمان رهبران خود نهتنها سرپیچی نکردند بلکه جرئت و جسارت چون و چرا کردن در آن را هم نشان ندادند. در اغلب نوشتههایی که تا به امروز از مرکز بهائیت در اسرائیل صادر میشود فرمان اطاعت از حکومت در راءس دستورات قرار دارد. فاضل مازندرانی (یکی از مبلغان مشهور این فرقه) مینویسد: ازجمله آداب کریمه و حلیههای پرارزش زیبای اخلاقی هیکل انسانی که وظیفه و فرض بر افراد و جماعات خصوصاً بر مذهب و ملت میباشد، مراعات احترام عمومی بویژه نسبت به مملکت و حکومت و مراسم و قوانین و شئون کشوری است.6 در نشریه رسمی بهائیان نیز میخوانیم: این حزب در مملکت هر دولتی ساکن شوند باید به امانت و صدق و صفا با آن دولت رفتار نمایند... پس اطاعت حکومت و خدمتگذاری مملکت و سعی در اجرای اوامر رسمی و قانونی دولت از قبیل مراعات انتظامات و...، از وظایف مقدسه اهل بهاء و از جمله حقوق مشروعه مدنیه آنان است.7 همان نشریه از قول عبدالبهاء مینویسد: بدون اذن و اجازهحکومت، جزئی و کلی نباید حرکتی کرد و هر کس بدون اذن حکومت، ادنی حرکتی نماید مخالفت به امر مبارک کرده است.8 <br />این فرقه، از سوی دیگر، مقابله علمای شیعه با حکام جور را نیز به عنوان مداخله در سیاست تخطئه میکند. <br /><br />عدم دخالت در سیاست<br /> در کنار توصیه به اطاعت از حکومت وقت و پیروی از فرامین حکومت و دولت، اصل دیگری که در سرلوحه رهبران بهائیت قراردارد عدم دخالت در سیاست، و سیاستگریزی است. استعمار بزرگترین ضربه را در دنیای اسلام، از سیاستپذیری مسلمانان خورده و این امر در دنیای شیعه (خصوصاً در ایران) جلوهبارزتری داشته است. تاریخ معاصر ایران، بخوبی گواهی میدهد که روس و انگلیس یکی از اهداف اصلی خود در این کشور را تبلیغ جدایی دین از سیاست قرار داده بودند. <br />در این راستا مسلک شبه دینی و دروغینی چون بهائیت در خدمت این سیاست قرار گرفت و از همان ابتدا عدم دخالت دین در سیاست را سرلوحه آموزههای خود قرار داد. دول استعماری از بدو نفوذ به سرزمینهای اسلامی در پی آن بودند که فهم (خنثای) مسیحیت از دین و سیاست را به جهان اسلام، و خصوصاً علمای اسلامی، القا کنند. اما میدانستند چنین القائاتی بهیچوجه با تعالیم منصوصه از اسلام سازش ندارد. یکی از دلایل اصلی دینسازان عصر مدرنیته در واقع به همین اصل تعطیل ناپذیری احکام شریعت در اسلام بازمیگشت. از نظر استعمارگران، با وجود بقا و اعتبار تفاسیر سنتی از دین، امکان نداشت جایی برای شعارهایی چون تفکیک دین از سیاست و حکومت بازکرد.<br />مسلک بهائیت در چنین شرایطی به کمک سیاستهای تخریب دینی استعمار آمد: عباس افندی در رساله سیاسیه مینویسد: وظیفه علما و فریضه فقها، مواظبت امور روحانیه و ترویج شئون رحمانیه است و هر وقت علمای دین مبین و ارکان شرع متین در عالم سیاسی مدخلی جستند و رایی زدند و تدبیری نمودند، تشتت شمل موحدین شد و تفریق جمع مؤمنین گشت؛ نائر فساد برافروخت و نیران عناد، جهانی را بسوخت.9<br />عبدالبها این رساله را درست در دورانی مینویسد که ملت ایران به رهبری روحانیت سرگرم مبارزه با استبداد قاجار در جنبش مشروطیت است. رهبر بهائیت در چنین شرایطی به مدد روس و انگلیس و عناصر نفوذی وابسته به آنان در صفوف جنبش میآید و همصدا با تمامی جریانات انحرافی (که به نحوی از انحاء، دنبال آن بودند که روحانیت و باورهای دینی را از صحنه رهبری مبارزات مشروطه خارج کنند) رساله سیاسیه را مینویسد. در سراسر این رساله، مبارزه با تمایلات سیاسی علمای شیعی، و تلاش در جهت فردی جلوه دادن احکام دین، کاملاً نمایان است. در ابتدای رساله مینویسد: بنیان وظایف مقدسه بر امور روحانی رحمانی و حقایق وجدانی است؛ تعلق به شئون جسمانی و امور سیاسی و شئون دنیوی نداشته.10<br />این سخنان در حالی است که به گواه تاریخ، پیشوای بهائیت در جنگ جهانی اول به پاس خدمات سیاسی مهمش به دولت بریتانیا، مفتخر! به لقب و نشان حکومتی میشود. آیا در این مسلک، حق دخالت در سیاست و بهرهبرداری از تمام امتیازات آن، فقط متعلق به یک فرد (پیشوای بهائیان) است؟! معلوم نیست چگونه کسی که در الواح خود مینویسد: «در امور سیاسی ابداً مداخله نداریم و رایی نزنیم، زیرا امر الله را قطعیاً تعلق به امور سیاسیه نبوده و نیست. امور سیاسیه راجع به اولیای امور است، چه تعلق به نفوس دارد؟... مداخله در امور سیاسیه عاقبت پشیمانی است» 11، خود سالها در خدمت سیاستگذاران و حکومتهای ظلم و چپاولگر، فعالیت سیاسی میکند؟!<br />عدم جواز دخالت بهائیان در سیاست کاملاً آشکار است. زیرا دخالت در امور سیاسی، به منزله آگاهی از اوضاع نابسامان اجتماعی و فکری جامعه است و در مسلک بهاء (همانطور که رهبر آن فرقه میگوید) عوام، حق دخالت در این امور را ندارند. چرا؟ چون «امور سیاسیه، راجع به اولیای امور است؛ چه تعلق به نفوس» یعنی مردم «دارد» ؟ این مسلک مأموریت داشت دین را تأویل به امر فردی و شخصی نماید. عبدالبهاء در یکی از الواح مینویسد: نفوس (مردم) باید در تنظیم حال و تشویق بر اخلاق و کمالات کوشند.12 کوشش در تنظیم حال و تشویق بر اخلاق و کمالات نیز امری شخصی و فردی است. چنین دینی، هیچ تهدیدی برای هیچ قدرتی نیست و این، آن چیزی بود که شدیداً قدرتهای استکباری و استبدادی تشویق و تبلیغ میکردند.<br />عبدالبهاء در جای دیگر مینویسد: حال نفسی از احباء اگر بخواهد در امور سیاسیه در منزل خویش یا محفل دیگران مذاکره کند اول بهتر است که نسبت خود را از این امر قطع نماید و جمیع بدانند که تعلق به این امر ندارد... هر نفسی را که میبینید در امور سیاسی صحبت میدارد بدانید که بهائی نیست. این میزان است، زیرا اساس امر بهائی، الفت بین جمیع ملل و ادیان است و مکالمات سیاسی سبب تفرقه و حصول ضدیت و تعصب.13<br /><br />مبارزه با اصل مترقی جهاد<br /> بزرگترین مشکل استعمار برای حضور در کشورهای اسلامی ــ علاوه بر ماهیت سیاسی دین، و سیاسی بودن مسلمانان ــ وجود برخی از احکام حماسی و تحرکبخش اسلام مثل احکام جهاد بود. بهائیت از این جنبه نیز در خدمت استعمار قرار گرفت.<br /> حسینعلی بهاء، مثل همتای خود (قادیانی) در هند، مأموریت داشت یکی دیگر از احکام مترقی اسلام یعنی حکم جهاد را بین مسلمین متزلزل سازد تا این مانع بزرگ نیز از سر راه استعمار برداشته شود. او میگوید: «این ظهور، رجعیت کبری و عنایت عظمی است. چه، که حکم جهاد را کتاب محو کرده...» .14 در برخی از الواح کراراً مساله لغو جهاد، و لزوم عدم شورش بر ضد حکومتها را متذکر میشود. در آموزههای این مسلک، آنقدر مستندات تاریخی راجع به این امر وجود دارد که محل تردید و انکار نیست. با تفاصیل فوق، بر اهل بصیرت پوشیده نیست که فرقهبازی، دینسازی و تشکیل گروههای ذینفوذ در تاریخ معاصر ایران، بیتردید سر در آخور بیگانگان دارد و این گونه تشتتها و تفرقهافکنیها جز کمک به اهداف استعمار نتیجه دیگری نداشته است.<br /> با پیروزی انقلاب کبیر اسلامی ایران، بیشک شگردهای جدیدی برای این سیاست کهنه (جداسازی دین از سیاست، و سیاست از دین) آغاز شده که ملت هوشیار ما، بیگمان در پس هر نقابی، آن را شناخته و قاطعانه طرد خواهد کرد...<br /><br /><br /><br /><br />پینوشتها:<br />1. ملا صدرا، مفاتیحالغیب، ترجمه محمد خواجوی، تهران، مولی، 1363. ص 2/2 2. اشراقات و چند لوح دیگر، انتشارات امری، ص 22 3. همان، ص 422. رساله سیاسیه، انتشارات امری، طهران، 1934، ص 513. همان، ص 617. سالنامه جوانان بهائی ایران. جلد سوم (108-109 بدیع) ص 7193. اخبار امری، سال سی و نهم، مهر و آبان 1339، شماره7 و 8، ص 501 8. همان، سال 44، مرداد 91344. رساله سیاسیه، صص 20-1021. همان، ص 1113. به نقل از اخبار امری، سال 1351، ش 6، ص 12183. همان، ص 13183. همان، ص 14184. گنجینه حدود احکام، صفحه 217.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5494973092991122728-5662140802867679801?l=anti-vahhabi.blogspot.com' alt='' /></div>sarahttp://www.blogger.com/profile/06498195424654760062noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5494973092991122728.post-59798836046881404522008-07-09T00:33:00.000-07:002008-07-09T00:47:21.772-07:00مسلک بابیه و بهائیه<div align="right"><br /><br />مسلك بابيه و بهائيه به طور اجمال<br />على ربانى گلپايگانى<br />منبع : كتاب فرق و مذاهب كلامى،ص 337<br />تاريخ پيدايش و پديد آورنده بابيه<br />مسلك بابيگرى در قرن سيزدهم قمرى (نوزدهم ميلادى) توسط فردى به نام سيد على محمد پديد آمد. وى در اول محرم سال 1235 يا 1236 (1820 ميلادى) در شيراز متولد شد و در بيست و هفتم شعبان سال 1266 در تبريز به جرم ارتداد به دار آويخته شد.<br />بابيه او را «حضرت اعلى» و «نقطه اولى» لقب دادهاند. وى تحصيل ابتدايى و آموزش اندكى عربى را در شيراز گذراند. سپس پنجسال در بوشهر اقامت گزيد و به تجارت- كه پيشه پدرى او بود- اشتغال داشت. در همان ايام كه نوجوانى بيش نبود، دستبه كارهاى غير متعارف مىزد و به اوراد و طلسمات كه حرفه رمالان و افسونگران بود. سخت علاقهمند بود. در هواى بسيار گرم تابستان بوشهر هنگام بلندى آفتاب، بر بالاى بام مىايستاد و براى تسخير آفتاب اوراد مىخواند و حركات مرتاضان هندى را تقليد مىكرد.<br />پس از بازگشت از بوشهر به شيراز، كار و كسب را رها كرد و براى كسب علم و سير و سياحت رهسپار عراق و حجاز گرديد و در كربلا در سلك شاگردان سيد محمد كاظم رشتى (1203- 1259 ق) در آمد. سيد كاظم رشتى كه از شاگردان شيخ احمد احسايى بود درباره ائمه طاهرين عليهم السلام افكار و عقايد غلو آميزى داشت و آنان را مظاهر تجسم يافته خدا يا خدايان مجسم مىانگاشت و مىگفتبايد در هر زمانى يك نفر ميان امام زمان (عج) و مردم باب و واسطه فيض روحانى باشد. اين گونه عقايد توجه سيد على محمد را به خود جلب كرد، و از مريدان خاص وى گرديد، و از همانجا بود كه فكر دعوى با بيت در ذهن او راه يافت. پس از فوت سيد كاظم رشتى، در سال 1260 ق سيد على محمد نخست ادعاى ذكريت و بعد ادعاى بابيت (يعنى باب علوم و معارف خدا و راه اتصال به مهدى موعود «عج» ) و سپس ادعاى مهدويت نمود و به تدريج ادعاى ثبوت و شارعيت كرد و مدعى وحى و دين جديد گرديد، و بالاخره اين ادعا را به ادعاى نهايى ربوبيت و حلول الوهيت در خود پايان داد.<br />سرگذشتسيد باب پس از دعوى بابيت<br />در آغاز امر هيجده تن از شاگردان سيد كاظم رشتى كه نزد بابيان به حروف حى (ح 8، ى 10) مشهورند به باب ايمان آوردند، و هر كدام در نقطهاى به تبليغ مسلك بابيگرى پرداخته، جمعى را به آيين او در آوردند. خود باب نيز از عراق به مكه رفت و در آنجا دعوى مهدويتخود را آشكار ساخت. سپس به بوشهر بازگشت و در آنجا اقامت گزيد. فعاليتبابيان، علماى شيعه و نيز حكومت قاجار را نگران ساخت. از اين رو به دستور حكمران فارس، باب را از بوشهر به شيراز منتقل كردند، ولى او دست از فعاليتهاى تبليغى خود برنداشت، لذا به دستور حاكم شيراز مجلس مناظرهاى بين او و علماى شيعه ترتيب داده شد، و او از عقايد خود اظهار ندامت كرد. وى را به مسجد بردند و او در جمع مردم دعاوى خود را تكذيب و استغفار كرد. اما پس از چندى بار ديگر همان ادعا را تكرار و تبليغ مىكرد. از اين رو، او را دستگير و زندانى كردند، و پس از مدتى از شيراز به اصفهان منتقل گرديد و از آنجا وى را به آذربايجان بردند و در قلعه چهريق- نزديك ماكو- زندانى كردند (1263 ق) . سپس از آنجا وى را به تبريز بردند و در حضور ناصر الدين ميرزا (وليعهد ناصر الدين شاه) در مجلس علما محاكمه كردند و سرانجام به جرم ارتداد از دين و افساد در ميان مؤمنين به دار آويخته شد (1266 ق) .<br />تاليفات باب<br />نخستين تاليف وى كتابى است در تفسير سوره يوسف كه بابيان آن را «قيوم الاسماء» مىخوانند. از ديگر كتابهاى مشهور او مجموعه الواح وى خطاب به علما و سلاطين و كتاب صحيفه بين الحرمين است كه بين مكه و مدينه نوشته شده است. «بيان» ، مشهورترين كتاب او به عربى و فارسى است. سبك تاليف او مخلوطى از عربى و فارسى است، و عربى نويسى او غالبا نويسى او غالبا با موازين نحو و دستور زبان مطابقت ندارد. نزد با بيان اين كتاب به صورت كتاب وحى و شريعت و احكام آسمانى تلقى مىشود. در باب چهارم از واحد ششم كتاب بيان آمده است: در چهار منطقه نبايد كسى جز بابى وجود داشته باشد: در فارس، خراسان، آذربايجان و مازندران. در باب هيجدهم از واحد هفتم آمده است: اگر كسى ديگرى را محزون سازد، واجب است كه نوزده مثقال طلا به او بدهد. و اگر ندارد. نوزده مثقال نقره بدهد. در باب پانزدهم از واحد هشتم آمده است: بر هر كس از پيروان باب واجب است كه براى طلب اولاد ازدواج كند، اما اگر زن كسى باردار نشد، حلال استبراى حامله شدن او از يكى از برادران بابى خود يارى بگيرد، نه از غير بابى. در باب چهارم از واحد هشتم آمده است: هر چيزى بهترين آن متعلق به نقطه (يعنى خود باب) و متوسط آن متعلق به حروف حى (هيجده تن ياران باب) بوده و پستترين آن براى بقيه مردم است.<br />ميرزا حسينعلى بهاء و مسلك بهائيه<br />ميرزا حسينعلى در سال 1233 ق در دهكدهاى از توابع نور مازندران متولد شد و در حوالى سال 1310 ق در عكا در اثر بيمارى درگذشت و در همانجا به خاك سپرده شد. تحصيلات مقدماتى و خواندن و نوشتن و مقدارى عربى را- طبق سنت رايج زمان- آموخت. سپس به خدمت دولت در سمت منشيگرى و ديوان در آمد، و پس از چندى به حلقات درويشان پيوست و مانند آنها زلف و گيسوى بلند گذاشت و لباس قلندرى بر تن كرد. با ظهور غوغاى باب، ميرزا حسينعلى و برادر ناتنىاش يحيى صبح ازل و تنى چند از خاندانش به باب پيوستند، و پس از اعدام باب، يحيى صبح ازل دعوى جانشينى او را كرد. ميرزا حسينعلى در آغاز تسليم او شد. اما پس از مدتى، رقابتبا برادر را آغاز كرد و نخست ادعاى «من يظهره اللهى» - كه در سخنان باب آمده بود كرد و به تدريجبر ادعاهاى خود افزود تا به ادعاى رسالت و شارعيت و حلول خدا در او رسيد و خود را الهيكل الاعلى ناميد (انا الهيكل الاعلى) و مدعى شد كه سيد على محمد باب زمينهساز و مبشر ظهور وى بوده است. سفارتخانههاى خارجى- خصوص روس- با صراحت از برادرش حمايت مىكردند و دولت را از تصميم شديد عليه آنها تهديد مىكردند. سرانجام با فشار علماى اسلامى و مسلمانان، حكومت وقت مجبور شد در سال 1269 ق آن دو را با جمعى از پيروان آنها به بغداد تبعيد كند. عراق در آن زمان- به سان بسيارى از مناطق اسلامى- تحتحكومت مركزى عثمانى اداره مىشد. پس از مدتى كه كشمكش ميان دو برادر بر سر رهبرى با بيان و درگيرى طرفداران آنان بالا گرفته بود، دولت عثمانى هر دو را به دادگاه كشاند، و دادگاه حكم تبعيد آن دو را دو نقطه دور دست و جدا از هم صادر كرد، از اين رو، يحيى صبح ازل با خاندان و پيروانش به قبرس و حسينعلى بهاء و طرفدارانش به عكا در سرزمين فلسطين اسكان داده شدند، ولى تكفير و تبليغ عليه يكديگر را هرگز رها نكردند.<br />در اين ايام بود كه اطرافيان صبح ازل به فرقه «ازليه» و پيروان ميرزا حسينعلى به فرقه «بهائيه» ناميده شدند و آنهايى كه به اين دو برادر ملحق نشدند، به نام قبلى «بابى» باقى ماندند. سرانجام در اين كشمكش ميرزا حسينعلى كه بيشتر مورد حمايت ايادى استعمار بود غلبه يافت و ازليه به دست فراموشى سپرده شدند.<br />عباس افندى و شوقى افندى<br />پس از مرگ ميرزا حسينعلى همه چيز راه فراموشى و سكوت پيش گرفت. بابىها كم كم محو و فراموش مىشدند، و بهايىها در حالت صبر و انتظار به سر مىبردند، تا اينكه پسر ارشد ميرزا حسينعلى به نام عباس افندى كه عبد البهاء لقب گرفت، به تجديد آن پرداخت. وى در سال 1844 م. متولد و در سال 1921 م. در گذشت. عباس افندى در محيط حكومت عثمانى و داخل ايران مجالى براى فعاليتخود نمىيافت. بدين جهت در سال 1911 م. به اروپا مسافرت كرد و به جاى روسيه با انگلستان و سپس آمريكا رابطه ويژهاى برقرار كرد، و در جريان جنگ جهانى اول (1914) خدمات زيادى براى انگلستان انجام داد، و پس از پايان يافتن جنگ، به پاس اين خدمات، طى مراسمى لقب سر (Sir) و نشان نايت هود (Knight Hood) كه بزرگترين نشان خدمتگزارى به انگليس است، به وى اعطا شد. بدين صورت بهائيگرى به عنوان ستون پنجم و يكى از ابزار سياست استعمارى انگليس- و نيز آمريكا- مبدل شد. از پيروان عباس افندى به «بابيه بهائيه عباسيه» تعبير مىشود. پس از مرگ عبد البهاء، رهبرى بهائيان به دستشوقى افندى- نوه دخترى ميرزا حسينعلى- افتاد كه تا سال 1957 م. ادامه يافت. پس از مرگ او، گروه نه نفرى بيت العدل- كه مركز آن در حيفاى اسراييل قرار دارد- بهائيان و بهائيگرى را اداره مىكند، هر چند در واقع دستهاى مرموز استعمار دست اندركاران بهائيتاند.<br />نوشتههاى ميرزا حسينعلى<br />در ميان نوشتههايى كه از پراكندهگويىهاى ميرزا حسينعلى بهاء جمع آورى شده، دو اثر از ديدگاه بهاييان به گونهاى به عنوان كتاب شريعت و وحى تلقى مىشود: يكى كتاب «ايقان» به زبان فارسى است كه به گمان آنان در بغداد بر او وحى شده است، و ديگرى كتاب «اقدس» به زبان عربى مخلوط و دست و پا شكسته كه مىپندارند در عكابر او نازل شده است (و يا خود كه تجسمى از خداوند بود بر خود نازل نمود!) . مكاتيب يا نوشتههاى ديگر بى محتوا به نامهاى كلمات مكنونه، هفت وادى، كتاب مبين، سؤال و جواب و امثال آن نيز به او نسبت داده شده است.<br />دعوى الوهيت ميرزا حسينعلى<br />در كتاب اقدس (ص 1) خود را منبع وحى و تجلى خدا معرفى كرده، مدعى مىشود كه خداوند خلقت و تدبير جهان را به او سپرده است. و در كتاب مبين (ص 229) مىگويد: لا اله الا انا المسجون الفريد!و در كتاب ايام تسعه (ص 50) درباره روز تولد خود مىگويد:<br />«فيا حبذا هذا الفجر الذى فيه ولد من لم يلد و لم يولد» !و در كتاب ادعيه محبوب (ص 123) بهائيان در دعاى سحر مىخوانند: الهى تو را به حق ريش جنبانت قسم مىدهم. . . ! در يكى از قصايد ميرزا حسينعلى آمده است: كل الالوه من رشح امرى تالهت و كل الربوب من طفح حكمى تربت<br />ادعاى نسخ شريعت اسلام<br />عقيده عمومى بهائيان اين است كه با ظهور باب و بهاء شريعت اسلام الغا گرديد و دوره رسالت محمد مصطفى صلى الله عليه و اله سپرى شده است، و اين دوره، دوران زمامدارى جمال اقدس الهى و آيين اوست، ولى بعد از او نيز خداوند بارها بر زمين هبوط و تجلى خواهد كرد، به اعتقاد آنان پس از حضرت محمد صلى الله عليه و آله نخستباب و پس از او حسينعلى بهاء به عنوان ظهور الهى به عالم آمدند و لا اقل تا هزار سال ديگر ظهور الهى در عالم نخواهد بود.<br />عبادت و احكام در مسلك بهائيه<br />1- نماز در آيين بهايى نه ركعت است كه به صورت انفرادى در صبح و ظهر و شام بر هر بالغى واجب است. و قبله آنها شهر عكاست كه قبر ميرزا حسينعلى بهاء در آن واقع شده است. براى نماز وضو نيز لازم است، ولى اگر كسى آب براى وضو نداشته باشد، به جاى وضو پنجبار مىگويد: «بسم الله الاطهر الاطهر» . و جز در نماز ميت، نماز جماعت ندارند.<br />2- روزه آنان يك ماه به مقدار نوزده روز است، زيرا در اصطلاح آنان هر ماه نوزده روز و هر سال نوزده ماه دارد و مجموع ايام سال 361 روز است. آخرين روز ماه روزه آنها مصادف با عيد نوروز است.<br />3- حج آنها زيارت خانهاى است كه در شيراز كه سيد على محمد باب در آن متولد شده، يا خانهاى كه ميرزا حسين على بهاء الله در مدت اقامتخود در عراق در آن زندگى مىكرد، و براى آن وقتخاصى مقرر نشده است.<br />4- هر مرد فقط مىتواند يك زن داشته باشد، در كتاب اقدس ازدواج با دو زن با رعايت عدالت جايز دانسته شده است. ولى عبد البهاء در تفسير آن گفته است چون شرط عدالت هيچ گاه تحقق نمىيابد، پس در واقع در ازدواج تعدد راه ندارد. و ازدواج با زن پدر حرام است و با دختر و خواهر و ساير اقربا جايز است.<br />5- تمام اشيا پاك است، حتى امثال بول و غائط و سگ و خوك و. . .<br />6- در آيين بهائيتسهم ارث پسر و دختر مساوى است، چنانكه سن بلوغ آنها هم يكسان است (يعنى پانزده سالگى) .<br />7- مراكز مهم اجتماعات رسمى آنها يكى «حظيرة القدس» (در عشق آباد) و ديگرى «مشرق الاذكار» در نزديك شيكاگو (آمريكا) است. (1)<br /> پىنوشت:<br /> 1- در تنظيم اين درس از كتابهاى زير استفاده شده است:<br />دايرة المعارف تشيع، ج 3، ص 4- 5 ، ابطال تحليلى بابيگرى، بهايىگرى، قاديانيگرى، ص 40- 85، ذيل الملل و النحل، ص 41- 56، تاريخ الفرق الاسلامية، ص 217- 222، شيخيگرى، بابيگرى.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5494973092991122728-5979883604688140452?l=anti-vahhabi.blogspot.com' alt='' /></div>sarahttp://www.blogger.com/profile/06498195424654760062noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5494973092991122728.post-44795850605806825392008-07-07T06:27:00.000-07:002008-07-07T06:40:36.720-07:00سری اول عکسهای جنایات وهابیت<div align="center"><br /></div><div align="center">كشته شدن 120 كودك ، زن و غيرنظامي در بازار شهرك صدر<br /></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220265924398961074" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_r1e1oP-7wew/SHIcMzjgUbI/AAAAAAAAAAk/fDwdQvFLyCY/s320/1148581583.jpg" border="0" /><br /><br /><div align="center"><a href="http://www.vahhabi.com/pages.php?bank=film&id=18">http://www.vahhabi.com/pages.php?bank=film&id=18</a></div><div align="center"><br /><br /> </div><div align="center">انفجار در مسجد مقدس براثا</div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220264721355502658" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_r1e1oP-7wew/SHIbGx3l9EI/AAAAAAAAAAU/JXQ9fmQa6NY/s320/barasa.jpg" border="0" /> <p align="center"><a href="http://www.vahhabi.com/pages.php?bank=film&id=21">http://www.vahhabi.com/pages.php?bank=film&id=21</a><br /><br /><br /></p><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5494973092991122728-4479585060580682539?l=anti-vahhabi.blogspot.com' alt='' /></div>sarahttp://www.blogger.com/profile/06498195424654760062noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5494973092991122728.post-84997758471938754362008-07-07T06:14:00.000-07:002008-07-07T06:25:03.245-07:00سری اول فیلم جنایات وهابیت<div align="center">گوشه اي از عمليات وحشيانه وهابيت در عراق</div><div align="center"><a href="http://www.vahhabi.com/pages.php?bank=film&id=13">http://www.vahhabi.com/pages.php?bank=film&id=13</a></div><div align="center"> </div><div align="center">بخشي از عمليات جنايتكارانه ريگي</div><div align="center"><a href="http://www.vahhabi.com/pages.php?bank=film&id=22">http://www.vahhabi.com/pages.php?bank=film&id=22</a></div><div align="center"> </div><div align="center">سر بريدن يك جوان شيعه در يكي از محلات عراق</div><div align="center"><a href="http://www.vahhabi.com/pages.php?bank=film&id=16">http://www.vahhabi.com/pages.php?bank=film&id=16</a></div><div align="center"> </div><div align="center">قطع پاي جوان عراقي در اثر انفجار</div><div align="center"><a href="http://www.vahhabi.com/pages.php?bank=film&id=15">http://www.vahhabi.com/pages.php?bank=film&id=15</a></div><div align="center"> </div><div align="center">سر بريدن پليس شيعه عراقي</div><div align="center"><a href="http://www.vahhabi.com/pages.php?bank=film&id=14">http://www.vahhabi.com/pages.php?bank=film&id=14</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5494973092991122728-8499775847193875436?l=anti-vahhabi.blogspot.com' alt='' /></div>sarahttp://www.blogger.com/profile/06498195424654760062noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5494973092991122728.post-62369104535881031352008-07-07T06:06:00.000-07:002008-07-07T06:08:00.051-07:00فرقه وهابيت و عملكرد آن در تاريخ معاصر1<div align="right"><br />به طور قطع، مى توان گفت: در دنياى كنونى، غير از كشور ايران، هيچ دولتِ اسلامى كه قانون و مقرّرات حاكم بر آن كشور، برخاسته از قرآن و سنّت صحيح (متجلّى در تشيّع اثنا عشرى) باشد، وجود ندارد. در اين ميان، كشور عربستان به جهت قداستى كه حرمين شريفين به آن بخشيده و در نگاه مسلمانان جهان به عنوان مهبط وحى و كانون نزول قرآن و سرزمين پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) در دوره 23 ساله شناخته شده جايگاه ويژه اى دارد.اين كشور از گذشته اى نسبتاً دور، تحت حاكميت تركان عثمانى قرار داشته و پس از جنگ جهانى اول و دوم با تلاش حاكمان محلّى و با حمايت بريتانيا و امريكا خاندان آل سعود بر سر كار آمدند و تاكنون بر اين سرزمين شريف حكم رانى مى كنند و در پرتو حكومت اين خاندان است كه مذهب وهابيّت در اين كشور رواج يافته است.در رأس برنامه هاى فكرى وهّابيان مبارزه با افكار و انديشه هاى ناب تشيّعِ دوازده امامى قرار دارد كه كانون آن، كشور ايران با سرمايه عظيم و گران سنگ حوزه هاى علميه و مراجع و علماى بزرگ است.يكى از ابزارهاى مهم حاكمان عربستان سلاح نفت و ثروت حاصل از فروش آن به سراسر جهان و سعى و تلاش زياد مبنى بر معرفى اسلامِ سلف صالح به مسلمانان كشورهاى اسلامى در آسيا، افريقا، اروپا و امريكا مى باشد كه اين مسأله پس از پيروزى انقلاب اسلامى ايران گسترش زيادترى پيدا كرد.چاپ كتاب هاى پيشوايان سلفيه و وهّابى مانند ابن تيميه، ابن قيّم، محمدبن عبدالوهّاب و خاندان او و صدها كتاب1 و مجله ديگر در عربستان و خارج از آن، بر عليه تشيّع، انقلاب اسلامى، رهبرى و مردم ايران با به كارگيرى جديدترين فناورى تبليغاتى و همچنين تربيت مبلّغان وهّابى و تأمين هزينه هاى مالى آن ها، ساختن مساجد متعدّد در سراسر جهان، كمك هاى بلا عوض و سرمايه گذارى هاى كلان در راه نشر و گسترش اسلام سعودى، گوشه اى از فعاليت هاى حاكمان وهابى به شمار مى آيد.البته وهّابيت در زمان حاضر، ديگر آن وهّابيت خشن اوليه در دهه هاى نخستين قرن بيستم (1913 م) نيست كه در راه استقرار حاكميت خود، با كمك اربابان قدرتمند مانند انگلستان، هرگونه صداى مخالف مانند آل رشيد در كويت (مورد حمايت عثمانيان) و شرفاى مكّه را سركوب نمود، بلكه وهّابيت كنونى حاكميتى به ظاهر مهربان با مردم و متمايل به دست رسى به آخرين پيشرفت هاى علمى و صنعتى جهان و مظاهر نوين تمدن و رفاه مى باشد كه البته اين ها همه از قدرت نفت و ثروت فراوان كشور عربستان مى باشد كه بنا به اعتراف كشورهاى صنعتى دنيا، بر بيش ترين و بزرگ ترين انبارهاى نفت جهان (41) تسلط دارد.2در مركزيت وهّابيان عربستان، پادشاه (مَلِك) حاكم مطلق است و هيچ كس حق عزل او را ندارد و تاكنون كه بيش از هفتاد سال از تأسيس حكومت آل سعود مى گذرد، هيچ گونه قانون مدوّنى كه در برابر اراده و خواست پادشاه قرار داشته باشد، وجود ندارد. امروزه منافع مردم عربستان با خاندان سعودى گره خورده است. از اين رو، حفظ آل سعود و تسلّط آنان بر امور كشور و شؤون مملكتى با هر قيمت، در درجه اول اهميت قرار دارد. جمعيت خاندان آل سعود، كه بيش از چهار هزار نفر مى باشند، عمده مشاغل و پست هاى كليدى را در سراسر كشور وسيع و پهناور عربستان در دست دارند.مذهب رسمى كشور عربستان سنّى حنبلى است كه بر اساس تعاليم محمدبن عبدالوهّاب اداره مى شود و اقليّتى (15%) در منطقه شرقى، قطيف، احساء، دمام و ظهران شيعه مى باشند. خاندان محمدبن عبدالوهّاب كه به «آل الشيخ» معروف شده اند، پست هاى مهم افتا، ارشاد، تبليغات، آموزش مذهب وهّابيت و مانند آن را در دست دارند.در ذيل، به ساختار مذهبى، فرهنگى و سياسى كشور عربستان سعودى و عملكرد آن در دوره هاى اخير، پس از تأسيس كشور و استقرار قدرت وهّابيان اشاره مى شود:<br />الف. مذهب وهّابى گرىمحمدبن عبدالوهّاب نجدى تميمى در سال 1115 هـ ./ 1703 م. در عُيينه (يكى از مناطق نجد در جزيرة العرب) به دنيا آمد. او مدت ها زير نظر پدر، برادر و استادان خود، علوم حديث، تفسير قرآن و تاريخ را فرا گرفت تا اين كه پدرش در سال 1153 هـ . از دنيا رفت. او مسافرت هاى متعددى انجام داد و سرانجام در سال 1160 هـ. رهسپار درعيه شد و با محمدبن سعود (حاكم منطقه) آشنا و آراء و پندارهاى خود مبنى بر دعوت به توحيد خالص و سلفى گرى را مطرح و او را مجذوب خود كرد و پيمان محكمى با هم امضا نمودند.براساس اين پيمان تقسيم كارى صورت گرفت؛ يعنى سمت سازمان دهى و رهبرى نيروها (جيش و سپاه) و نصب والى و حاكم براى مناطق، به عهده محمد بن سعود و سِمَت فتوا دادن، قضاوت و نصب قاضى براى مناطق و اجراى حدود، تعزيرات و جمع و نظارت بر توزيع بيت المال بر عهده محمدبن عبدالوهّاب گذاشته شد.3در سايه اين پيمان و اتحاد بين محمدبن عبدالوهّاب به عنوان «امام الدين» (العقيدة) و محمدبن سعود به عنوان «امام السيف» (الجيش)، با هدف گسترش توحيد و مبارزه با بدعت ها، حمله به مردم روستاها و شهرها آغاز شد و قريب شصت سال اين وحدت و همكارى ادامه پيدا كرد.در طول اين مدت، محمدبن عبدالوهّاب با تمسّك به ظواهر بعضى از آيات و احاديث، تمامى مخالفان خود را كافر و مشرك خطاب مى كرد و فتواى قتل آنان و مصادره اموالشان را صادر مى نمود. او پس از تأليف كتاب هاى متعدد و تربيت شاگردان و طرف داران زيادى در سال 1206 هـ. درگذشت و در درعيه به خاك سپرده شد. اينك به طور خلاصه، به بخشى از آراء و پندارهاى محمدبن عبدالوهّاب اشاره مى شود:توحيد: معناى «لااله الاالله» برائت جستن از هر معبودى غير از الله و اخلاص كامل به خداى يگانه است و هركسى كه به غير خداوند متوسّل شود، مشرك مى باشد؛ چون از غير خدا (مخلوقان) طلب كمك و يارى كرده است.شفاعت: درخواست شفاعت از پيامبر و اولياى الهى جائز نيست و بدعت است.قبور: ساختن بناها روى قبور و نذر و نياز و مانند آن شرك و بدعت است.اعلان جنگ و جهاد: هر كسى كه دعوت به توحيد خالص را نپذيرد و با آن مخالفت كند، مال او حلال و خونش هدر است و جنگ هاى حكّام آل سعود و وهّابيان در حمله به مكّه، مدينه، عراق، يمن و سوريه بر اين اساس بوده است. البته علما و دانشمندان شيعه پاسخ هاى مناسبى به ادعاهاى وهّابيان داده اند.4درباره ساير آراء و پندارهاى محمدبن عبدالوهّاب مانند مخالفت با اختراعات و اكتشافات جديد، مسأله دخانيات و مانند آن بحث هاى زيادى مطرح مى باشد كه از آن ها صرف نظر مى شود.5<br />ب. آثار و عملكردهاى فرهنگى، علمى وهّابيانپس از آغاز و استمرار دعوت وهّابيان و استقرار حاكميت آل سعود، بيش تر سرزمين هاى مردم مسلمان جزيرة العرب مانند شهرهاى مكّه، مدينه، طائف، دمام، نجران، بريده، الكبار، هفوف، جدّه، تبوك، رياض (نجد) قطيف، الاحساء و مناطق ديگر به تصرف و اشغال حاكمان سعودى در آمد و با اجبار، آيين وهّابيان رسميت يافت، ولى تعدادى از مسلمانان مناطق شرقى مانند قطيف، احساء عسير و نجران، كه قبلاً شيعه اثنا عشرى بودند، تسليم نشدند و هنوز هم مراسم دينى و مذهبى را طبق اعتقاد خود عمل مى كنند.وهّابيان نسبت به آيين ها و شعاير مذهبى سخت گيرى زيادى مى كنند و با تعمير و ساختن قبور پيامبران، زيارت قبور اموات، توسّل به اولياى الهى، نذر براى مردگان، طلب شفاعت و بزرگداشت آن ها، به طور جدّى، برخورد مى كنند!تمامى كتب، مجلات و سخنان خطبا در مساجد، به ويژه مسجدالحرام و مسجدالنبى، كه چاپ، منتشر و ايراد مى شود، درباره مباحث توحيد و شرك، بدعت و نهى مردم در استفاده از دعا و توسّل و شفاعت مى باشد.<br />ج. مراكز و دستگاه هاى فرهنگى تبليغاتى وهّابيان<br />ج. 1. تبليغ وهّابى گرى در داخل عربستان<br />1ـ وزارت حج و اوقاف و ارشاد و شؤونات اسلامىبه دليل اهميتى كه مسأله حج در بين مسلمانان جهان دارد و همه ساله ميليون ها زن و مرد مسلمانِ عاشق حضور در مراسم عبادى ـ سياسى حج بيت اللّه الحرام و زيارت قبر مقدّس پيامبرگرامى و صحابه ايشان و بازديد از امكنه تاريخى، عازم عربستان مى شوند، حاكمان سعودى وزارت خانه مستقلى به نام «حج» تشكيل داده اند كه وظيفه اساسى و مهم آن، رسيدگى به مسائل حج و حجّاج مى باشد. تمامى علما و دانشمندان وهّابى، بايد آمادگى كامل در جهت برگزارى مراسم را داشته باشند و احكام و سؤالات شرعى حاجيان را طبق مذهب وهّابيت پاسخ گويند.اداره حرمين شريفين (مكّه و مدينه) از وظايف عمده وزارت حج و شؤونات اسلامى است. اين وزارت خانه به طور منظّم، كتب، مجلاتى براى معرفى مكان هاى تاريخى و اعمال مذهبى مسلمانان طبق مذهب وهّابيت چاپ، منتشر و توزيع مى كند.6 لازم به ذكر است كه مؤسسات و نهادهاى متعددى مانند «مجلس شوراى الدعوة والارشاد»، «المجلس الاعلى و الشؤون الاسلامية»، «رياسة شؤون الحرم المكّى والحرم المدنى»، «دور الحج فى نشره الدعوة»، «هيئة الامر بالمعروف و النهى عن المنكر»، «الرسالة العالية لادارة الهجرة العلمية والاِفتا»، «الجماعة الخيرية لتحفيظ القرآن الكريم» و «هيئة كبار العلماء» زيرنظر وزارت حج فعاليت مى كنند كه هر كدام به سهم خود با برپايى جلسات، سخن رانى ها در داخل و خارج، تأليف كتب و چاپ نشريات و توزيع و اهداى آنان، به ويژه در ايام حج (ماه هاى ذى القعدة و ذى الحجة)، به وظايف خود عمل مى كنند.<br />2ـ دانشگاه ها و مراكز علمى، مذهبى1) «جامعة ام القرى» بمكة المكرمة: اين دانشگاه در سال 1369 هـ. ابتدا به صورت دانشكده «الشريعة» تأسيس و در سال 1401 هـ. با موافقت مجلس الوزراء به دانشگاه ام القرى تغيير نام داد. هدف از تأسيس اين دانشگاه، آموزش زبان عربى و گسترش فرهنگ اسلامى براى برادران و خواهران مى باشد و در شهرهاى جدّه و طائف نيز شعبه دارد.دانشكده هاى «كلية الشريعة»، «مركز البحوث العلمى»، «احياء التراث الاسلامى»، «مركز البحوث النفسية والتربوية»، «مركز ابحاث الحج»، «معهد تعليم اللغة العربية» و «المركز العالمى للتعليم الاسلامى» زيرنظر اين دانشگاه فعاليت مى كنند. اين دانشگاه تاكنون كتاب ها و مجلات متعددى را چاپ و منتشر كرده است.72) الجامعة الاسلامية بالمدينة المنوّرة: اين دانشگاه در سال 1380 هـ. براى خدمت به جهان اسلام و كمك به آموزش و تربيت علما و خطبا و مبلّغان مذهبى در شهر مدينه تأسيس شد كه تاكنون فعاليت هاى مهمى در زمينه چاپ و نشر كتاب و مجله انجام داده است.3) «جامعة الامام محمدبن سعود الاسلامية»: اين دانشگاه در سال 1394 هـ. با هدف خدمت به جهان اسلام در زمينه بحث هاى اسلامى و گسترش و تبليغ آن در كشورهاى گوناگون تأسيس شد. دانشكده هاى مهم «كلية اللغة العربية»، «كلية اصول الدين»، «كلية العلوم الاجتماعية»، «المعهد العالى للقضاء» و «مركز البحوث» وابسته به آن هستند كه كتاب ها و مجلّات گوناگونى در زمينه اهداف خود، چاپ و توزيع نموده اند.84) جامعة الملك سعود: اين دانشگاه از سال 1398 هـ. در زمينه مباحث تربيتى، اقتصادى، ادبى، ادارى، بيمارستانى و ساير علوم فنى مانند زراعت و هندسه تأسيس شد و آثار و تأليفات گوناگونى به زبان هاى عربى و انگيسى منتشر نموده است.95) جامعة الملك عبدالعزيز: اين دانشگاه از سال 1405 هـ. تأسيس و در زمينه مباحث اقتصادى و ادارى و آداب و علوم انسانى و زمين شناسى، هندسه و مانند آن فعاليت مى كند. از مهم ترين مراكز علمى اين دانشگاه، «مركز أبحاث الاقتصاد الاسلامى» مى باشد كه تاكنون 207 كتاب و 20 نشريه مهم منتشر نموده و با «سازمان كنفرانس اسلامى» نيز همكارى دارد.10<br />3ـ رابطة العالم الاسلامىاين مركز در سال 1381 هـ./ 1962 م توسط ملك سعود در مكّه افتتاح شد و تاكنون 38 سال از تأسيس آن مى گذرد و از پرقدرت ترين سازمان هاى مذهبى در عربستان محسوب مى شود.وظايف مهم اين مركز عبارتند از: آموزش هاى اسلامى، چاپ و توزيع قرآن و كتب اسلامى، آموزش زبان عربى، كمك مالى به كشورها و اداره مؤسسات خيريه در سراسر جهان.مجموعه اى از مجامع و ادارات دينى وابسته به اين سازمان عبارتند از: 1. مجمع فقه اسلامى؛11 2. شوراى عالى جهانى مساجد؛ 3. مؤتمر (كنفرانس) تربيت اسلامى؛ 4. جمعيت اسلامى جوانان.اين سازمان طى 10 سال گذشته قريب يك ميليارد ريال صرف ساختمان بناهاى اسلامى و ترويج اسلام سعودى نموده و دولت عربستان مبلغ 35 ميليون ريال به سازمان هاى خيريه، بيمارستان ها و درمانگاه ها در خارج از كشور، 20ميليون ريال به نشر و حفظ قرآن و ارشاد اسلامى كمك كرده است.تاكنون بيش از يك هزار مسجد و صدها مركز اسلامى در سراسر جهان زير نظر اين سازمان مشغول فعاليت هستند.كمك هاى اين مركز در كشورهاى ديگر براى احداث 2 مؤسسه اسلامى، 1259 مسجد، 1069 مدرسه، 200 مؤسسه مذهبى، 134 دانشگاه، 41 درمانگاه، 76 بيمارستان و يك دانشكده جهان عرب در پاريس هزينه شده است.12<br />4ـ رئاسة ادارات البحوث العلمية والافتاء و الدعوة والارشاد(هيئة كبار العلماء)در سال 1391 هـ. به دستور ملك خالدبن عبدالعزيز، فرمانى خطاب به شيخ ابراهيم بن محمد آل الشيخ (از نوادگان محمدبن عبدالوهّاب) صادر و قرار شد، گروهى از علما و دانشمندان وهّابى عربستان متشكّل شوند تا ضمن بحث و بررسى، (به صورت گروهى و دسته جمعى) فتواهاى لازم براى احكام شرعى بدون توجه به مذاهب فقهى مشهور اهل سنّت (حنبلى، شافعى، حنفى و مالكى) را صادر نمايند و مردم نيز موظّف به پيروى و اطاعت باشند.در سال 1395 هـ. پس از مرگ شيخ ابراهيم بن محمد آل الشيخ، رياست اين اداره به شيخ عبدالعزيز بن عبدالله بن باز (آل الشيخ) منتقل گرديد.شيخ عبدالعزيز بن عبدالله بن باز در سال 1330 هـ. در شهر رياض متولد شد. دروس دينى و اسلامى را از استادانى مانند الشيخ محمد بن عبداللطيف بن عبد الرحمان آل الشيخ و الشيخ محمد بن ابراهيم آل الشيخ فرا گرفت. سپس سال ها امور قضا، تدريس، سخن رانى و رياست دانشگاه اسلامى در مدينه را عهده دار بود. بن باز در سال 1346 هـ. در اثر بيمارى از دو چشم نابينا گرديد، ولى مشكل كورى نتوانست او را از فعاليت علمى و سياسى باز دارد.<br />5ـ ساير مراكز و مؤسسات مذهبىمؤسسات و سازمان هاى ديگرى كه در عربستان، به فعاليت هاى مذهبى ـ دينى و خيريه مى پردازند، عبارتند از:1. «هيئة الأمر بالمعروف والنهى عن المنكر» 2. «الجماعة الخيرية لتحفيظ القرآن الكريم»؛ 3. «مجمع الملك فهد لطباعة المصحف الشريف»؛ 4. الندوة العالمية للشباب الاسلامى»؛ 5. «المجلس الأعلى للشؤون الاسلامية»؛روشن است به دليل آن كه كشور عربستان از قديم يك كشور تاريخى، اسلامى و مذهبى بوده، همواره فرهنگى آميخته به دين و آداب و رسوم مذهبى داشته و مردمان اين كشور نيز پاى بندى زيادى به انجام فرايض دينى، آداب و سنن مربوط به مذهب دارند. البته در كنار فرهنگ دينى، فرهنگ و آداب و رسوم قبيله اى و نژادى نيز در مردم تأثير داشته است.13<br />6ـ حوزه هاى علميه و مراكز آموزشى ـ دينىدر كشور عربستان، چيزى بنام حوزه هاى علميه، آنطورى كه در كشورهاى شيعه نشين مرسوم بوده و هست، وجود ندارد. پس از استقرار دولت عربستان سعودى (به ويژه در مرحله سوم آن بدست ملك عبدالعزيز بن سعود در سال 1353 هـ.) دولت تلاش زيادى به عمل آورد تا غير از مراكز دانشگاهى، مركزيتى به عنوان حوزه هاى علمى مانند حوزه هاى علمى شيعه و يا مدارس امام خطيب (الجامعات الاسلامية در عثمانى و جامع الأزهر در مصربوجود نيايد.در واقع، حوزه هاى علمى ـ دينى عربستان، شكل دانشگاهى تكامل يافته است، به طورى كه مروّج آيين و مذهب رسمى وهّابيت هم هستند. از گذشته هاى دور تاكنون، از داخل و خارج عربستان علاقه مندان به تحصيل در رشته هاى دينى مانند قرآن، تفسير، حديث، تاريخ اسلام و فقه جذب دانشگاه هاى اين كشور مانند «جامعة ام القرى»، «جامعة الملك سعود»، «جامعة الملك عبدالعزيز» و «جامعة الاسلامية فى المدينة» مى شوند.براى نمونه، دانشگاه اسلامى در مدينه (تأسيس در سال 1381 هـ.) با 5 دانشكده تخصصى و بخش هاى گوناگون وابسته، به آموزش دانش جويان در شريعت اسلامى، تبليغ و ارشاد، اصول دين، قرآن و حديث، حديث و روايات شريفه، مطالعات اسلامى، زبان عربى و مانند آن مى پردازد. فارغ التحصيلان اين مراكز علمى به اقامه نماز جماعت در مساجد و تبليغ مسائل شرعى و دينى در داخل و خارج عربستان مشغول مى شوند.14در كشور عربستان، هرگونه فعاليت مذهبى خارج از آيين وهّابيت ممنوع است و به شدت با آن برخورد مى شود. البته در ميان وهّابيان نيز گرايش هاى مختلف تندروى افراطى (متعصّب)، سنّت گرا، معتدل و ميانه رو وجود دارند.ارتباط و وابستگى شديد سياسى، نظامى، اقتصادى كشور عربستان به امريكا، انگلستان، مسأله فلسطين، مسائل حج و برخورد با حجاج ايرانى در سال 1407 هـ./ 1366 ش، جنگ ايران و عراق، مسأله افغانستان، گروه «سپاه صحابه» و گروه «طالبان»، باعث اعتراض و شورش هاى متعددى در شهرهاى مكّه، مدينه و مناطق ديگر، به ويژه مناطق شيعه نشين، شده است.دولت سعودى در نصب مسؤولان دينى، سياسى و اقتصادى كشور دقت زيادى صرف مى كند تا مبادا مخالفان سياست هاى آل سعود ميدان و فرصت فعاليت پيدا كنند.<br />7ـ مراكز انتشاراتى، رسانه اى و كتاب خانه اىحكام وهّابى آل سعود از تمامى امكاناتى كه از استخراج بى حدّ و حساب نفت به دست مى آيد، در راه تبليغ حكومت استبدادى سعودى و آيين منحرف وهّابيت استفاده مى كنند. يكى از مهم ترين فعاليت هاىِ مراكز فرهنگى، رسانه اى (راديو، تلويزيون و مطبوعات) تلاش در معرفى نظام حكومتى آل سعود و آيين وهّابيت به عنوان بهترين تشكيلات ادارى و مذهب مورد علاقه مردم و هماهنگ با قرآن و سنّت نبوى است. هرگونه تحقيق و پژوهشى كه همگام اين برنامه ها باشد، تهيه، تنظيم، منتشر، نگه دارى و تبليغ مى گردد و هرگونه تأليف و تحقيقى كه موافق با مذاهب ديگر (به ويژه مذهب تشيّع دوازده امامى) باشد، به عنوان انحراف از دين اسلام و بدعت و كفر معرفى و مردم را از نزديك شدن به آن منع مى كنند.براى نمونه، تعدادى از كتابخانه ها، مراكز انتشاراتى، آثار منتشره و رسانه هاى تبليغاتى كشور عربستان ذيلاً معرفى مى شود.<br />الف) كتاب خانه ها1. كتاب خانه دانشگاه ملك سعود در شهر رياض داراى بيش از 11 ميليون جلد كتاب عربى و فارسى، 3000 نشريه ادوارى، 8600 نشريه دولتى و منابع كمياب خطى فراوان؛2ـ كتاب خانه عمومى ملك عبدالعزيز داراى 200000 جلد كتاب عربى، انگليسى و مجموعه زيادى از نسخه هاى خطى كمياب و نشريات ادوارى در موضوعات گوناگون؛3ـ كتاب خانه دانشگاه اسلامى مدينه منوّره داراى 334000 جلد كتاب، نشريه، پايان نامه، اسلايد و ميكرو فيلم در موضوعات گوناگون؛4ـ كتاب خانه انجمن اداره عمومى داراى بيش از 1770000 جلد كتاب عربى، انگليسى و مجلات دوره اى و نشريات دولتى؛5ـ كتاب خانه ملى ملك فيصل داراى 37000 جلد كتاب به زبان عربى، انگليسى و فرانسه؛6ـ كتاب خانه ملى ملك فهد در حال حاضر، بيش از 30 هزار مدرك و سند پيرامون تاريخ عربستان و توسعه كشور سعودى را نگه دارى مى كند.<br />ب) مؤسسات انتشاراتى و چاپ خانه هابيش از 117 مركز انتشاراتى و چاپ خانه در زمينه چاپ و انتشار كتاب و مجله در عربستان تأسيس شده كه مهم ترين آن ها به شرح ذيل است:1. دار ابن الجوزى، دمام؛ 2. مؤسسة اُسام، الرياض 3. مكتبة الاوس، المدينة؛ 4. مكتبة الباز، مكّة؛ 5. دارالشروق للنشر والتوزيع، جدّة؛ و...<br />ج) كتاب هاى منتشرشده ضد شيعهبخش مهمى از كتاب هاى منتشرشده به زبان هاى عربى، انگليسى، فارسى و اردو در اين چاپ خانه ها غير از كتب قديمى پيشوايان سلفى گرى مانند ابن تيميه، ابن القيم، ابن كثير و محمدبن عبدالوهّاب اختصاص به ردّ عقايد مذهب شيعه و دشمنى و ضديت با آن، به ويژه پس از انقلاب اسلامى ايران، دارد كه ناشران با دستور حاكمان وهّابى با جديّت زيادى آن ها را چاپ و در داخل عربستان و خارج آن در ميان مسلمانان و غير مسلمانان (بيش تر به صورت اهدايى) توزيع مى كنند.15برخى از كتاب هاى ضد شيعه، كه در عربستان چاپ و در سراسر دنيا توزيع مى شود، از اين قرار است:1ـ الشيعة و تحريف القرآن، محمد مال الله؛2ـ كلمات فى كشف الاباطيل والافترائات، عبدالفتاح ابوغدّه، الاستاذ فى جامعة الملك سعود بالرياض؛3ـ وجاء دور المجوس، عبدالله محمد الغريب (اين كتاب پر از افترا و تهمت به شيعه و انقلاب اسلامى ايران است)؛4ـ و جاؤوا يركضون، ابوبكر جابرالجزايرى، المدّرس بالجامعة الاسلامية؛5ـ مهلاً يا دعاة الضلالة، الواعظ بالمسجد النبوى الشريف؛6ـ حوار هادىٌ بين السنّة والشيعة، عبدالله بن سعيد ابوالجنيد؛7ـ مسألة التقريب بين الشيعة والسنّة، ناصربن عبدالله بن على؛8ـ تبديد الظلام و تنبيه النيام الى خطر التشيع على المسلمين والاسلام، ابراهيم سليمان الجبهان؛9ـ بطلان عقايد الشيعة و بيان ضيق معتنقيها و مفترياتهم على الاسلام من مراجعهم الاسلامية، محمد عبدالستار التونسى؛</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5494973092991122728-6236910453588103135?l=anti-vahhabi.blogspot.com' alt='' /></div>sarahttp://www.blogger.com/profile/06498195424654760062noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5494973092991122728.post-22629811617118763242008-07-07T05:59:00.000-07:002008-07-07T06:02:08.983-07:00khatabe ghadirخطابه غدیر - انگلیسی<br /><a title="چاپ" href="javascript:void" status="no,toolbar=no,scrollbars=yes,titlebar=no,menubar=no,resizable=yes,width=640,height=480,directories=no,location=no');"" option="com_content&task=view&id=6&Itemid=92&pop=1&page=0',"></a><br /><a title="ارسال به دوست" href="javascript:void" status="no,toolbar=no,scrollbars=yes,titlebar=no,menubar=no,resizable=yes,width=400,height=250,directories=no,location=no');"" option="com_content&task=emailform&id=6',"></a><br />۱۷ مهر ۱۳۸۶<br />In the name of Allah (Who’s) the Compassionate MercifulO, the Commander of the faithful!Upon you be peace;O the Remainder of Allah, on His earth, Upon You be peace!O Mahdi! How could we suppress our despair in your extended non-attendance?Where should we look for to find you?Which supplication can lead us to you? So that we head for it and learn how to get to you!O Savour!Being perplexed and wandering in your absence, The diverse dreams – the inward Satan –Has so prevailed us that we have become Captives to our own passions!O You the Gracious!My heart, since start, has fallen in love with thy,Fine hair – it will not break its promise till I die!Thus, we adore you, so do we your ancestors,And we are, with our own ‘laden-with-sin-hearts’,To fit out a ground to delight you:We are looking forward to witnessing thatAllah may forward your appearance to us;And He may cast mercy on us, and deliver us From this 'the wondering of us',And to save us from the inwardly depression of us …O Patriarch!Now, we are to take to Allah this complaint of: Not-appearing of yours,As well the grievance of our ‘Not-knowing You, and Your ancestorI am uneasy, impoverished, So I will, forever, hum this ‘Hymn’:‘O Lord! Make me recognize You,O Lord! Make me know the Messenger of Yours;O Lord! Make me recognize the Assured Sign of Yours.’O Daystar!It is now a long period we have resorted to Your worthy ancestors Hoping to catch Your sight, having Your affection upon us.The main ambition of us is to get closer to Your wisdom–Though we are too feeble to plunge amid Your know-how, We pray Him to bless us to do so.As it is said:‘If it is hard to draw sea-water off,Let’s try that to quench our thirst of’.O Great!We heard most heartily from the Messenger,(Peace be upon him and his descendants), say:“This ‘say of mine’: 'The Divine Leadership of Ali and his offspring'Must be delivered by those present, at this Ghadir Khom,To those who are not present; And also by the elderly to their offspringUp to the Day of Resurrection...”Now, we wonder how to carry out Your command?From which direction shall we set out to fulfill Your bid?We wonder what to do and what to relate!You Yourself assist us, and guide us along our path.Hold us on our hands to find our way,And try to find out the endless superiority and competenceOf Your Father, and then to teach it to others.We bear it in our minds that, by the Pool of Khom, Our Messenger received the loyalty of the people forAli and his offspring, (upon them all be peace),As the Leadership; and he confirmed to keep That treaty until the Day of Resurrection...Now, humbly we come to the court of yours:You the Generous, from the lineage of Generosity –So that You might give a shelter to us, the miserable!So, pardon us; help us! Guide us to the right path!Bestow the ray of Your radiance upon us,Do not turn away from us;And say, ‘Amen’ to this prays of us, as:“O Lord! Hasten the advancement of Your own adopted Master, Mahdi!”“O, You the Omnipotent!Trouble has afflicted us and our family, And we have come [to you] with meager merchandise – [which is too little to get anything]. So do [us] a favour, and fill up the load for us, And act charitably toward us …”Whether you shun us, with our thin goods, or out throw,We have not, in this word, a Master except You!On the Assigned Day of the Commander of the faithful,and the Highness Zahra (upon her be peace)Aghdaseiie, Tehran.Sunday: at 8 am, 29/11/1385, 29th Moharram 1428 S. Hosein Hoseiny<br />* * * * *Nowadays, some of the intellectual religious leaders believe that the ‘Leadership’ in Islam is something related to the history! Therefore, they believe that any kind of discussion, concerning the ‘Leadership’, causes hostility among the different sects and creeds in Islam. In fact, by saying so, they refer to Shiite, not any other sects among the Muslims! They deliberately, or un-deliberately, but we believe deliberately, support the other sects rather than, the main theology, Shiite.To probe their opinions, we are to point out the question of belief, the ‘Leadership’ in Islam, and then we refer to the straightforward narrations of the Holy Prophet and his offspring, (peace be upon them all), through the plain Verses of the Holy Qur’an.I – Generally speaking, the first party of them are those who have no knowledge about the ‘Prophet-hood’ of the Messenger (peace be upon him and his descendants) that is related to the Unseen World – Divine. Thus, they see to the matter of the religion with their material eyes. And they simply take the Holy Prophet (peace be upon him and his descendants), who is the Divine message carrier, as a peacemaker and merely a talented one. And, in their opinion, the religious percepts must be suited to the terrestrial affairs. Therefore, considering the ‘Divine Leadership’ as historical, not the truth, is their wrong assumption; the true believers, who believe that the ‘Leadership’ is straight from the Divine, do not agree with their false brainwork.And that, in their opinion, such questions on the ‘Divine Leadership’, may lead to hostility; thus, we reply: ‘If you are telling the truth, and are so well-wishers to man, then why do you not make people accept the fact and set the ideology on the truest faith? There! In the name of solidarity, you ignore the numerous facts but set up a temporary brief and frail unity. II – The sign of belief in the ‘Divine Leadership’ and its meaning must be taken into consideration. Regarding to Abraham, (peace be upon him), and his leadership, we read in the Holy Qur’an: ‘And when the Lord of Abraham tested him by means of some words of command and he fulfilled them, Allah stated, “I am going to set you as a guide for mankind,” he asked, “What about my offspring?” He stated, “My ‘Leadership’ pledge does not apply to the wrongdoers,”’ (the Cow: 2/124).Therefore, the ‘Divine Leadership’ is a compact set by Allah Alone, and it is a position requiring integrity, and no one, but Allah picks one to such dignity if He desires. On the other hand, as the well-known narration of ‘θæghælæin’ quotes, there are two definite substitutions to the Holy Prophet (peace be upon him and his descendants): 1) the ‘holy Qur’an’, and 2) ‘the Divine Leader’. They are adhered to the prophet-hood – they both are attached and are side by side supporting the Rule of Islam and the teaching of the Messenger.The Holy Prophet (peace be upon him and his descendants), said: “I am to leave two most precious *Subordinates with you: Allah’s Book and my household. Now let me see how you are going to refer to them and respect those two,” (Kafee: 1/293, and the explanation of Nahj-ul-Balagheh: 7/375). *Here the word, ‘subordinates’ means that the Holy Prophet (peace be upon him and his descendants) was commanded to present a deputy by Allah’s leave; and his mentioning the household of his, alongside with the Holy Qur’an, means that his command by chosen them, was not merely choosing the ‘Imam’ as a simple governor or commander, but someone to represent all the characteristic of Prophet as a Messenger of Allah – except that his prophet-hood and law carrying was by Allah – as he had time and again announced: “O Ali, you are for me as Aaron to Moses, except for that there will not be a messenger after me,” (Kafee: 1/199. [But after Moses there came messengers]. And Imam Kazim, (Peace be upon him), has narrated: “The Divine Leadership is but Light, (Kafee: 25).And we read in Imam Reza’s famous narrations: ‘The ‘Divine Leadership’ is the main pride pillar of Islam, and also its tall branches,” (Kafee: 1/198). The dignity and the state of ‘Divine Leadership’ is far beyond the reach of man’s wisdom to be chosen with ballot castings! That is why the Holy Prophet has chosen and introduced the ‘Leader’ and the ‘Divine Leadership’ as his own proxy after him. He well knew the dignity of Ali (peace be upon him), and during his twenty and else prophet-hood he has time and again expressed of Ali’s status of being a ‘Leader’ and owning the ‘Leadership’. And he has mentioned of his important positions in conveying the religious law, and commenting on the Qur’an and rites – governing and ruling the society, and his knowledge of the Unseen, and also the bravery and the courage of his. III – The importance of the Leadership of Ali, (peace be upon him), is so great that many a Verses in the Holy Qur’an has been sent down about it, as: (1) “Your Guardian is just Allah and His Messenger, and also those who believe, perform prayer, and pay the due welfare tax even when he bow down [to pray],” (The Heavenly Food 5: 55).All the Shiite commentaries, as well as most commentators of the Sunnis have unanimously said that this lofty Verse has been revealed concerning Ali (peace be upon him). It was sent down when, bowing down to pray at the mosque, he had offered his welfare tax – it is recorded in Shiite’s comments: Majma-ul-Bayan: 3/209, Ghomi’s comment: 1/170, Ayashi comment: 2/ 56-58; and in Sunnis’ comments, Kashshaf: 1/623, Fakhr Razi: 12/25, Tabari: 6/186). (2) O you who believe, obey Allah and His Messenger and those who hold the Divine Command, (Woman 4/59).According to the commenter, the word ‘Those’ in ‘Thos who hold the Divine Command’, refers to the infallible Leaders, Imams, (Shiite commentators: Majma-ul-Bayan: 3/62, Hhomi: 1/141, Ayyashi: 1/410 – 4/14; and Sunnis commentators: Kashshaf: 1/535, Fakhr Razi: 10/ 142, Tabari: 5/93).(3) Today I have preferred your religion for you, and completed My favour upon you, and have granted Islam as a religion for you – a commitment to live in peace, [The Heavenly Food: 5/3]; (Majma-ul-Bayan: 3/156). Thus, we notice that the forgoing Verses, and tens of other Verses are about Ali, (peace be upon him)’s Leadership, and the assured guardianship of his.IV– The above basis is about the Leadership of the Commander of the faithful, Ali, (peace be upon him): The deputy and the chief-deputy should have something in common.Thus, in Ali, (peace be upon him)’s case, Holy Prophet (peace be upon him and his descendants), had already trained him and brought him up in the warm and kind household of his. He had acquainted him with his moral attitude. In this respect, Ali, (peace be upon him), in the Sermon of the ‘Ghaseah’ says: “You are aware that I am very closely related with the Holy Prophet, Muhammad, (peace be upon him and his descendants). When I was a lad, he took me up in his lap, he pressed me to his breast and he always kept me with him. He gave me food out of his mouth to eat. He never found me telling lies and doing anything unfair. Allah appointed the angel Gabriel to show the Holy Prophet (peace be upon him and his descendants) good morals and manners right from the very beginning of his childhood. I followed in the footsteps of the Prophet very closely. Daily he gave me instruction and told me to follow it. The Holy Prophet (peace be upon him and his descendants) lived in the mount of Hira every year for one month and none but me saw him there. I saw the Light of revelation on his face, When Gabriel brought the first revelation from Allah to Muhammad (peace be upon him and his descendants), the Satan cried. I asked the Prophet what that cry was for. He said, “This is the cry of Satan. Now he is despondent and disappointed. You are indeed hearing what I hear. You are seeing what I see. But you are not a prophet; you are the minister of the Prophet. Surely you will stick to Islam.”During the revelation of the Verse of (Poets: 26/214, ‘And warn your close relatives’), the Holy Prophet announced thrice: ‘Ali, you are the close tribe and relative to me. Surely Allah did not set up a messenger unless among his household was a brother, appointed heir and a deputy to him. So which one of you swear allegiance with me as a brother, heir and administrator; and in the mean time, being to me as Aaron to Moses, though there comes no messenger after me.’But his relatives kept silence, and soon after, the Holy Prophet (peace be upon him and his descendants) said: “Now, let one of you stand up or somebody else will rise and then you will regret it.” Right then Ali, (peace be upon him) stood up on his feet. The Holy Prophet asked him to walk closer to him, so did he. The Holy Prophet (peace be upon him and his descendants) received him kindly and announced: ‘Here! I quench him with the wisdom and knowledge’, (Behar: 18/ 163). This event, along with hundreds alike, are the affairs going on between the Holy Prophet (peace be upon him and his descendants) and the Commander of the faithful, Ali, (peace be upon him), concerning the Divine Leadership.V– The famous and the most authentic proof about the ‘Divine Leadership’ of Ali, (peace be upon him) is the event of Ghadir Khom, when the Holy Prophet (peace be upon him and his descendants), after the rites of pilgrimage, in the historical farewell pilgrimage hold Ali, (peace be upon him) on hand and introduced him to the people around saying: “O Prophet announce what has been sent down to you by your Lord. If you do not do so, you have not conveyed His message. Allah defends you from people; surely Allah does not guide the unbelieving people, (The Heavenly Food: 5/ 67).The successive narrations and the relevant texts of the Sermon about ‘Ghadir’ prove the importance and the credit of it, as:(1) The announcement of the farewell pilgrimage and the last year of the Holy Prophet (peace be upon him and his descendants)’s life.(2) Inviting the Muslims of Medina and all other Islamic regions for the rites of the pilgrimage.(3) The set out of ‘one hundred and twenty thousand people’ from Medina to the pilgrimage ceremony. (4) Summoning Ali, (peace be upon him) and his companions from Yemen to take part in the farewell ceremony.(5) Delivering a speech, by the Holy Prophet (peace be upon him and his descendants) in Medina, and in the Mosque of Khif for preparing the people for the Ghadir Khom event.(6) Staying by the roadside and asking the people to settle and calling back the advanced crowd.(7) The three-day stop for the announcement of the ‘Leadership by the Commander of the faithful, Ali, (peace be upon him) – from the first Day of Ghadir, Monday 18th of Dilhajjeh until Wednesday the 20th).(8) The detailed sermon of the Holy Prophet (peace be upon him and his descendants) and his insisting on the ‘Devine Leadership’, and the guardianship, as well the duty of the guardian by Ali and his offspring (peace be upon all) until the Day when the Awaited Upriser, Mahdi, (may Allah hasten his emerge) – rise up.(9) The demand of the Holy Prophet (peace be upon him and his descendants) having the crowd swear allegiance – both orally, and then by hand-shakings, and getting the covenant of those present.(10) Having the males swear allegiance by shaking hands, and the females socking their hands in the full-with-water tub, (so that to avoid touching males' hands).(11) Having the crowd swear allegiance for the Holy Prophet (peace be upon him and his descendants) to obey his descendants, as well as the Faithful.(12) Having the people to congratulate the Holy Prophet (peace be upon him and his descendants) and his Faithful Commander, Ali, (peace be upon him) about his Leadership and being an assured government.(13) A durable and everlasting bid to the future generation of the world that the message of the selection of ‘Divine Leadership’ must be carried by those present to the people absent at that moment; and also the elderly to their children.(14) Announcing that the ‘Publicizing the Event of Ghadir’ is the chief ‘Enjoining to Goodness’ and it is highly recommended.(15) Introducing Ali, (peace be upon him) on the pulpits to those unknown, and highly admiring him during the lectures and sermons.(16) Counting his about 200 virtues and pointing to his vast personality.(17) Recommending the ‘Allegiance’ and offering peace upon him as the ‘Commander of the faithful’.(18) Insisting on this title, the ‘Commander of the faithful’ and allocating it to Ali, (peace be upon him) only.(19) Considering the Holy Qur’an, and Ali, (peace be upon him), and also the rest of the ‘Imams’ at the same inseparable level.(20) Grounding the affection and the anger of Ali, (peace be upon him) in case of the people’s faith and disbelief.The above points, as well as some other tens, point put the importance of Ghadir, and introduce Ali, (peace be upon him) as the ‘Imam’ and the right proxy of the Messenger of Allah.VI– Since the beginning of the Ghadir, the Muslims and even the non-Muslims have considered the historical event of Ghadir, and the ‘Divine Leadership, and the proxy pick as, ‘the chief religious event’. They have commented on it in different books – it has been put in historical books. As the narration, they have brought it in the story books; and in dictionaries, by means of it, they have explained the words and phrases and the words meanings in it. It has come to use in the commentaries concerning the revelation of the Verses, and at last, from the point of Ghadir, it has been transcribed in the books of literatures. Now, as you notice, by the historians are:Blazary: in Ansab Alashraf, (demised 279)Ibn Ghatibeh: in Almaarif, and Imamat and Alseiaseh, (demised 276)Tabari: in a separate book about Ghadir Khom, (demised 310)Khatib Baghdadi: in his own history, (demised 463)From the Narrations:Mohammad Ibn Idris Shafeae: quoted from Nehayeh Ibn Athir, (demised 204)Ahmad Hanbal: in Masnad and Managhib, (demised 241)Ibn Majeh: in Sunan, (demised 273)Termizi: in Sahih, (demised 276)From the Commentators:Tabari: in his Commentary, (demised 310)Tha’labi: in his Commentary, (demised 427-37)Wahedi: in Asbab An-Nozol, (demised 468)Fakhr Razi: in his commentary, (demised 606)The Orators:Ghazi Abobar Baghlani Basari: in Al-Mottahed, (demised 403)Ghazi Abdor Rahman Ijea Shafeae: in Mawagheb, (demised 756)Sharif Jorjani: in Sharh Al-Mawagheb, (demised 816)Ghoushchi: in Sharh Tajrid, (demised 879)And from the Philologists:Khom, Ghadir, Wali and …Ibn Darid: in Jomhareh, volume 1/71, (321)Ibn Athir: in An Nahayeh, (1)Al Ghadir volume 1/ 6-8As you see, these documents prove that the question of ‘Divine Leadership’ is not merely a historical event.VII – Answering to a question:Question: If the event of Ghadir is a bone of contention between the Shiites and Sunnis, then why the Sunnis do not accept the Leadership and the Guardianship of Ali, (peace be upon him) only?Answer: We too unanimously question the Sunnis why, after seeing so many proofs about the ‘Leadership’ of Ali, (peace be upon him), they still do not give up and accept the fact! Why do they not refer to their conscience and take the straight path and then surrender to Allah? 2- Such questions as: ‘Why, with so many proofs, non-Muslims did not believe in the truth of Islam; and why the faith-rejecters, after seeing so many proofs, rejected the Creator of the worlds?’ were still existed before the ‘Leadership’. The answer to this question is: a man can be so engaged in selfishness, prejudice and in many inwardly blind states that he easily ignores noticing the facts. In this way, he follows the bygones and by observing his passion, he takes the track to nowhere. Off course, it is not so simple to accept the fact, and in practice, it is harder to give an undertaking to that, and being bound to the righteousness, especially when accepting the fact, one should leave many of the attachments he already had. 3- Those who, because of the eminence of the sermon of Ghadir, have not been able to reject its main sense, as: “One to whom I am Master, so is Ali his Master”, have translated the phrase in such a way that to suit their taste. That is, they have changed the Arabic letter ‘Y’ in the main text, which is ‘Master’, to mean something as, ‘Friend’.Their next question is: “Was the sermon of Ghadir a short speech or a long and detailed one?Answer: What have the Sunnis frequently put in their books are two: one is the main Ghadir sermon, and another one short and brief, which the lengthiest of them is put in (Al-Ghadir: Volume 1 page 10-11) by the great scholar, Amini.And also in most Sunnis tales and traditions we see that the Holy Prophet (peace be upon him and his descendants) has delivered a lecture ‘in Ghadir’ thus, it must be discussed in details.1- Zeid ibn Argham says, the Messenger of Allah made a speech on the Day of Ghadir Khom and said: “One to whom I am Master, so is Ali his Master”. (The History of Damascus: volume 42/ 217- Narration 8707, and The Islam History (Khalaf Era: 632 and the history of Damascus volume 2/41 – Narration 541).2- Hazifeh bin Asid says: Indeed the Messenger of Allah delivered a speech under the (shadows) of the trees on the Day of Ghadir Khom and said, … (Kanz al-Aamal: 1/188 Narration 958 and Al-Bayan and Nehayeh Volume 7/362 the events of year 40). 3- Umar Bin Zimarr and Zeid Bin Argham says: On the day of Ghadir Khom, the Messenger of Allah made a speech: ... (Al-Majan Kabir volume 5 Narration 5059, narrated from Noor Al-Amir 16-17).We see, in the forgoing narrations, as well as hundreds alike – which now we overlook them for keeping it brief; they have quoted this sentence, ‘And the Holy Prophet lecture us’, and some similar ones, which all of them have mentioned ‘lecture’ in them, and begun with the praise of Allah. They all need explanations and they cannot be short narrations, especially in such a condition and exceptional introduction.VIII- In justifying the Ghadir narration, another question rises: Why the Commander of the faithful, Ali, (peace be upon him), has not deduced on Ghadir Sermon to defend his right?Answer: Ali, the Excellency, time and again, in objecting the seizure of the ‘Leadership’ unlawfully has referred to this sermon and deduced thus: which in brief, we point to some of them: (Al-Ghadir: volume 1/ 159 onward).1- Ali, (peace be upon him)’s own saying on the Council Day, Migration Year 23: Abul Talib Amer ibn Aelah says, “On the Day of Council, I was with Ali, (peace be upon him) by the gate of the house, when I heard that he asked the people there: “For Allah’s sake, is there anyone among you prior to me in praying the Unity of Allah?” They answered, ‘Not at all, by Allah.’ He added, ‘By Allah’s sake, tell me, is there anyone among you to whom the Prophet of Allah would ay this clause as he told me, “One to whom I am Master, so is Ali his Master”? They answered, ‘By Allah, never’. 2- During the ruler of Qthman, Saleem Tabaee said: During the rule of Othman, I was in the Mosque of the Messenger of Allah, when I heard a discussion was going on concerning knowledge and chastity. The discussion lead to the priority of Ghoraish, until when Holy Prophet (peace be upon him and his descendants) said: ‘Imams are of Ghoraish. There were about two hundred people present, and Ali, Ibn Abi Talib (peace be upon him) was among them, and Saad Bin Waghghas, Abdor Rahman Aof Talhe and Zobeir, Meghdad, Hashem Bin Bin Atabeh, Bin Umar, Hasan, Hosein Bin Abbas, Muhammad Bin Abi Bakr … Othman was at home then, and he was unaware of the discussion, and the Commander of the faithful, Ali and his household were sitting quite in peace. The people turned to Ali, (peace be upon him) and said, “Why do you not say a word, Ali?” It was then the Excellency answered: “Prophet (peace be upon him and his descendants) made me stand up on the Day of Ghadir Khom and he read this sermon, ‘One to whom I am Master, so is Ali his Master’, (Al-Ghadir: volume 1/ 165). 3- The logic of Ali, the Commander of the faithful, on the Day of Rohbah, in the year 35, when the Excellency understood that Prophet (peace be upon him and his descendants) is, about his privilege to the rest, under questioning, (in a big gathering), he quoted the story of Ghadir that we clearly notice it in the most authentic Al-Ghadir. IX - Have the Imams (peace be upon them all), during their research, ever referred to Ghadir Khom and talked on it?Answer: (A) Yes, The Holy Imams, as well as their followers have frequently deduced it, and stated it and related the story of Ghadir. You can notice it in ‘Al-Ghadir’ volume 1, page 159-197, and in Ghadir Sermon in the Documentary Mirror, page 85; and also in ‘The Secret of Ghadir’ (Asrar-r-Ghadir) 262-272.The above mentioned points are more than enough proof for us to refer to Ali, (peace be upon him) as the Commander of the faithful, as well the other Holy Imams who have expressed the story of Ghadir. For example, Zahra, (peace be upon him), has stated: “Have you forgotten the Holy Prophet’s saying on the Day of Ghadir, who said: ‘Whoever I am his Master, so is Ali his Master’, and also said, ‘You are to me as Aaron to Moses is’”, (Al-Ghadir: volume 1 page 196) – quoted Shamsaddin Jazari. And the Excellency, Imam Mojtaba (peace be upon him) said: “O people, did you notice when the Holy Prophet (peace be upon him and his descendants), on the Day of Ghadir hold my father on his hand and announced, ‘Whoever I am his Master, so is Ali his Master …’”. Then he wanted the people present at the scene to carry the message to the absentee ones, (Al-Ghadi: volume 1, page 197 quoted by: Yanabee Al-Mawaddah).And also Imam Hosein (peace be upon him), a year prior to the event of Karbala which was before the death of Moaveyeh, in the pilgrimage ceremony at Mina where there were more than seven hundred men and women of Banihashim, and the followers of Imam – mostly the residence; and about two hundred of the followers of the Messenger of Allah, stood up and addressed the crowd. First, he praised Allah and then said: “O people! For the sake of Allah, tell me whether you agree the Messenger of Allah’s introducing Ali, (peace be upon him) as a ‘Leader and the Governor, and then asking the people to carry the message of his to those who were absent in the ceremony?”All those who were present at Mina said: “We swear by Allah that he did,” (the secret of Ghadir 274, and Salim volume 2/ 791); and also Imam Sajjad, Imam Bagher and rest of the Imams (peace be upon all) have unanimously expressed it in different aspects, (Asrar Ghadir 275 onward – adopted from Ethbat Al-Hadiyeh volume 2, Behar volume 37 and so on …).(B) This prolong sermon has been delivered by Imam Baghir (peace be upon him), as well as the main story of Ghadir Khom, in two documents from the book of, ‘Ehtijaj Tabari’ and ‘Al-Yaghin ibn Tawoos’, and Rozatol Waezin Bin Fetal Nishabori’ as well as ‘Nazhat Al-Keram’.It is interesting to note that the text of the sermon of Hazifeh Bin Yemen and Zeid Bin Argham, who were present at Ghadir, is remarkably close to the Narration of Imam Baghir (peace be upon him); therefore, any difference between the text and the sermon is rare.X – Question:Why some books, prior to ‘Ehtijaj’ and ‘Rozatl Waezin’ in the 5th century, have not mentioned it–especially those people as Koleiny, Sadough and Shaikh Mofid and.. ?Answer” A) ‘Not narrating’ an event does not mean a weak point of narration. On the other hand, there are so many claims to prove its authentic, as: the chains of the documents from the infallible Imams which have been put in the ‘Ghadir sermony’. Above all, Hazifah’s narration, as well as Argham’s in most story-texts math with Imam Baghir (peace be upon him)’s narratins. B) The earliest scientists have fallen short in capturing some of the narrations, whereas, the later ones have come to them through close investigations. C) Because of the dissimulation and the restricted condition, and also the hard condition of Shiite, some of the narrations have not been broadcast by the narrators. In such strangling condition, they have just recorded the main facts under those tyrannical rulers. It was just because, the scientists, like Koleiny and Moufid, as well others, who lived among their opponents in Baghdad, for avoiding troubles, could not write the narrations in details.D) The Shiite’s scientists have written so many books, which most of them have been destroyed in the periods of time. Among them is Thaghghatol Islam Koleini in the year 329, who had written a book about Ghadir. It has been put in the book ‘Azzarial’ by ‘Agha Bozorg Tehrani’.XI – The main text of the sermon has been in details brought in Shiite’s books, as well in the different papers of the Sunnis. In Shiite’s book:Rozatol-Waezin: Bin Fetal Nishabori, the 5th century. Al-Ehtejaj: Shaikh Tabarsi, the 5th centuryAl-Yaghin: said Ibn Tawoos the 7th centuryNazhat Al-Keram: Muhammad Bin Hosei Razi the 7th centuryAl-Ighbal: Saiid Bin Tawoos the 7th centuryAs-Serat Al-Mostaghim: Ali Ibn Yunes Bayazi 9th century Nahj-o-Iman: Ali Bin Hosein Ibn Jabar the 7th centuryIn the forgoing books, the narration has been put by the documents which stretches to Imam Baghir (peace be upon him), and Hozaifeh Bin Yemen and Zeid Ibn Argham.1- The sermon of Ghadir in the Crystal Clear Documents 85-86, narrated by: Azzariah volume 7/ 173 No. 900.We still see more explanations in the Crystal Clear Documents. And in Sunnis books, the main event of Ghadir has been put exclusively and openly. To find their index, we should refer to ‘Al-Ghadir, volume 1’. To get acquainted with the narrators of the Ghadir’s event and to refer to them in ease, we should refer to ‘Al-Ghadir 1, page 14-151’.And also for getting information about the writers, we should refer to ‘Al-Ghadir volume 1, page 152-158. Although the Sunnis have not narrated the very text in details, they have put the scattered phrases or sentences of that in their books. The noble book of Noor Al-Amin has divided the sermon into one hundred parts which all have been picked from the Sunnis’ booksXII – In the text of ‘Ghadir Sermon’, the Holy Prophet (peace be upon him and his descendants) has warned man with two exceptional sayings: thus, this lecture along with numerous specialties, is unique. One of them is: ‘So this ‘saying’ must be conveyed by those who are present now to those who are absent; and also the elderly to their children.And the other one is, ‘’Now the pick of ‘Enjoining to good’ is that to understand my words about the Imams and then to convey it to the people about; recommend my lecture to the absentees and make them accept it willingly, for indeed my word is Allah’s word.’With such emphasis and the world-wide command for communicating the contents of Ghadir sermon to the faithful Muslims, a serious step needed to be taken.Therefore, we humbly recommend these under coming points:1- The youth must be encouraged to memorize the text and receive prizes – furnishing them to go on pilgrimage tours, to Karbala for visiting the Shrine of Imam Hosein (peace be upon him); and giving them other prizes for memorizing the small parts of the sermon. 2- Making them recite the whole text of the sermon, or even a part of it, and then translating it in the religious ceremonies. 3- To recite a peace of the sermon in the parties of the marriage compact, so that to make it a good custom for the next generations.4- Including it as dowry along with the Qur’an as the agreement with the ‘Hadith Thaghalein’ of the Messenger of Allah.5- Publishing and freely distributing books of Ghadir Khom.6- Painting and carving phrases from the sermon on the fine materials. 7- Teaching the Ghadir Khom sermon at schools, universities and the theological schools.8- Presenting the sermon as the thesis at the colleges, and the universities.9- Making lectures on the sermon and its contents by the respectable lecturers. 10- Translating the sermon into the living languages, putting the whole, or the scattered parts of the sermon on tapes and the site.11- Preparing books about Ghadir sermon and presenting them at the specific occasions at the religious ceremonies.12- Presenting and introducing it to the firms, companies, and factories so that to be handed to the customers or the agencies. 13- Making children books for the youth out of its sermon.14- Making films, clips and animations from the phrases of the sermon.15- From the short phrases, sending messages at different occasions such as: anniversaries, births and the demises of the Imams and their ‘Leaderships’.16- Setting the text as the reference for searching about: the Unity of Allah, prophet-hood, Imamat, and Mahdaveyyat, and so on … 17- As the gifts to be presented to the youth – boys and girls.18- Encouraging the people, as a vow, to recite the whole sermon at parties; and to dedicate a vow to publicize it when one is in need. 19- To bring the sermon on CDs and tapes …20- To compose literary lyrics and poems from the main text of the sermon. 21- Teaching the short phrases of the sermon to the children and encouraging them to read and memorize them.22- Making fine arts, paintings, and inscribing short phrases of the text on fine selected grounds. 23- Writing plays: theatres and songs of the text of Ghadir.Till my breath is with me, I will reveal secretsAs my prayer, I repeat it at nights and days;From Ali, and Ghadir: generation to generation,They said it, and I’ll keep saying with patience.Rewritten:as an introduction for Payam Negar, Aghdaseiieh, Tehran.8 am, Monday, the third of Sha’ban 1427, 1385/6/6S. Hosein HoseinyIn the name of Allah (Who's) the Compassionate MercifulThe first man, who in God believed, was Ali,To His Fair Messenger believed, was Ali;Believed in God, and was Messenger’s friend,Ne’er could beat him one ‘in His Doctrine’!The Closing Sermon of God's Prophet(Peace be upon him and his descendants)<br />(1)1. “Praise belongs to Allah, Who is Sublime in His Oneness, and He is with all beings in His Loneliness. Glorious is He in His Domination, and He is great in His Foundations! His Knowledge encircles all beings without taking a move or having a dwelling; He subdues everything with His Power and Reasoning! He has eternally been praised, and so will be praised forever! There is no end to His Greatness, Dignity and Grandness; He is the Originator, Resurrector, and to Him all things return. 2. He is the Maker of the heavens, as well the expander of the Earth(es), and He is Ruler over them; He is [beyond all beings], and He is Glorified and Sanctified. So is He the Lord of the Angels, and the Spirit! He favours all creatures that He has created! His Grace is expanded to all that He has created. He perceives the eyes [of all beings], while no eyes can see Him; He is the most Generous, Patient and Calm. His Mercy cuddles the whole entity; He favours them with His Bounty. He is Serene in His revenge, and is Patient to the pain-deserved! 3. He is Aware of the secrets, and is discerned of thoughts, the covered are discovered to Him, and the hidden manifest. It is His to hold everything, and dominate it. The Source of strength is He, and is Powerful over everything. There is no comparable unto Him.It is He Who has created things out of absolute 'Nil'. He is Immortal, Alive, and is the Spreader of Justice; there is no deity but Him, the Wise Almighty.4. No eyes can see Him but he perceives all eyes; He is aware of the secrets [of men], and is informed of all things. No one can attribute Him by means of seeing, and no one can appreciate His Being by His concealment or manifestation, but only what the 'Glorified' wills us to know. 5. I testify that He is Alone ‘God’, the One Whose Sanctity has filled up the whole world; and His Light has prevailed the Eternity! Without any counselor He enacts His proper Command, and has no ally in His Providence; and without aid, He does His plans and measures. 6. Without an initial plan for creation, He has shaped and fashioned all beings with help of no one – with no effort, not thinking about, and without having had recourse, He has brought the world to being from ‘Nil’, His will has brought them to existence. Thus, He is God, the Almighty; there is none as a deity but Him! It is He Whose Artistry is solid and firm, and [the Structure of His] Work is fair! He is Just; He does not commit oppression, and He is so generous that to Him return all things. 7. And I testify that He is God that all beings humble before His Dignity, and all are debased before His Glory; everything bows as submission before His Power, and all things are in state of humility before His tremendous and impressive Majesty! 8. He is the King of all beings, and the roller of the encircling heavens, He submits the sun and the moon to His bid to move just according to a time limit. He rolls up the night in the day; moreover, He wraps up the day into night which each goes rapidly: one after other, (The Heights: 7/54). He is the destroyer of any oppressive tyrant, and the eliminator of the rebellious, insurgent demon! 9. There is neither an opponent for Him, nor is anyone equal to Him. He is the One Who needs none! He is not born, and He has not given birth to anyone, there is nothing comparable unto Him; (The Sincerity: 112). He is the Unique God, and the Glorious Lord. He wills, and carries out! He intends, and ordains, He is All-Knowing, and thus, He calculates [things]. He gives life and sends death. He impoverishes [one] and enriches [another], He sends mirth or makes one cry; He draws closer or moves away; He forbids [one] then grants! To Him belongs the Sovereignty, and to Him go all praises and lauds! And He is Capable of [doing] everything.10. He merges the night into the daylight, and the daylight into the nigh. There is no God but Him, Who is Glorious and Forgiving. He answers the appeals and fulfills prayers, grants abundantly and counts the numbers of breaths; He is the Lord of Jinn and Mankind, nothing is baffling to Him. The cries of the criers do not distress Him, nor does the insistence of those who insist, bother Him! He is the Guardian of the pious, and the Assistant of the righteous; the Guardian of the believers, and the Lord of the universe! He deserves to be praised and glorified by all those have been created. 11. I greatly thank, and eternally praise Him: not only in tranquility or in hardship, nor in extreme difficulty, but also in peace and serenity. I believe in Him and His Angels, in His Scriptures, and His Messengers! I heed His Commands and obey Him. I hasten to do whatever pleases Him, and I submit myself to His Command for I am inclined to obey Him, and I fear His chastisement. For indeed: He is such a God that no one remains safe from His Astuteness; and no one fears His Injustice – (for there comes no injustice from Him)!”<br />(2)12. “And now, I confess to my servitude to Him, so do I confess to the Divinity of His: and I carry out my duty concerning the Revelation has announced to me, in fear that if I were not to execute it, such a torment might befall on me that no one could eliminate it – even though having a great astuteness, and his friendship be sincere [to me]! There is no God but Him, for He has announced to me that if I do not proclaim to you [the Fact] that concerning Ali, (peace be upon him) has been stated to me, I have not fulfilled my mission as a Messenger of God. And God has guaranteed me of His protection against the people's corruption, for God is Generous, all-Sufficient. So, God has revealed to me thus:‘In the name of Allah (Who's) the most Merciful Bountiful(O Messenger of Us)! Announce this Message that; to youBeing sent from your Great Lofty Lord:[Regarding Ali, and Command of Ali] Or else, then you have not carried Your own task as a right Messenger of His; ‘DEFENDER’, from reproach of men, God is.’ (The Table: 5/67)13. “O people! I have not been neglectful about publicizing what has been delivered to me by God. Now, I am to explain to you the cause of the Revelation of this Verse: Gabriel, bearing His Command, came down to me thrice from ‘Peace’, the Creator – for only He is [the source of] Peace – he brought it to me that to stand amid this vast mass and deliver God's Command. Now, I announce you the coloured or white that: Ali, the son of Talib, is [as] a brother to me, and he is my executor, and successor to lead my people as an Imam after me! His relation to me is as Aaron to Moses is, except for no other messengers will follow me. After God and His Messenger, Ali is going to be your Conserver, and God has sent down a Verse saying: ‘Verily, your Guardian is Only God, His Messenger and the believers who pray and pay alms while are bowing down,’ (The Table: 5/55). Surely it is Ali who did set up prayer, and while bowing [down to pray], paid out alms, and always sought the Will of Almighty God.” 14. “And I asked Gabriel to beseech Almighty God so that He may discharge me from this duty of mine, because I well knew the scarcity of the virtuous, but the excess of the deceivers; and the vices of the blamers, as well who scald, and the deceit of those who insult Islam – those whom God has defined in His Book that: ‘They say what does not exist in their hearts, and they take it of very little importance, while it is of the utmost importance to God,’ (The Light: 24/25).15. Also because the frauds have always annoyed me, and have called me: ‘He is all ears, listening to every word!’ [It was] just because of Ali's following me, and because of my deep attachment to him, and my fond attention toward him, and because of my approval of him. It was until then God sent this Verse down saying: ‘And of those some annoy Messenger and say, "He is only an ear.’" [But o Messenger] say: "An ear, yes, but it is good for you; for he [listens but to the Revelations of God], which is of your benefit. [He] believes [in God], and trusts [the believers] – taking them all the serious righteous. Surely for them is a painful chastisement …” (The Repentance: 9/61). Had I wished, I could name those who use these words, or I could point them out to you one by one; and had I wished, I could lead you to them but I swear to God that I have behaved gracefully and generously towards them. 16. But, despite this, God may not be pleased with me if I do not let you know what has been revealed to me, about Ali, [then he recited God's Words]: ‘… O Messenger! Announce what has been sent down to you from Your Lord [about Ali, (peace be upon him). And if you do not then, you would not have fulfilled your duty as the Messenger of God. Surely God protects you from the annoyance of the mischievous people;’” (The Table: 5/67).<br />(3)17. “O People! Know that this Verse is about him: so perceive it thoroughly and know that God has picked him as your Defender, and appointed him as your 'Leader'. His obedience is bound to the Immigrants, the Allies, and those who obey them in fairness; so is for the villagers and the citizens, the non-Arabs as well the Arab clans, and for the free men and the servants; for all – young, old, black and white, and for every Monotheist whosoever! You are bound to achieve his decision and word, and to obey his instruction! Whosoever opposes him is damned; and whosoever obeys him and regards, receives the Grace of God. God delivers and forgives whosoever gives ear and obeys him!18. O people! It is my final rising in such a [huge] gathering. Thus, listen, and then obey well [the Words of] God! And submit yourselves to His Command! For God Almighty is your Master and your Lord; and after God, your Master is the Messenger of God, the Prophet, who is at present calling out to you. And after me, according to the Divine Command, Ali is your Master, and your Leader, [Imam]. Then after him, the Leadership will be preserved, and perpetuated in my progeny, by his lineage, until the Day of Judgement when you come to encounter your God and His Messenger. 19. Nothing is lawful but whatever God and His Messenger, and the Imams permit; and nothing is forbidden to you, unless God, and His Messenger, as well as Ali, and the next Imams forbid it. God, glory to Him in the highest, has stated to me all about permissible and the forbidden, and whatever lawful and unlawful that God has taught me in His Book, I have put it all in Ali’s disposal.20. “O people! Prefer [the superiority of] Ali to others, for there is no knowledge that God has offered me, and then, I have offered it to Ali, the Leader of the believers – all knowledge of mine has been transferred to him. He is the ‘The clarifying Leader (Imam-e-Moabin)’; so doubtless that it is said in (Yaa-sin: 36/12), ‘Thus We have accounted, the knowledge of all things in the Exposing Book of Guidance!’21. O people! Never forget him, and do not deviate from his Leadership, and do not violate his guardianship. He is one, who guides you to path of Truth, and he himself does all what he discloses; he ruins lies, deceits, and he bars artifice. Never can the reproaches of who blame [annoy and bother, or] cease him in his way! 22. He is the first man to believe in God, and to His right Messenger who believed was Ali; no one has ever beaten him ‘In His Doctrine’! It was he who put his soul in danger for the sake of Messenger, and he adored him. It was he who was always next to the Messenger of Almighty God, and prayed God along with Him – it was no one but Ali.23. “Ali is the first man to establish prayer with me. I informed him of God’s Command that to lie on my bed, [on the Night of Immigration], so did he accepted to sacrifice his soul for me.‘Bid him I, to lie in bed of mine, the NightThreatened hazard me – he did with delight,He did sacrifice soul of his for me, andAway journeyed I, dim within, off the Land.’”24. “O people! Honor him greatly; for God Almighty has honored him – do accept the ‘Bid’, for the Almighty God has chosen him as the ‘Imam’. 25. O people! He has been picked as Imam by God; therefore, He does not accept the repentance of the deniers. It is the absolute God’s will on those opposing Truth. Beware of opposing him in ill-will, or you will be caught up by the Fire whose fuel is stones and stone-men that have been prepared for all faith-rejecters! 26. O people! I swear to Almighty God that the bygone messengers have announced ‘Fact’, about my coming: now here, I am proof for the whole world – on the earth, and in the heavens. Accordingly who doubts about my rightfulness, he will be among the early ignorance. And one who doubts about my today’s percept, will doubt the entire ‘REVELATIONS’, and one who doubts about one of the Imams, he doubts not one of them but all! And the denier: i.e. those who doubt Us, will be dwelt within the Fire. 27. O people! God has extremely honored me, and bestowed His immense favours upon me, and know that, ‘There is no deity but Him! And know that all praise, through all Eternity, and in all occasions belongs to Him only. 28. O people! Honor Ali, for he is indeed the best of men next to me among you, men and women! This will continue until the creatures exist on land and until God sends His provision to man! May one be damned, may damned thus! May one be buried in Wrath, in Divine Wrath: who refuses [listening to] my say, or agrees not with what I have just said.Know that Gabriel brought me this news of God, [saying]: "One who rises against Ali, and does not accept his Leadership, then, let My wrath, and My course fall upon that type. It is just for a man to see what [good or bad] he has forwarded for his tomorrow – Next Day. Thus, fear God, for by opposing Ali, lest your foot may slip after it is planted and found root! For indeed God is Aware of everything you do! 29. O people! He is indeed the one next to God, and God has remarked about whom, in His Lofty Book, and He has stated about those who oppose him: ‘Alas! How negligence I was at neighborhood of Allah!’”30. “O people! Do deeply reflect on the Holy Qur'an, and try to catch the Verses’ sense and comprehend, then try to observe the even Verses of its, but do not dazzle at resembled Verses. By God! Whatever is deeply rooted in it, and the true meaning and the sense of its cannot be well explained to man, except by this man that I am holding his hand high; now I announce that: ‘Whomsoever I am master to, so is this Ali to him master!’And he is none but Ali, the son of Talib, my brother, my successor and my help, whose Leadership’s Decree, has been sent to me from God, Almighty: 31. O people! It is obvious that Ali and my pure descendants born in this family represent the minor benefit, and the Qur'an represents major. Either of these two heralds, and relates to another, or they are in harmony with one another: they will not separate from each other until they come to me at ‘Koathar’, (on that Certain Day)! Let it be known that: they are the Trustees of God among His creatures, and are rulers by His Command on the earth.32. Thus, know that I have done my duty, and let it be known that I have conveyed the communiqué, and made you hear the truth, and brightened you about. Let it be known that it was God Word and I repeated it on His behalf: 33. Thus, let it be known that except this brother of mine, no one can be called the ‘Lord of the Believers’, who is here [as] a brother with me. And let it be known that: after I am gone, the title of, ‘The Lord of the Believers’ is not allowed to be used by any one except for him!”<br />(4)34. Then he added: “O people! Who is to you, in most privilege than you yourselves?” They said, ‘It is God, and His prophet – you.’ So he said, “Now let it be known that, “Whosoever I am a master to, so is Ali his master.” Then he added: “O Lord: please love those who love his Authority, and be the enemy to one who is his enemy. And assist one who helps him, but do not support one who holds him apart. 35. O people! This is Ali, [as] my brother, executor and so is he my [aide and] Knowledge keeper! And he is my successor for my people who, believe in me, and he is my successor who aided me in the interpretation of the Book of God, and he is the one who will invite people to that. He puts into practice whatever pleases God, and he makes war against the enemies of His. And he befriends those who believe in Him, and forbids the things outlawed by Him.36. It is he, who is the successor of the Messenger of God; the Lord of the Believers, and the Imam who guides [people] by the Command of God; and by His Command, he destroys those wicked who break their oaths, the vicious who turn away from goodness and righteousness – and those heretic who ran away from the religion! 37. God Almighty States: ‘My Word of Promise never displaces.’” “O Lord! Thus I say according to Your Command: ‘O Lord! Love those who love this Ali, and be foe to them, who are the foes of Ali, assist those who enjoy assisting Ali and abase him who declines to help this Ali. Do curse whosoever disavows him, and send Your Wrath upon them!’” 38. “O Lord! When You Yourself appointed Ali as the Guardian, You sent down this Verse about him and announced: ‘Today, I have perfected your religion for you, and I have completed my Blessing upon you, and I have approved Islam as Religion for you; (The Table: 5/3). And also You stated: “In fact, religion in sight of God is Islam, (The Family of Imran: 3/9); You also stated: “And whoever chooses any religion other than Islam, it will not be accepted from him, and in the Hereafter, he will be among the losers,’” (The Family of Imran 3/85). 39. “O Lord! I take You as a Witness that I uttered people Your Command.<br />(5)40. “O people! God, glory to Him in the highest, has completed Religion with the Leadership of Ali. Thus, those who do not show their submission to him, and his successors, who are my progeny, and born from his lineage and are going to continue until the Day of Resurrection, their actions will become useless in this world and in the world to come. And they shall remain in the Eternal Flame, so that not a single torment will be reduced from them, and no delay is granted to them. (The Cow: 2/161) 41. O people! This Ali is the most useful, and deserving, and the closest, as well is the dearest one to me! God Almighty and I are most pleased with him. Not a Verse of God's Satisfaction yet has been revealed, unless ‘he’ is the subject of it, and He did called out to the believers, unless ‘he’ was the first among to be called out! And there has been no Verse of praise unless Ali was meant. And in Chapter “(Man: 76/1), Hæl ætæ Illæl Ensān, Has a period of time not come over man …)” God has mentioned ‘heaven’ only for him; He has not revealed it or praised anyone but him. 42. ‘O people! He is the helper of the Religion of God, So is he the defender of the Messenger of God; He is the most pious, pure, and a sincere guideTo the Straight Path, to God he will guide. Your Messenger is the best Messenger, And his executor is the best executor, So are his descendants the best executors!’” “O people! The descendants of every prophet continue with his discordance, but my breed yet will be perpetuated with Ali's descendants, who are the believers’ Leader [and Attendant]! 43. O people! Indeed, with his jealousy, Satan chased away Adam from Paradise, thus, for God's sake, be not jealous of Ali, lest your deeds are rejected, and your steps slip. Adam was sent down to the earth for a single fault, while he was, in fact, the chosen one, by God; thus, how will it come to you? While you are no other than yourselves; and the enemies of God are also among you! 44. Know that no one becomes Ali's enemy, but who is cruel, and no one accepts his Leadership but one who is prospers and pious, and no one, but a virtuous believes him. I swear to God that the Chapter of (wæl-æsr: 103/1-2) has been sent down in regard with Ali, [which goes as]: ‘In the name of Allah (Who’s) the most Merciful Bountiful!By the Era, (i.e.wæl-æsr), that man is indeed at a loss. Except for those, as Ali, who believes, and is first class.’” 45. “O people! I took God as my Witness that I have delivered His Message to you, and “The duty and the mission of a Messenger is but to make known God's Messages and to proclaim them the things crystal clear! (The Spider: 29/18, The Light: 24/54).46. O, people! Be heedful of God in such a way that He deserves, and try to be honorable Muslims and then die.” (The Family of Imran: 3/102).<br />(6)47. “O people! Believe in God and believe in His Messenger and in the Glorious [Book] which has been sent down with him, (Haggling: 64/8), before We blot out the faces and turn them backwards; or curse them as We cursed the People of the Sabbath – [The Jews who were to act wittingly against God] (The Woman: 4/47). I swear to God that the true sense of this Verse is referred to a group of my companions whose names I know, but it is pity, I have been asked not to reveal their identity. Thus, behave you according to your hearts’ pleasure – whatever you feel: of love or hatred towards Ali.48. O people! The Light, by God Almighty, is put inside me, and then inside Ali, and then inside his lineage, until Mahdi, the Upright, who shall demand the Divine Right as well our right. For God has put us as an irrefutable Proof, before those who are careless, and disprove us; who are throughout the world as: traitors, usurpers, sinners, tyrants, and oppressors! 49. O people! I announce that I am God’s Messenger and before me, there were also other messengers. So, what if I should pass away, or be killed? Will you return backwards – turn on your heels? For one who turns backward, will not harm God, and God will reward those who are thankful and patient! (The Family of Imran: 3/144).50. And know that indeed Ali, and after him my progeny, all from his linage, are perfect and deserve being praised. 51. O people! Do stop, and do not impress me the Islam you have embraced for your own, (The Chambers: 49/17), such action will indeed damage all your acts; and Almighty God will be annoyed with you. Then He will involve you in the Flame of Fire and the melted bronze, (The Mercy giving: 55/35), that is kept in store for you. For indeed God is on the look-out for you! (The Daybreak: 89/14).52. O people! Soon after me, there will come to you some leaders, who will call you enter the Fire, then, on that Day of Judgement, there is no assistant to rise for their aid! (The Narration: 28/41). 53. O people! Know that both God and I detest such crowd.54. O people! These men along with their disciples, and their companions and their followers, will be thrown in the lowest part of the Fire; see how horrible is the place of such proud! (The Bees: 16/29). 55. Know that they are the followers of ‘Manuscript’, thus, now each of you should look at his own manuscript. 56. O people! Now, I leave to you, [as documentation], the issue of the Leadership, and the succession, and its perpetuation in my lineage until the Day of Resurrection; I have passed on to you what I have been said to disclose, so that it becomes as a clear argument for those who are present and those who are absent; for those-who are here or not here-and those who are born, or even not born. Thus, those present today, should make this news known to those who are absent, that is, fathers [should tell it to] their sons, until the Day the Resurrection rises! 57. But soon after I am gone, there will be some who shall unfairly take the Leadership by force, then replace it with Monarchy. May God damn the usurpers and those who take [the trusteeships] by force, but, of course, when, at that moment, God unleashes the infernal Fire, and melted bronze on you, the jinn and Mankind, you will not have a helper to be kind to you! (The Mercy giving; 55 / 31-35). 58. O people! God will not leave you on your own, except He has separated the pure from the impure; and God will not let you know of the ‘Unseen’, (The Family of Imran: 3/179).59. O people! There shall remain not a single land, which has not been destroyed by God’s Will before the coming of the Resurrection Day, it is for the abjurations and the denials that their inhabitants will have pronounced, and their places will be under the government of his holiness Mahdi, and God Almighty fulfills His Promise! 60. O people! Before your era, the most people of the older times went astray, and it was God’s will to destroy them all, and again it will be He Who will eliminate the on-coming generations. God Almighty, in His Book, has stated: ‘Did We not destroy the despots of the old? So shall We do with the later generations after them. Thus We deal with the men of errors. Ah! Woe that Day, to the Rejecters!’” (The Emissaries: 77/19).61. “O people! God has stated me His exemption and restriction of certain things, and I also, by Divine Command, have ordained Ali the knowledge of it, and forbidden him [some things]. And [thus] the knowledge of ordaining and forbidding, remains with him; therefore, listen to his commands, so that to be safe, and obey him so as you may get on the course. Accept his Warning, so that to find the right direction, and walk on towards his ultimate destination! [Thus, beware] so as not to draw away from His Path into the diverted paths!” (Livestock: 6/153).<br />(7)62. “O people! I am the Straight Path of God, whom He has ordained you to follow; and after me, it is Ali, and then my discordance, who shall be the Leaders of the Guidance and will guide you to the righteousness and beauty.” Then the Messenger of God announced: ‘In the name of Allah, (Who's) the most Merciful BountifulPraise be to God only Lord of the worlds,The Source of Grace, Mercy, Fair, and the Force,Ruler of the Day when Repayments begin,Owner of the Day when the Decree’s given!Alone You we worship, You only the Wise,From You the Sublime we ask for the rise,Lead us into Direct Path of all the roads,The Path of the Right, for repayment, You chose,Not of those who were dishonored, neither thoseDisowned by Your anger; thrown off the course!’ (The Opening: 1-7). And then he continued: ‘This Verse has been sent down regarding me, and the Imams are appointed and included in it. They are God’s Friends, and indeed they do not fear nor will they grieve! (Jonah: 10/62). Ah, of course the party of God is victorious! (The Heavenly Food: 5/56). 63. Know that the enemies of the Imams are nothing but ignorant, who have been led astray from the Direct Path; they are the Demons’ allies, who bring nothing to people but bothering, insignificant and useless things, (Livestock: 6/112). 64. Know that God, in His Book, has expressed about the friends of the Imam, thus: ‘(O Prophet,) you find not a people believing in God, and the Last Day, yet showing love for those who oppose God, and His Messenger– even if they are their own fathers, sons, their brothers or anyone from their family connection. With such [people], God has engraved faith on their hearts. Assisted them with the spirit of His Own, and He will admit them into the gardens where streams flow by their trees, to live in [forever]. God will be pleased with them, and they are pleased with Him. They are the lovers of God. Ah! Victorious are the lovers of God!’ (The Pleading Woman: 58/22). 65. Know that the friends of the Imams are those believers who have been described in the Qur’an, as: ‘Those who have believed and not cloaked their faith in transgressing will feel more secure and will be guided.’ (Livestock: 6/82).66. “Know that their friends are those who have achieved firm faith, and they have never doubted. (The Chambers: 49/15). 67. Know that the Imam’s friends are these who shall enter Paradise in peace, in great security, and the Angels will move humbly to their encounter to greet them thus: ‘Peace upon you! You are purified, so then enter forever into Paradise!’ (The Rocky Tract: 15/46).68. Know that Paradise is the reward of their friends, where they shall receive extra provision. (The Believer: 40/40). 69. Know that their enemies will enter the Fire, (The Woman: 4/10), 70. and will hear the moaning and groaning flames, while the infernal Flames roars and blazes; they will hear afflicting horrible cries. (The Kingdom: 67/7). 71. Know that God has stated about their enemies, ‘Every time, when a nation enters the Fire, it will curse its own kind,’ as the Qur’an says, ‘Until when they have all caught up with one another, the last ones will say about the first ones: Lord, these (people) have misled us, so give them double chastisement from the Fire!’ [O Prophet,] say: ‘Each will have double, but you do not realize it.’ (The Heights: 7/38). 72. Know that the enemies of the Imams are those about whom God has stated as this: ‘When a group of them is cast into Fire, the Hell keepers, will ask them: "Did a Warner not come to you?" They will reply: ‘yes indeed, a Warner came to us, but we denied any of them, saying: “God has not revealed you anything and you are in a gross error.’” Then they say: ‘Had we listened to their advice and used our reason, we would have not been among the inhabitants of this Hell!’ After confessing their sins, it will be said to them: ‘So away with the abiders of the blazing Fire!’ (The Kingdom: 67/8-11). 73. Know that their friends fear their Lord in secret, thus, there will be immense reward for them. (The Kingdom: 67/12). 74. O people! How great is the gap between the Fire, and the great reward!75. O people! God has damned and degraded our enemies but, He loves and praises our [close] friends. 76. O people! Know that I am here to warn you, and Ali is the man who will guide you!77. Know that, I am a Warner and Ali is a Guide.78. O people! Know that I am a Messenger, and Ali is my immediate successor.79. O people! Know that I am the Messenger, and Ali is, after I am gone, my successor, and the holy Imams following him, his descendants are all of them. And let it be known that I am their father, and they are Ali’s lineage, one after another!”<br />(8)80. “Know that the last Imam, Mahdi, the Upright, is from us, He shall dominate over the entire religions.Lo! As he shall take revenge from the oppressors, therefore, he is the victorious destroyer of the castles!Lo! He is the conqueror of all the-lack-of-religion, and their Guide!81. Lo! He takes revenge for blood shed from the men of God!Lo! He will assist the religion of God!82. Know that, upon great measure, he shall seize [the Divine Knowledge] from the deep sea!Know that! He shall reward every well-informed, by measure of his knowledge, and does so with the uninformed, by the measure of his ignorance!Lo! He is great, and has been chosen by God!Lo! He is the heir of all Knowledge, and he seizes upon all comprehension.83. Know that he breaks the news from His God, and elevates the Divine Verses [in proud]! Know that he is upright and pride. Lo! It is he that the entire authorities have been given to.84. Lo! All ‘bygones’ had foretold of his "Revelation".85. Lo! It is he who shall remain as an irrefutable Proof, for there will be, after him, not any proof. Faith and honesty, and light and glint are with him only. 86. Know that no one could defeat him, and those who are facing him, won’t be assisted.Know that! He is the representative of God on Earth, so is he the Judge among His creatures, and he is the Honest Trustee of His over the hidden and manifest.”<br />(9)87. “O people! I have illuminated you of God’s Meaning, and made you comprehend everything, and after I am gone, it is Ali’s duty to make you know [how to do your duty]. 88. Now, after my sermon is ended, I shall invite you, as a sign of your faithfulness, to shake my hand, then Ali’s hand, as a sign of surrendering to him and accepting his ‘Leadership’! 89. Know that I have sworn with God an allegiance and Ali has sworn with me an allegiance; and now, on behalf of God the Mighty, Majestic [Himself], I shall ask for your allegiance with Ali:“[O Messenger!] For sure, those who swear allegiance with you, in fact, they swear allegiance with God: God's Hand is above their hands; for any person, who breaks his oath, he does harm to his own soul; and anyone who fulfills his oath with God, he will be bestowed a great reward by God.’"<br />(10)90. “O people! Pilgrimage to the House or visiting it is among God's religious rites; so let the pilgrims to Hajj or Umreh go round about them more. Anyone who voluntarily does some more good and decent deeds, God is indeed All-aware Appreciative. (The Cow: 2/158).91. O people! Set out for the Pilgrimage in the House of God! For no one would enter the God’s House, without becoming free of needs, and rejoicing; and no one would turn away from It, without becoming poor and abolished!92. O people! No believer shall stop at the Regions [of Arrafat-Mash'ar and Mina to fulfill the rites], unless God forgives his previous sins, but fate is that when his Pilgrimage, [Hajj], is completed, he makes a new start. 93. O people! Upon the Hajj pilgrims, the pilgrims are bestowed help, and they are compensated whatever they spend, for indeed, God does not waste away the reward of the virtuous!O people! Journey to visit the House of God as pilgrims, with a perfect faith, and with a great grasp and knowledge! And do not ever come back from such holy Land, unless feeling quite repentance [in heart], and promising to stop committing sins:94. O people! Perform prayer, and pay the due welfare tax, as God Almighty has ordained you to act; but if a long time has passed, and you have neglected or forgotten [them], then, Ali is your master, and he shall explain to you what to do. He is the very man that God Almighty has set up as His certain trustee after I am gone. He is from me, so am I from him.He, as well as all those who will come to the world from my lineage, will answer to all your needs, and will let you know whatever you do not know.95. Know that ‘the count of permissible and forbidden things’ is much more than I could reckon, and to present them to you in one single session: [but only know that] the permissible things are ordained to you, and the prohibited things are forbidden.Therefore, I have been commanded to take your allegiance, and that you swear it with me, and shake hands with me, so that what I have declared you about Ali, the Lord of the believers, on God's behalf, and his successors who will follow him. The ones who shall be coming from my lineage, but also from the ‘Leadership’ and his lineage; this Leadership is designated alone for them; and the last ‘Leader’ will be ‘His Holiness Mahdi’, until the Day he shall meet the Lord of the Providence and Fate! 96. O people! In regard with all permissible things I have guided you to follow, and the forbidden things that I have prohibited you, there is no change at all, nor have I ever transformed them to other detail. Remember it well, keep it in your mind, and talk about this subject, and give councils to one another about it and try not to change, nor transform it!I repeat what I have just told you: perform your prayer, and do pay the due welfare tax, encourage one another to do deeds which are good, and forbid whatever is forbidden and not good.97. But let it be known that the greatest act of goodness is to understand deeply what I have just expressed, and to relay this to those who have not been present here today, and to invite them to accept this from me, and to forbid them to oppose or object to me! For, this is a Command coming from God Almighty, and from me; and no invitation to do good, nor any prohibition of unlawful deeds will be accomplished or done, unless with the presence of an innocent Imam!98. O people! The Holy Qur’an makes it known to you that the Imams, who shall come after Ali, will be his progeny descendants, as I told you before, they are Ali’s or my dependants – all are from him and I. For He has put it in His Book thus: ‘He assigned the creed of Leadership among those who will follow him,’ (The Ornament: 43/28). I have also said that as long as you seize these two, ‘the Imams and the Qur’an’ you shall you go astray!99. O people! Take care of your piety, [again] piety! And beware of the Hour of the Resurrection Day, as God Himself has said: ‘The Shaking of that awful Hour is a terrible thing’… (Pilgrimage: 22/1).100. Do remember the Death, and the Divine Balances, and ‘Reckoning’ in the presence of the Lord of the Reward, and Punishment! Whosoever brings good deeds with him, shall receive his share of Reward, and whosoever with him brings his sins, will not have any share [to enjoy] in Paradise.”<br />(11)101. “O people! You are too many to shake hands with me now! On the other hand, my Lord has commanded me to receive your oath and "word” regarding with Ali, Lord of believers, that I have declared; and about the Imams who shall come after him, as well those from my lineage and his lineage then – as I already defined it to you: they are my descendants, and are his lineage. 102. Therefore, say it altogether: ‘We did indeed hear your word and obey thus, and we are quite pleased, and shall submit us to what you have made known to us, with respect from our Lord, and from your part, about this subject of Ali, the Lord of the believers, and the Imams who will be born from his ‘Breed’. We swear allegiance with you, with our hearts, souls, tongues and our hands that we will live with this belief, and leave this world with this belief, and so will we rise on the Day of Judgement! And we will not change it, nor will we transform it; we will not have any doubt, nor will we deny it; we will not let doubts or hesitations enter our heart, nor will we turn away from this oath, or break our covenant regarding what you have advised us with the Divine Preaching, Ali, Lord of the believers, and the Imams who will come after him; Hassan and Husseyn; and the ones whom God has appointed to come after them.Thus, a pledge and a covenant have been taken from us, and we have done it with our hearts, souls, tongues, minds and hands. Then, one who was able, pledged by shaking hands, but if not, with his tongue. And never shall we change this oath, or God may not Witness any transformation from us...! We shall make this news from you known to all those who are [either] close to us, or far from us: to our kids and relatives; and we shall take God as our Witness! And God is Sufficient in this evidence, and you are, in this oath, our witness.’” 103. “O people, what do you say now? God indeed hears every single call, and is aware of any hidden thought going on in your minds! Thus, whosoever receives guidance, it is for his benefit, and whosoever goes astray, it is only to his deficit. (The Throngs: 39/41).And those who swear allegiance to you, they swear allegiance to God, for God's hand rests above their hands, (The Victory: 48/10).104. O people, now, swear allegiance with God, and swear so with me; and swear allegiance with Ali, the Lord of the believers, and do swear allegiance with Hassan and Hosseyn, as well with the Imams who will surely follow them – those who hold ceaseless commands in this world and the world to come. God certainly destroys those who tread on their oath, but He bestows His Grace upon those who are loyal and true. Therefore, one who breaks his oath, he abuses his soul, but one who fulfills his oath with God, God bestows on him a great Reward [of His]! (The Victory: 48/10).105. O people! Repeat what I have told you to do, and greet Ali, as a great man who is ‘The Lord of the believers’, and confess: ‘We heard and obeyed! O our Lord, so, we beg Your Forgiveness, and our return is toward You!’ (The Cow: a part of 285). And say: “All praise is to God Who led us to this; or else, we would never have been guided if God had not led us on. Surely the messengers brought (us) the Truth.”… (The Heights: 7/43). 106. O people! The virtues of Ali, the Son of Talib, with God Almighty, Who has counted in the Holy Qur’an, are in certainly too many for me to cite them to you in this gathering! So, you should approve and confirm those who ground you of these qualities, and have the grasp of them! 107. O people! Whoever obeys God and His Messenger, and Ali, and the Imams, whom I have mentioned to you earlier, will achieve the greatest salvation! (The Coalition: 33/71).108. O people! Those who anticipate, [being the first candidate], to swear him allegiance and to accept his Guardianship, and to greet him as the ‘Lord of the Believers’, will attain Salvation, and will dwell in the Gardens of Blessings!109. O people! Say such a word that it satisfies God, for even if you, and all dwellers on the Earth, become unbelievers, no harm approaches God.110. O God! Forgive those believers who believe in what I have commanded them to! And be wrathful against all those who deny, and the heretic sinners and: Praise belongs to the Lord of all beings!”In the quarter of the Masculine Proper,Amid the rain of affection and favour,There is no way to the immoral,But only to the Reverent and Moral!Fair copied and proofread:on the Assigned Day of the Commander of the faithful,and the Highness Zahra (upon her be peace)Aghdaseiie, Tehran.At 9 am, 15/11/1385 S. Hosein Hoseiny<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5494973092991122728-2262981161711876324?l=anti-vahhabi.blogspot.com' alt='' /></div>sarahttp://www.blogger.com/profile/06498195424654760062noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5494973092991122728.post-3672552853427965042008-07-07T05:57:00.000-07:002008-07-07T05:59:07.175-07:00خطابه ی غدیر فارسی<div align="right"><br />خطابه غدیر - فارسی<br /><a title="چاپ" href="javascript:void" status="no,toolbar=no,scrollbars=yes,titlebar=no,menubar=no,resizable=yes,width=640,height=480,directories=no,location=no');"" option="com_content&task=view&id=4&Itemid=91&pop=1&page=0',"></a><br /><a title="ارسال به دوست" href="javascript:void" status="no,toolbar=no,scrollbars=yes,titlebar=no,menubar=no,resizable=yes,width=400,height=250,directories=no,location=no');"" option="com_content&task=emailform&id=4',"></a><br />۱۷ مهر ۱۳۸۶<br />بسم الله الرحمن الرحیم<br />{ 1 }<br />[1] ستایش خدای را سزاست که در یگانه گی اش بلند مرتبه و در تنهای اش به آفریدگان نزدیک است. سلطنتش پر جلال و در ارکان آفرینش اش بزرگ است، بر همه چیز احاطه دارد بی آنکه مکان گیرد و جابه جا شود و بر تمامی آفریدگان به قدرت و برهان خود چیره است.همواره ستوده بوده وخواهد بود ، مجد و بزرگی او را پایانی نیست آغاز و انجام از او و برگشت تمامی امور به سوی اوست .[2] اوست آفریننده ی آسمان ها و گستراننده ی زمین ها و حکمران آنها . دور و منزه از خصایص آفریده هاست و در منزه بودن خود نیز از تقدیس همگان برتر. هموست پروردگار فرشتگان و روح ، افزونی بخش بر آفریدگان ، و بخشنده ی بر همه موجودات است ، به نیم نگاهی دیده ها را ببیند و دیده ها هرگز او را نبینند .کریم و بردبار و شکیباست .رحمتش جهان شمول و عطایش منت گزار در انتقام و کیفر سزاواران عذاب بی شتاب است .[3] بر نهان ها آگاه و بر درون ها دانا ، پوشیده ها بر او آشکار و پنهان ها بر او روشن است .بر هر هستی فراگیر و چیره . نیروی آفریدگان از او و توانایی بر هر پدیده ویژه ی اوست ، او را همانندی نیست .در تاریکستان لاشیء او هستی بخش هر هستی است جاودانه و زنده و عدل گستر ، خداوندی جز او نباشد و اوست ارجمند و حکیم .[4] دیده ها رابر او راهی نیست و اوست که دیده ها را دریابد و اوست بر پنهانی ها آگاه و بر کارها دانا ، از دیدن ، کسی وصفش را نیابد و بر چگونگی او از نهان و آشکار دست نیازد مگر او-عز وجل –راه نماید و خود را بشناساند.[5] گواهی می دهم که او « الله » است همو که تنزهش سراسر روزگاران را فرا گرفته و پرتوش ابدیت را شامل است . فرمانش را بی مشاور اجراکند و تقدیرش را بی شریک امضاء وهستی را بی یاور سامان دهد ،[6] صورت آفرینش اورا الگویی نبوده ، آفریدگان را بدون یاور و سختی و حیله ، هستی بخشیده است جهان با ایجاد او موجود و با آفرینش او پدیدار شده است .پس اوست « الله » و معبودی جز او نیست هم او که صنعش استوار و ساختمان آفرینش اش زیباست . دادگری که ستم روا نمی دارد و بخشنده ترین که کارها به او باز می گردد.[7] و گواهی می دهم که او الله است که هر هستی در برابر بزرگی اش فروتن و در مقابل ارجمندی اش رام و به توانایش تسلیم و به هیبت اش خاضع است .[8] پادشاه هستی ها و چرخاننده ی سپهرها و رام کننده ی آفتاب و ماه که هریک تا اجل معین جریان یابند .او پرده ی شب را به روز و پرده ی روز را به شب –که شتابان در پی شب است -(اعراف/54) به پیچد هم او شکننده ی هر ستمگر باطل گرا و نابود کننده ی هر شیطان سرکش است ،[9] نه او را ناسازی باشد و نه برایش مانند و انبازی، یکتا وبی نیاز ، نه زاده و نه زائیده شده و او را همتایی نبوده (سوره اخلاص)، خداوند یگانه و پروردگار بزرگوار است . بخواهد به انجام رساند ، اراده کند و حکم نماید ، بداند و بشمارد ، بمیراند و زنده کند ، نیازمند و بی نیاز فرماید ، بخنداند و بگریاند نزدیک آورد و دور برد ،باز دارد و عطا کند اوراست پادشاهی و ستایش ، به دست توانای اوست تمام نیکی و هم اوست بر همه چیز توانا.[10] شب را در روز و روز را در شب فرو برد ،جز او خداوندی نباشد گرانقدر و آمرزنده ،پذیرنده ی دعا و افزاینده ی عطا، برشمارنده نفس ها و پروردگار پری و انسان ، چیزی بر او مشکل ننماید .فریاد فریاد کنندگان ، او را آزرده نکند و اصرارِ اصرار کنندگان او را به ستوه نیاورد .نیکوکاران را نگاهدار و رستگاران را یار ، مومنان را صاحب اختیار و جهانیان را پروردگار است ،هم او که در همه ی احوال سزاوار سپاس و ستایش آفریدگان است.[11] او را ستایش فراوان و سپاس جاودانه می گویم در شادی ورنج و آسایش و سختی و به او و فرشتگان و نبشته ها و فرستاده هایش ایمان داشته فرمان او را گردن می گذارم و اطاعت می کنم وبه سوی هرآنچه مایه ی خوشنودی اوست ، می شتابم و به حکم و فرمان او تسلیم ،چرا که به فرمان بری او شایق واز کیفر او ترسانم زیرا او خدایی است که کسی از مکرش در امان نبوده و از ستم اش ترسان نباشد (زیرا او را ستمی نیست).<br />{ 2 }<br />[12] و اکنون به بندگی خویش و پروردگاری او گواهی میدهم ، و وظیفه ی خود را در آنچه وحی شده انجام میدهم مباد از سوی او عذابی فرود آید که کسی را یارای دور ساختن آن از من نباشد هرچند توانش بسیار ، دوستی اش - با من - خالص باشد. خداوندی جز او نیست. چرا که به من هشدار داده که اگر آنچه در حق علی نازل کرده ،به مردم ابلاغ نکنم ، وظیفه ی رسالتش را انجام نداده ام و خود او –تبارک وتعالی– امنیت از آزار مردم را برایم تضمین کرده و البته که او بسنده و بخشنده است . پس آنگاه خداوند چنین وحی ام فرمود:«به نام خداوند همه مهر مهرورز ای فرستاده ی ما آنچه از سوی پروردگارت درباره علی و جانشینی او بر تو فرو فرستادیم به مردم برسان وگرنه رسالت خداوندی را به انجام نرسانده ای و او تو را از آسیب مردمان نگاه میدارد ..»(مائده/67).[13] هان مردمان ! در تبلیغ آنچه خداوند بر من نازل فرموده کوتاهی نکرده ام و اکنون سبب نزول آیه را بیان می کنم : همانا جبرئیل از سوی سلام پروردگارم –که تنها او سلام است - سه مرتبه بر من فرود آمد و فرمانی آورد که در این مکان به پا خیزم و به هر سفید و سیاهی اعلام کنم که علی بن ابیطالب برادر وصی و جانشین من در میان امت و امام پس از من است هم او که جایگاه اش نسبت به من به سان هارون نسبت به موسی است مگر این که پیامبری پس از من نخواهد بود و او پس از خدا و رسول او صاحب اختیار شماست و خداوند تبارک و تعالی آیه ای بر من نازل فرموده که « همانا تنها ولی و سرپرست و صاحب اختیار شما خداوند و پیامبرش و موءمنانی اند که نماز به پا می دارند و در رکوع زکات می پردازند ...» (مائده/55) و قطعاً علی بن ابیطالب نماز بر پا داشته و در رکوع زکات پرداخته و پیوسته خداخواه است .[14] و من از جبرئیل در خواستم که از خداوند سلام اجازه کند و مرا از ماموریت تبلیغ به شما معاف دارد زیرا کمی پرهیزگاران و فزونی منافقان و دسیسه ملامت گران و مکر مسخره کنندگان اسلام را میدانم همانان که خداوند در وصفشان در کتاب خود فرموده : «...به زبان می گویند آن را که در دلهایشان نیست و آن را اندک و آسان می شمارند حال آنکه نزد خداوند بس بزرگ است...»(نور/15)[15] و نیز از آن روی که منافقان بارها مرا آزار رسانیده اند تا بدان جاکه مرا اذن (سخن شنو و زود باور ) نامیده اند به خاطر همراهی افزون و تمایل و پذیرش علی از من و توجه ویژه ی من به او ،تا بدان جا که خداوند آیه ای فرو فرستاد (توبه/61) « و از آنان اند کسانی که پیامبر خدا را آزرده ، گویند او سخن شنو و زود باور است بگو آری او سخن شنو ست بر علیه آنان که گمان می کنند او تنها سخن می شنو د –لیکن به خیر شماست او(پیامبر) به خدا ایمان دارد و اهل ایمان را تصدیق کرده راستگو می انگارد و همو رحمت است برای ایمانیان شما و البته برای آنان که او را ازار دهند عذابی دردناک خواهد بود...»و اگر می خواستم نام گویندگان چنین سخن را بر زبان آورم و به آنان اشارت کنم و مردمان را به سویشان هدایت کنم ( که آنان را شناسایی کنند ) میتوانستم.لیکن به خدا سوگند در کارشان کرامت نموده لب فرو بستم .[16] با این حال خداوند از من خشنود نخواهد شد مگر فرمان او را در حق علی به شما ابلاغ کنم . آنگاه پیامبر (صلی الله علیه و آله) چنین خواند :«...ای پیامبر ! آنچه –در حق علی - از سوی پروردگارت بر تو فرود آمده ابلاغ کن و گرنه رسالت او را انجام نداده ای و البته خداوند تو را از آسیب مردمان نگاه می دارد ...»(مائده/67)<br />{ 3 }<br />[17] هان مردمان ! بدانید این آیه درباره اوست ژرفای آن را بفهمید و بدانید که خداوند او را سرپرست و امام شما قرار داده و پیرویش را بر مهاجران و انصار واجب کرده و بر پیروان آنان در نیکی ، و بر صحرانشینان و شهروندان ،و بر عجم و عرب و آزاد و برده و کوچک و بزرگ و سفید و سیاه و هر یکتا پرست.(هشدار) اجرای فرمانش لازم ، امرش نافذ ، ناسازگارش رانده ، پیرو و باور کننده اش در مهر است البته که خداوند او و شنوایان سخن اش و پیروان راهش را آمرزیده است .[18] هان مردمان ! برای آخرین بار در این اجتماع به پا ایستاده (با شما سخن می گویم) سخنم را شنیده پیروی کنید و فرمان پروردگارتان را گردن گذارید که خداوند عزّوجلّ صاحب اختیار و سرپرست و معبود شماست و سپس سرپرست شما ، فرستاده و پیامبر اوست که اکنون با شما سخن می گوید و پس از من به فرمان او ، علی ولی و امام شماست و سپس امامت ، در فرزندان من از نسل علی خواهد بود تا برپایی رستاخیز که خدا و رسول او را دیدار کنید .[19] روا نیست مگر آنچه خدا و رسول و امامان روا دانند و ناروا نباشد مگر آنچه آنان ناروا دانند ، و خداوند عز و جل هم روا و هم ناروا را بمن شناسانده و من آموخته هایم را از کتاب خدا و حلال وحرام او را در اختیار علی گذاشته ام.[20] هان مردمان !او را برتر دانید ، هیچ دانشی نیست مگر اینکه خداوند در جان من نبشته و من تمامی آن را در جان علی امام پرهیزگاران ضبط کرده ام ،و دانشی نبوده مگر اینکه آن را به علی آموخته ام او پیشوای روشنگر است که خداوند در سوره یاسین از او گفتگو کرده :« و علم هر چیز را در امام مبین برشمرده ایم...»( یس / 12)[21] هان مردمان ! او را فراموش نکنید و از امامتش رو برنتابید و از سرپرستیش نگریزید چرا که شما را به درستی و راستی خوانده و خود نیز بدان عمل می کند ، او باطل را نابود و شما را از آن باز دارد و هرگز نکوهش نکوهش گران او را از کار باز ندارد .[22] او نخستین مومن به خدا و رسول اوست و کسی در ایمان به من از او سبقت نجسته و همو جان خود را فدای رسول خدا کرده با او همراه بو ده است تنها او همراه رسول خدا عبادت می کرد و جز او از مردان کسی چنین نبو د . علی اولین نماز گزار و پرستش کننده ی همراه من است از جانب خدا وند به او دستور دادم تا (در شب هجرت )در بستر من بیارامد و او نیز فرمان برده پذیرفت که جان خود را فدای من کند .[24] هان مردمان ! او را برتر بدانید که خداوند او را برتری داده و پیشوایی او را پذیرا با شید که خداوند او را (به امامت )نصب کرده است .[25] هان مردمان ! او امام از جانب خداست و خداوند هرگز توبه ی منکر اورا نپذیرد و چنین کسی را نیامرزد این است روش قطعی خداوند درباره ناسازگار با امامت علی ،و حتماً او را به عذاب دردناک جاودانه کیفر خواهد کرد . پس ، از مخالفت او بهراسید وگرنه در آتشی در خواهید شد که آتش گیره ی آن مردمانند و سنگ که برای حق ستیزان آماده شده است .[26] هان مردمان! به خدا که پیامبران پیشین به ظهورم بشارت داده اند و همانا من فرجام آنان و برهان بر آفریدگان آسمانیان و زمینیانم ، آن کسی که راستی و درستی مرا باور نکند به کفر جاهلی گذشته در آمده و تردید در سخنان امروزم همسنگ تردید در تمامی محتوای رسالت من است و ناباوری در امامت یکی از امامان به سان ناباوری در تمامی آنان است و جایگاه ناباوران امامت ما آتش دوزخ خواهد بود .[27] هان مردمان خداوند عز و جل از روی منت و احسان خویش این برتری را به من پیش کش کرده و خدایی جز او نیست . هشدار که تمامی ستایش های من در تمامی روزگاران و هر حال و مقام ، ویژه ی اوست .[28] هان مردمان ! علی را برتر دانید که او برترین از مردان و زنان ، پس از من است تا آن هنگام که آفرینش برپاست و روزیشان فرود آید دور دور باد از مهر خداوند و خشم خشم باد بر آن که این گفته ام را نپذیرد و بامن سازگار نباشد .هان! آگاه باشید جبرئیل سه بار از سوی خداوند خبرم داد هرکه با علی ستیزد و بر ولایت او گردن نگذارد نفرین و خشم من بر او باد ، البته بایست هرکس بنگرد که برای فردای خویش چه پیش فرستاده پس تقوا پیشه کنید و از ناسازی با علی بپرهیزید ، مباد گامهایتان پس از استواری در لغزد و همانا خداوند بر کردارتان آگاه است .[29] هان مردمان! او هم جوار و هم سایه ی خداست که در کتاب گرانقدر خود ( قرآن ) او را یاد کرده و درباره ستیزندگان با او فرموده : « ... مباد کسی در روز رستاخیز بگوید افسوس که درباره ی هم جوار و همسایه ی خداوند کوتاهی کرده ام »[30] هان مردمان! در قرآن اندیشه کنید و ژرفای آیات آن را دریابید و بر محکماتش نظر کنید و از متشابهات آن پیروی ننمایید. به خداوند سوگند که باطن ها و تفسیر آن را روشن نمی کند مگر همین که دست و بازوی او را گرفته و بالا آورده ام و اعلام می دارم که هر آن کس که من سرپرست اویم این علی سرپرست اوست و او علی ، فرزند ابی طالب، برادر و وصّی من است. ولایت و سرپرستی او حکمی از سوی خداست که بر من فرو فرستاده است.[31] هان مردمان! همانا علی و پاکانِ از فرزندانم از نسل او یادگار گران سنگ کوچک ترند و قرآن یادگار ارزشمند بزرگتر. هر یک از این دو از دیگر همراه خود حکایت می کند و با آن سازگار است. آن دو هرگز از هم جدا نمی شوند تا در حوض کوثر بر من وارد شوند.هان! آنان امانت داران خدا در میان آفریدگان و حاکمان او در زمین اند. هشدار که من وظیفه ی خود را ادا کردم.[32] هان! من وظیفه ام را ابلاغ کردم و به گوش شما رساندم. هشدار که روشن نمودم. بدانید که این سخن خدا بود و من از سوی او سخن گفتم.[33] هان بدانید! هرگز به جز این برادرم کسی نباید امیرالمومنین خوانده شود. هشدار که پس از من امارت مومنان بر کسی جز او روا نباشد.<br />{4}<br />[34] سپس فرمود : مردمان ! کیست سزاوارتر از شمایان به شما ؟ گفتند : خداوند و رسول او . آنگاه فرمود : آن که من سرپرست اویم پس این علی ولی و سرپرست اوست . خداوندا پذیرای ولایت او را دوست بدار و دشمن او را دشمن دار و یار او را یاری کن و رهاکننده ی او را تنها گذار .[35] هان مردمان ! این علی است برادر و وصی و نگاهبان دانش من و جای نشین من در میان امت وایمان آورندگان به من و بر تفسیر کتاب خدا ، او مردمان را به سوی خدا بخواند و به آنچه موجب خشنودی اوست عمل کند و با دشمنان او ستیز نماید. او سرپرست فرمانبرداری خدا باشد و بازدارنده از نافرمانی او . [36] همانا اوست جانشین رسول الله و فرمانروای ایمانیان ، و از سوی خدا پیشوای هدایتگر .اوست پیکار کننده ی با پیمان شکنان ، رویگردانان از راستی و درستی و بدر رفته گان از دین.[37] خداوند فرماید: « فرمان من دگرگونی نمی پذیرد. » پروردگارا، اکنون به فرمان تو می گویم : خداوندا دوست داران او را دوست دار و دشمنانش را دشمن. پشتیبانان او را پشتیبانی، یارانش را یاری کن و خودداری کنندگان از یاری اش را رها کن. ناباورانش را از مهرت بران و خشم خود را بر آنان فرود آور.[38] معبودا ! تو خود در هنگام بیان ولایت علی و برپایی او فرمودی : « امروز آیین شما را به کمال و نعمتم رابرای شما تمام نمودم و با خشنودی اسلام را دین شما قرار دادم.( مائده/ 5) » و نیز گفتی: « همانا دین در نزد خدا تنها اسلام است.(آل عمران/19) » و فرمودی:« و آنکه به جز اسلام دینی بجوید از او پذیرفته نبوده درجهان دیگر در شمار زیانکاران خواهد بود.(آل عمران/85)»[39] خداوندا تو را گواه می گیرم که پیام تو را به مردمان رساندم.<br />{5}<br />[40] هان مردمان! خداوند عزوجل دین را با امامت علی تکمیل نمود. اینک آنان که از او و جانشینانش از فرزندان من و از نسل او - تا برپایی رستاخیز و عرضه بر خدا - پیروی نکنند کرده هایشان در دو جهان بیهوده بوده در آتش دوزخ جاودانه خواهند بود. « به گونه ای که نه از عذابشان کاسته و نه بر ایشان فرصتی برای نجات خواهد بود. (بقره/161)»[41] هان مردمان! این علی است یاورترین، سزاوارترین، نزدیک ترین و گرانقدرترین شما نزد من و خداوند عزوجل و من از او خشنودیم. آیه ی رضایتی در قرآن نیست مگر درباره او و هرگاه خداوند ایمانیان را خطابی نموده به او آغاز کرده . و آیه ی ستایشی نازل نگشته مگر درباره ی او و در سوره ی « هل اتی علی الانسان » گواهی بر بهشت نداده مگر برای او و آن را در حق غیر او فرود نیاورده و به وسیله آن آیه جز او را نستوده است.[42] هان مردمان! علی یاور دین خدا، دفاع کننده از رسول اوست و هم او پرهیزکار پاکیزه و رهنمای ارشاد شده« به دست خود خدا است. » پیامبرتان برترین پیامبران، جانشین اش برترین جانشینان و فرزندانش بهترین اوصیایند.هان مردمان! فرزندان پیامبران از نسل آنانند و فرزندان من از نسل امیرالمومنین علی است.[43] هان مردمان! به راستی که شیطان اغواگر آدم را با رشک از بهشت رانده. مباد شما به علی رشک ورزید که آنگاه کرده هایتان نابود و گام هایتان لرزان خواهد شد. آدم به خاطر یک اشتباه به زمین هبوط کرد حال آنکه برگزیده خداوند عزوجل بود. پس چگونه خواهید بود که شما شمایید و دشمنان خدا نیز از میان شمایند.[44] هشدار که با علی نمی ستیزد مگر شقی و سرپرستی اش را نمی پذیرد مگر رستگار پرهیزکار و به او نمی گرود مگر ایمان دار بی آلایش و به خدا سوگند سوره ی « والعصر » درباره او نازل شده است : « به نام خداوند همه مهر مهرورز . به زمان سوگند که انسان در زیان است. » (والعصر/1-2) مگر علی که ایمان آورده و به درستی و شکیبایی آراسته است.[45] هان مردمان! خدا را گواه می گیرم که پیام او را به شما رساندم و « بر فرستاده وظیفه ای جز بیان روشن نیست ». (عنکبوت 18 - نور 54)[46] هان مردمان! « تقوا پیشه کنید همانگونه که بایسته است و نمیرید جز با شرف اسلام ». (آل عمران/102)<br />{6}<br />[47] هان مردمان! « به خدا و رسول او و نور همراهش ایمان آورید (تغابن/8)».« پیش از آنکه چهره ها را تباه و باژگونه کنیم، یا چونان اصحاب روز شنبه ( یهودیانی که بر خدا نیرنگ آوردند ) رانده شوید.» (نساء/47)به خدا سوگند که مقصود خدا از این آیه گروهی از صحابه اند که آنان را با نام و نَسَب می شناسم لیکن به پرده پوشی کارشان مأمورم. آنک هر کس پایه کار خویش را مهر و یا خشم علی در دل قرار دهد (و بداند که ارزش عمل او وابسته به آن است).[48] هان مردمان! نور از سوی خداوند در جان من، سپس در جان علی ابن ابیطالب آنگاه در نسل او تا قائم مهدی - که حق خدا و ما را می ستاند – جای گرفته، چرا که خداوند عزوجل ما را دلیل و حجت قرار داده بر کوتاهی کنندگان به عمد، ستیزه گران، ناسازگاران، خائنان و گنهکاران و ستمکاران و غاصبان از تمامی جهانیان.[49] « هان مردمان! هشدارتان می دهم همانا من رسول خدایم. پیش از من نیز رسولانی آمده و سپری شده اند. پس آیا اگر بمیرم یا کشته شوم به جاهلیت برمی گردید ؟ و آن که به قهقرا برگردد خدا را زیان نخواهد رسانید و او سپاس گزاران شکیبا گر را پاداش خواهد داد.(آل عمران/144)»[50] هان! علی و فرزندان من از نسل او دارای کمال شکیبایی و سپاس گزاری اند.[51] هان مردمان! «..اسلامتان را بر من منت مگذارید(حجرات/17) » و بر خدا نیز، که اعمالتان را بیهوده و تباه خواهد کرد و او بر شما خشم خواهد گرفت و شما را به« شعله ای از آتش و مس گداخته(الرحمن/35)» گرفتار خواهد کرد.«.. به یقین پروردگار شما در کمین گاه است..(فجر /14)».[52] هان مردمان! به زودی پس از من«.. امامانی خواهند آمد و شما را به آتش خواهند خواند. آنان در روز رستاخیز تنها و بی یاور خواهند بود(قصص /41)».[53] آگاه باشید که خداوند و من از آنان بیزاریم.[54] هان مردمان! حتما آنان و یاوران و پیروان و تابعانشان در پست ترین جایگاه آتش خواهند بود، چه جایگاه بدی است منزل متکبران. (نحل/29)[55] هان! «که آنان اصحاب صحیفه اند». اکنون هر که در صحیفه خود نظر کند.[56] هان مردمان! اینک جانشینی خود را به عنوان امامت و وراثت به امانت به جای می گذارم در نسل خود تا برپایی روز رستاخیز و اکنون مأموریت خود را انجام می دهم تا برهان بر هر شاهد و غایب باشد و نیز برهمه ی آنان که زاده شده یا نشده اند.پس بایسته است این سخن را حاضران به غایبان و فرزندداران به فرزندان تا برپایی رستاخیز ابلاغ کنند.[57] و به زودی گروهی پس از من! امامت را چپاول کرده به پادشاهی جابجا می کنند. هان! خشم خدا بر غاصبان و چپاولگران. و« البته به زودی به کار شما جن وانش خواهد پرداخت ..» (الرحمن/31) آن که می پردازد – عذاب خواهد نمود- «.. و شعله های آتش و مس گداخته بر سر شما ریخته خواهد شد و در آن هنگام هرگز یاری نمی شوید ..» (الرحمن/35)[58] هان مردمان!«...همانا خداوند عزوجل شما را به خود رها نخواهد کردتا ناپاک را از پاک جدا کند و هر آینه خداوند شما را بر غیب آگاه نمی گرداند.» (آل عمران/179)[59] هان مردمان! هیچ سرزمینی نیست مگر این که خداوند به خاطر تکذیب اهل آن – حق را – آن را پیش از برپایی رستاخیز نابود خواهد کرد و آن را به« امام مهدی »خواهد سپرد و حتما خداوند وعده ی خود را انجام خواهد داد.[60] هان مردمان! شمار فزونی از گذشتگان شما گمراه شدند و خداوند نابودشان کرد و همو نابود کننده ی آیندگان است. خداوند تعالی فرموده : «... آیا پیشینیان را تباه نکردیم ؟ و در پس آنان آیندگان را نابود نساختیم ؟ آری با مجرمان این چنین کنیم. وای بر ناباوران در روز رستاخیز ! ...» (مرسلات/19)[61] هان مردمان! همانا خداوند مرا فرمان داده و بازداشته و من نیز به دستور او به علی امر و نهی کرده ام، پس دانش امر و نهی در نزد علی است. فرمان او را بشنوید تا سلامت مانید و اطاعتش کنید تا هدایت شوید و از آن چه باز می دارد خودداری کنید تا راه یابید و به سوی مقصد او حرکت کنید و هرگز راه های پراکنده شما را از راه او باز ندارد. (انعام/153)<br />{7}<br />[62] هان مردمان! خداوند را صراط مستقیم منم که فرمان به پیروی آن داده و سپس علی است و آنگاه فرزندانم از نسل او ، پیشوایان هدایت اند که به راستی و درستی راه می برند و با حق دادگری کنند.سپس چنین خواند : « به نام خداوند همه مهرِ مهر ورز . تمامی ستایش ها ویژه ی پروردگار جهانیان است. هم او که به همه آفرینش مهر می ورزد و به ویژگان ، مهرِ ویژه دارد. فرمان روای روز جزا است. خداوندا !تنها تو را می پرستیم و تنها از تو یاری می جوییم ، ما را به صراط مستقیم رهنمایی کن . راه آنان که منت نهاده نعمتشان بخشیدی ، نه راه خشم شدگان و نه راه گمراهان ! ... (حمد/1-7) و آنگاه ادامه داد :این سوره درباره ی من نزول یافته و شامل امامان است و به آنان اختصاص یافته . آنان اند «.. اولیای خدا که ترس و اندوهی برایشان نباشد ». (یونس/62)هان ! « همانا حزب الهی چیره خواهد بود ... » (مائده/56)[63] هان ! «...ستیزندگان آنان گمراه و نابخردو همکاران شیاطین اند که برای گمراهی مردمان ، سخنان بی هوده را به یکدیگر می رسانند...» (انعام/112)[64] هشدار : خداوند در کتاب خود از دوستان امامان چنین یاد کرده : « ... (ای پیامبر ما) نمی یابی ایمان آوردگانِ به خدا و روز بازپسین را که ستیزه گران خدا و رسول او را دوست بدارند، گرچه پدران ، فرزندان ، برادران و خویشانشان باشند. خداوند ایمان را در دل هایشان تثبیت فرموده و با روحی از سوی خود، ایشان را تایید نموده، آنان را جاودانه در بهشت هایی در خواهد آورد که از زیر درختان آن ها نهرها جاری است ، خداوند از آنان خشنود است و آنان از خداوند، همانان اند حزب خدا. هشدار که حزب الهی رستگارانند.» (مجادله/22)[65] هان! دوست داران امامان ، مومنانی هستند که خداوند عزوجل چنین توصیف فرموده است: «... آنان ایمان آورده باور خود را به شرک نیالوده اند، پس ایشان در امان اند و راه یافتگان ...». (انعام/82)[66] هشدار! یاران پیشوایان به باور رسیده گان اند و دور از تردید و انکار ! (حجرات/15)[67] هشدار ! ایشان با آرامش و سلام به بهشت در خواهند شد و فرشتگان با رفاه و تسلیم آنان را پذیرفته می گویند : درود بر شمایان، اکنون پاکیزه شده اید ! « ...در بهشت جاودانه در آیید...». (حجر/46)[68] هان ! بهشت پاداش دوستان امامان است که در آن بی حساب روزی داده خواهند شد .... (غافر/40) .[69] هشدار ! دشمنان امامان ، در آتش درآیند .. (نساء/10) .[70] هشدار ! که ناله ی افروزش جهنم را در حالی که شعله های آن زبانه می کشد ، می شنوند و زفیر (صدای بازدم ) آن را درمی یابند .... (ملک/7) .[71] و خداوند در وصفشان فرماید : « هرگاه امتی در جهنم درآید همتای خود را نفرین کند تا آن که تمامی آنان به یکدیگر بپیوندند ، پسینیان به پیشینیان گویند پروردگارا ! اینان ما را گمراه کردند پس بر آنان کیفر دوچندان ازآتش فرود آور ، خداوند فرماید برای هر دو گروه کیفر دوچندان خواهد بود و لیکن شما نمی دانید.» (اعراف/38)[72] هشدار ! که خداوند درباره ی دشمنان امامان فرماید : «...هر گروه از آنان که در جهنم انداخته شوند، نگاهبانان آن می پرسند مگر بر شما ترساننده ای نیامد ؟ پاسخ دهند چرا ! لیکن تکذیب کرده گفتیم خداوند خبری نداده و شمایان نیستید مگر در گمراهی بزرگ...» و نیز گفتند : «...اگر سخن خدا را می شنیدیم یا اندیشه می کردیم اکنون در میان اهل آتش نبودیم...».پس اینان به گناه خود اعتراف نمودند، پس دور باد دوزخیان از رحمت خداوند. (ملک/8-11)[73] هان! یاران امامان در نهان، از پروردگار خویش ترسانند. آمرزش و پاداش بزرگ بر ایشان خواهد بود. (ملک/12)[74] هان مردمان! چه بسیار راه است میان شعله های آتش و پاداش بزرگ ![75] هان مردمان! ستیزه جوی ما کسی است که خداوند او را ناستوده و نفرین فرموده و یاران و دوستان ما آنان اند که خداوند ایشان را ستوده و دوست می دارد.[76] هان مردمان! همانا من انذارگرم و علی بشارت دهنده ! [77] هان که من بیم دهنده ام و علی رهنماست.[78] هان که من پیامبرم و علی وصی من است.[79] هان مردمان! من رسول ام و علی امام و وصی پس از من است و پس از او امامان، فرزندان اویند. آگاه باشید من والد آنان و ایشان از صلب اویند.<br />{8}<br />[80] آگاه باشید همانا آخرین امام، قائم مهدی از ماست.هان ! او بر تمامی ادیان چیره خواهد بود.هشدار ! اوست انتقام گیرنده ی از ستمکاران.هشدار ! اوست فتح کننده ی دژها و منهدم کننده ی آن ها !هشدار ! اوست چیره بر تمامی قبایل مشرکان و رهنمای آنان.[81] هشدار ! اوست خون خواه تمامی اولیای خدا.هان ! همانا او یاور دین خداست.[82] هان ! او از دریایی ژرف پیمانه هایی افزون گیرد.هشدار ! او به هر ارزشمندی به اندازه ی ارزش او و به هر نادان و بی ارزشی به اندازه ی نادانی اش نیکی کند.هان ! او نیکو و برگزیده ی خداست.هشدار ! اوست میراث دار دانش ها و احاطه دار بر ادراک ها.[83] هان ! او از پروردگارش خبر دهد و نشانه های او را برپا کند و استحکام بخشد .هشدار ! اوست بالیده و استوار.آگاه باشید ! هم اوست که اختیار امور جهانیان به او سپرده شده است.[84] هان ! پیشینیان از قرن ها ظهور او را پیشگویی کرده اند.[85] هشدار ! اوست حجت پایدار و پس از او حجتی نخواهد بود. (این تعبیر به عنوان حجت، امامت و مسئولیت است و نظری به رجعت دیگر امامان ندارد. زیرا آنان حجت های پیشین اند که دوباره رجعت خواهند کرد.)راستی و درستی و روشنایی جز با او نیست.[86] هان ! کسی بر او پیروز نخواهد شد و ستیزنده او یاری نخواهد گشت.هشدار ! او ولی خدا در زمین، داور او در میان مردم و امانت دار امور آشکار و نهان است.<br />{9}<br />[87] هان مردمان ! من پیام خدا را برایتان آشکار کرده، تفهیم نموده ام و این علی است که پس از من شما را آگاه می کند.[88] اینک شما را می خوانم که پس از پایان خطبه برای انجام بیعت با او و اقرار به امامتش، با من و سپس با او دست دهید.[89] هشدار ! من با خداوند بیعت کرده ام و علی با من پیمان بسته است و اکنون از سوی خدای عزوجل بر امامت او از شمایان پیمان می گیرم.( ای پیامبر ! ) آنان که با تو بیعت کنند، هر آینه با خدا بیعت کرده اند. دست خدا بر فراز دستان آنان است و آن کس که بیعت شکندبه زیان خود شکسته و خداوند آن را که بر پیمان الهی وفادار باشد پاداش بزرگی خواهد داد.<br />{10}<br />[90] هان مردمان ! همانا حج و عمره از شعائر و آداب خدایی است. پس زائران خانه خدا و عمره کنندگان بر صفا و مروه بسیار طواف کنند و آن کس که در انجام کار خیر فرمان برداری کند، پس حتما خداوند سپاس گزارِ داناست.(بقره/158)[91] هان مردمان ! در خانه ی خدا حج به جای آورید، هیچ خاندانی داخل آن نشد مگر بی نیاز شد و مژده گرفت و آنکه روی از آن برتافت بی بهره و نیازمند گشت.[92] هان مردمان ! مومنی در موقف ( عرفات، مشعر، منا ) نماند مگر اینکه خداوند گناهان گذشته ی او را آمرزید. پس بایسته است که پس از پایان اعمال حج ( با پاکی ) کار خود را از سر گیرد.[93] هان مردمان ! حاجیان، از سوی خداوند کمک شده و هزینه های سفرشان جایگزین خواهد شد و البته خداوند پاداش نیکوکاران را تباه نخواهد فرمود.هان مردمان ! خانه ی خدا را با دین کامل و ژرفایی دانش دیدار کنید و از زیارت گاه ها جز با توبه و بازایستادن ( از گناهان ) بر نگردید.[94] هان مردمان ! نماز را به پا دارید و زکات پردازید همان سان که خداوند عزّوجلّ امر فرموده است. پس اگر زمان بر شما دراز شد و کوتاهی کردید و یا از یاد بردید علی صاحب اختیار و تبیین کننده ی بر شماست. همو که خداوند عزّوجلّ پس از من او را امانت دار خویش در میان آفریدگان نهاده است. او از من و من از اویم. همانا او و جانشینانش از فرزندان من به پرسش هایتان پاسخ داده ، آنچه را نمی دانید به شما می آموزند.[95] هان ! روا و ناروا بیش از آن است که آن ها را شمارش کرده یکباره به روا فرمان دهم و از ناروا بازدارم. از این روی مامورم که از شما پیمان بگیرم که دست در دست من نهید در پذیرش آن چه از سوی خداوند درباره «علی امیرمومنان» آورده ام و درباره اوصیای پس از او که از من و اویند. این امامت در میان آنان پایدار است و فرجام آنان « مهدی » است و استواری پیشوایی تا روزی است که او با خداوند قدر و قضا دیدار کند (قیامت) .[96]هان مردمان ! شمایان را به هر روا و ناروا ( حلال و حرام ) رهنمایی کردم و از آن بر نمی گردم. هان ! آنها را یاد آورید و نگه داریدو یکدیگر را به آن توصیه کنید و احکام خدا را دگرگون نسازید. هشدار ! دوباره یاد می آورم: هان ! نماز به پا دارید و زکات بپردازید و به معروف فرمان دهید و از منکر باز دارید.[97] هشدار ! برترین بخش امر به معروف این است که به گفته ی من – درباره امامت و ولایت علی و فرزندان او – برسید و سخنم را به دیگران برسانید و غایبان را به پذیرش فرمان من توصیه کنید و آنان را از ناسازگاری با من باز دارید که این سخنان ، فرمان خدا و من است. هان ! هیچ امر به معروف و نهی از منکری جز با امام معصوم تحقق و کمال نمی یابد.[98] هان مردمان! قرآن بر شما روشن می کند که امامان پس از علی فرزندان اویند و من به شما معرفی کردم که آنان از او و از من اند چرا که خداوند در کتاب خود می گوید :« امامت را فرمانی پایدار در نسل او قرارداد...» (زخرف/28) و من نیز گفته ام مادام که به آن دو – قرآن و امامان – تمسک کنید گمراه نخواهید شد.[99] هان مردمان! پرهیزکاری! پرهیزکاری! از سختی رستخیز به پرهیزید آن سان که خداوند عزوجل فرموده : « البته زمین لرزه ی رستاخیز حادثه ای بزرگ است ...» (حج/1)[100] یاد آورید مرگ و قیامت را ، حساب و ترازوهای ( اعمال) را ، محاسبه ی در برابر پروردگار جهانیان و پاداش و کیفر را . پس آن که نیکی کرد پاداش گیرد و آن که بدی کرد بهره ای از بهشت نخواهد برد.<br />{11}<br />[101] هان مردمان ! شمار شما بیش از آن است که در یک زمان با یک دست با من بیعت کنید . از این روی خدای عزّوجلّ دستور فرموده که از شما اقرار زبانی گیرم و پیمان سرپرستی علی« امیر المؤمنین » را محکم کنم و نیز بر امامان پس از او که از نسل من و اویند چرا که گفتم که فرزندانم از نسل اویند.[102] پس همگان بگویید :« البته که سخنان تو را شنیده پیروی می کنیم و از آن خوشنود و بر آن گردن گذار ، و بر آن چه از سوی پروردگارمان و پروردگار تو در امامت اماممان علی« امیر المؤمنین » و دیگر امامان – ازصلب او – به ما ابلاغ کردی ، با تو پیمان می بندیم ، پیمانی با دل ، با جان با زبان و با دستانمان ، با این پیمان زنده ایم و با آن خواهیم مرد و با این اعتقاد برانگیخته می شویم و هرگز آن را دگرگون نکرده شک و انکار نخواهیم داشت و هرگز از عهد خود برنگشته پیمان نشکنیم.(ای رسول خدا) ما را به فرمان خدا پند دادی ، درباره علی امیر مومنان و امامان پس از او ، فرزندانت از نسل او ، حسن و حسین و پیشوایان بعد از آن دو ، که خداوند بر پایشان کرده . اینک برای آنان عهد و پیمان از ما گرفته شد از دل ها ، جان ها، زبان ها و درون ها و از دستانمان ، هرکس توانست با دست و گرنه با زبان بیعت نمود دیگر پیمان نخواهیم شکست و خداوند دگرگونی از ما نبیند و از این پس فرمان تو را به نزدیک و دور از فرزندان و خویشان خواهیم رساند و خداوند را بر آن گواه گرفته او بر گواهی کافی است و تو نیز بر ما گواه باش .[103] هان ! مردمان ! اکنون چه می گویید ؟البته خداوند هر صدایی را می شنود و بر اسرار دلها آگاه است (هرآن کس که هدایت پذیرد به خیر خویش پذیرفته و آن که گمراه شد به زیان خود رفته..) (زمر/41).و آن کس که بیعت کند حتماً با خداوند پیمان بسته « دست خدا بالای دستان آن هاست ...» (فتح/10)[104] هان مردمان آنک با خداوند بیعت کنید و با من پیمان ببندید و با علی امیر مؤمنان و حسن و حسین و با امامان از نسل آنان که پس از آنان خواهند بود امامانی که فرمانی پایدار در دنیا و آخرت اند.خداوند مکّاران را تباه می کند و به باوفایان مهر می ورزد « هرکس پیمان شکند البته به زیان خود گام نهاده و آن که بر عهدش پا برجا ماند بزودی خدا او را پاداش بزرگی خواهد داد...» (فتح/10).[105] هان مردمان ! بگویید هر آن چه به شما گفتم ! و به علی با لقب« امیر المؤمنین » سلام کنید و اکنون بگویید :« شنیدیم و فرمان می بریم پروردگارا ، آمرزشت خواهیم و به سوی توست بازگشت » (بخشی از آیه 285 بقره) و بگویید : « تمام ستایش و سپاس خدایی راست که ما را به این را هدایت فرمود و گرنه راه نمی یافتیم و البته فرستادگان پروردگارمان به درستی آمده اند...» ( اعراف/43 )[106] هان مردمان ، برتری های علی بن ابیطالب نزد خداوند عزّوجلّ – که در قرآن نازل فرموده – بیش از آن است که من یکباره برشمارم ، پس هرکس از مقامات او خبر داد و آن ها را شناخت ، او را باور کنید.[107] هان مردمان ! (احزاب/71) فرمان بردار از خدا و فرستاده ی او و از علی و امامان که نام بردم به رستگاری بزرگ دست یافته است .[108] هان مردمان ، سبقت جویان به بیعت و پیمان و سرپرستی او و سلام کنندگان بر او با لقب« امیر المؤمنین » رستگارانند و در بهشت های پر بهره خواهند بود .[109] هان مردمان ! آنچه خدا را خوشنود می کند بگویید ، و اگر شما و تمامی زمینیان کفران ورزند خدا را زیانی نخواهد رسید.[110] خداوندا بیامرز ایمان آورندگان به آن چه ادا کرده و فرمان دادم ، و بر انکارکنند گان کافر خشم گیر و الحمدلله رب العالمیندر کوی حیدر ، در « مهر باران »شرط است پاکی بر جمله یاران ،راهی ندارد آلوده دامن تنها و تنها ، پرهیزکاران</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5494973092991122728-367255285342796504?l=anti-vahhabi.blogspot.com' alt='' /></div>sarahttp://www.blogger.com/profile/06498195424654760062noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5494973092991122728.post-44104122528423428942008-07-07T05:55:00.000-07:002008-07-07T05:57:07.101-07:00خطابه ی غدیر<div align="right"><br />خطابه غدیر - عربی<br />بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمانِ الرَّحيمِ<br /><br />(1)<br />1- اَلْحَمْدُلِلَّهِ الَّذى عَلا فى تَوَحُّدِهِ وَدَنا فى تَفَرُّدِهِ وَجَلَّ فى سُلْطانِهِ وَعَظُمَ فى اَرْكانِهِ، وَاَحاطَ بِكُلِّ شَىْءٍ عِلْماً وَ هُوَ فى مَكانِهِ وَ قَهَرَ جَميعَ الْخَلْقِ بِقُدْرَتِهِ وَ بُرْهانِهِ، حَميداً لَمْ يَزَلْ، مَحْموداً لايَزالُ (وَ مَجيداً لايَزولُ، وَمُبْدِئاً وَمُعيداً وَ كُلُّ أَمْرٍ إِلَيْهِ يَعُودُ).2- بارِئُ الْمَسْمُوكاتِ وَداحِى الْمَدْحُوّاتِ وَجَبّارُالْأَرَضينَ وَالسّماواتِ، قُدُّوسٌ سُبُّوحٌ، رَبُّ الْمَلائكَةِ وَالرُّوحِ، مُتَفَضِّلٌ عَلى جَميعِ مَنْ بَرَأَهُ، مُتَطَوِّلٌ عَلى جَميعِ مَنْ أَنْشَأَهُ يَلْحَظُ كُلَّ عَيْنٍ وَالْعُيُونُ لاتَراهُ. كَريمٌ حَليمٌ ذُوأَناتٍ، قَدْ وَسِعَ كُلَّ شَىْءٍ رَحْمَتُهُ وَ مَنَّ عَلَيْهِمْ بِنِعْمَتِهِ.لا يَعْجَلُ بِانْتِقامِهِ، وَلايُبادِرُ إِلَيْهِمْ بِمَا اسْتَحَقُّوا مِنْ عَذابِهِ.3- قَدْفَهِمَ السَّرائِرَ وَ عَلِمَ الضَّمائِرَ، وَلَمْ تَخْفَ عَلَيْهِ اَلْمَكْنوناتُ ولا اشْتَبَهَتْ عَلَيْهِ الْخَفِيّاتُ. لَهُ الْإِحاطَةُ بِكُلِّ شَىْءٍ، والغَلَبَةُ على كُلِّ شَىءٍ والقُوَّةُ فى كُلِّ شَئٍ والقُدْرَةُ عَلى كُلِّ شَئٍ وَلَيْسَ مِثْلَهُ شَىْءٌ. وَ هُوَ مُنْشِئُ الشَّىْءِ حينَ لاشَىْءَ دائمٌ حَىٌّ وَقائمٌ بِالْقِسْطِ، لاإِلاهَ إِلاَّ هُوَ الْعَزيزُالْحَكيمُ.4- جَلَّ عَنْ أَنْ تُدْرِكَهُ الْأَبْصارُ وَ هُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصارَ وَ هُوَاللَّطيفُ الْخَبيرُ. لايَلْحَقُ أَحَدٌ وَصْفَهُ مِنْ مُعايَنَةٍ، وَلايَجِدُ أَحَدٌ كَيْفَ هُوَمِنْ سِرٍّ وَ عَلانِيَةٍ إِلاّ بِمادَلَّ عَزَّوَجَلَّ عَلى نَفْسِهِ.5- وَأَشْهَدُ أَنَّهُ اَللَّهُ ألَّذى مَلَأَ الدَّهْرَ قُدْسُهُ، وَالَّذى يَغْشَى الْأَبَدَ نُورُهُ، وَالَّذى يُنْفِذُ أَمْرَهُوَ بِلامُشاوَرَةِ مُشيرٍ وَلامَعَهُ شَريكٌ فى تَقْديرِهِ وَلايُعاوَنُ فى تَدْبيرِهِ.6- صَوَّرَ مَا ابْتَدَعَ عَلى غَيْرِ مِثالٍ، وَ خَلَقَ ما خَلَقَ بِلامَعُونَةٍ مِنْ أَحَدٍ وَلا تَكَلُّفٍ وَلاَ احْتِيالٍ. أَنْشَأَها فَكانَتْ وَ بَرَأَها فَبانَتْ. فَهُوَاللَّهُ الَّذى لا إِلاهَ إِلاَّ هُوالمُتْقِنُ الصَّنْعَةَ، اَلْحَسَنُ الصَّنيعَةِ، الْعَدْلُ الَّذى لايَجُوُر، وَالْأَكْرَمُ الَّذى تَرْجِعُ إِلَيْهِ الْأُمُورُ.7- وَأَشْهَدُ أَنَّهُ اللَّهُ الَّذى تَواضَعَ كُلُّ شَىْءٍ لِعَظَمَتِهِ، وَذَلَّ كُلُّ شَىْءٍ لِعِزَّتِهِ، وَاسْتَسْلَمَ كُلُّ شَىْءٍ لِقُدْرَتِهِ، وَخَضَعَ كُلُّ شَىْءٍ لِهَيْبَتِهِ.8- مَلِكُ الْاَمْلاكِ وَ مُفَلِّكُ الْأَفْلاكِ وَمُسَخِّرُالشَّمْسِ وَالْقَمَرِ، كُلٌّ يَجْرى لاَِجَلٍ مُسَمّىً. يُكَوِّرُالَّليْلَ عَلَىالنَّهارِ وَيُكَوِّرُالنَّهارَ عَلَى الَّليْلِ يَطْلُبُهُ حَثيثاً. قاصِمُ كُلِّ جَبّارٍ عَنيدٍ وَ مُهْلِكُ كُلِّ شَيْطانٍ مَريدٍ.9- لَمْ يَكُنْ لَهُ ضِدٌّ وَلا مَعَهُ نِدٌّ أَحَدٌ صَمَدٌ لَمْ يُولَدْ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفْواً أَحَدٌ. إلاهٌ واحِدٌ وَرَبٌّ ماجِدٌ يَشاءُ فَيُمْضي، وَيُريدُ فَيَقْضي، وَيَعْلَمُ فَيُحْصي، وَيُميتُ وَيُحْيي، وَيُفْقِرُ وَيُغْني، وَيُضْحِكُ وَيُبْكي، (وَيُدْني وَ يُقْصي) وَيَمْنَعُ وَ يُعْطى، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ، بِيَدِهِ الْخَيْرُ وَ هُوَ عَلى كُلِّ شَىْءٍ قَديرٌ.10- يُولِجُ الَّليْلَ فِى النَّهارِ وَيُولِجُ النَّهارَ فىِ الَّليْلِ، لاإِلاهَ إِلاّهُوَالْعَزيزُ الْغَفّارُ. مُسْتَجيبُ الدُّعاءِ وَمُجْزِلُ الْعَطاءِ، مُحْصِى الْأَنْفاسِ وَ رَبُّ الْجِنَّةِ وَالنّاسِ، الَّذى لايُشْكِلُ عَلَيْهِ شَىْءٌ، وَ لايَضجِرُهُ صُراخُ الْمُسْتَصْرِخينَ وَلايُبْرِمُهُ إِلْحاحُ الْمُلِحّينَ. اَلْعاصِمُ لِلصّالِحينَ، وَالْمُوَفِّقُ لِلْمُفْلِحينَ، وَ مَوْلَى الْمُؤْمِنينَ وَرَبُّ الْعالَمينَ. الَّذِى اسْتَحَقَّ مِنْ كُلِّ مَنْ خَلَقَ أَنْ يَشْكُرَهُ وَيَحْمَدَهُ (عَلى كُلِّ حالٍ).11- أَحْمَدُهُ كَثيراً وَأَشْكُرُهُ دائماً عَلَى السَّرّاءِ والضَّرّاءِ وَالشِّدَّةِ وَالرَّخاءِ، وَأُومِنُ بِهِ و بِمَلائكَتِهِ وكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ. أَسْمَعُ لاَِمْرِهِ وَاُطيعُ وَأُبادِرُ إِلى كُلِّ مايَرْضاهُ وَأَسْتَسْلِمُ لِماقَضاهُ، رَغْبَةً فى طاعَتِهِ وَ خَوْفاً مِنْ عُقُوبَتِهِ، لاَِنَّهُ اللَّهُ الَّذى لايُؤْمَنُ مَكْرُهُ وَلايُخافُ جَورُهُ.<br />(2)<br />13- وَأُقِرُّلَهُ عَلى نَفْسى بِالْعُبُودِيَّةِ وَ أَشْهَدُ لَهُ بِالرُّبُوبِيَّةِ، وَأُؤَدّى ما أَوْحى بِهِ إِلَىَّ حَذَراً مِنْ أَنْ لا أَفْعَلَ فَتَحِلَّ بى مِنْهُ قارِعَةٌ لايَدْفَعُها عَنّى أَحَدٌ وَإِنْ عَظُمَتْ حيلَتُهُ وَصَفَتْ خُلَّتُهُ - لاإِلاهَ إِلاَّهُوَ - لاَِنَّهُ قَدْأَعْلَمَنى أَنِّى إِنْ لَمْ أُبَلِّغْ ما أَنْزَلَ إِلَىَّ (فى حَقِّ عَلِىٍّ) فَما بَلَّغْتُ رِسالَتَهُ، وَقَدْ ضَمِنَ لى تَبارَكَ وَتَعالَى الْعِصْمَةَ (مِنَ النّاسِ) وَ هُوَاللَّهُ الْكافِى الْكَريمُ. فَأَوْحى إِلَىَّ: (بِسْمِاللَّهِ الرَّحْمانِ الرَّحيمِ، يا أَيُهَاالرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ ــ فى عَلِىٍّ يَعْنى فِى الْخِلاَفَةِ لِعَلِىِّ بْنِ أَبى طالِبٍ ــ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَاللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النّاسِ).14- مَعاشِرَالنّاسِ، ما قَصَّرْتُ فى تَبْليغِ ما أَنْزَلَ اللَّهُ تَعالى إِلَىَّ، وَ أَنَا أُبَيِّنُ لَكُمْ سَبَبَ هذِهِ الْآيَةِ: إِنَّ جَبْرئيلَ هَبَطَ إِلَىَّ مِراراً ثَلاثاً يَأْمُرُنى عَنِ السَّلامِ رَبّى - وَ هُوالسَّلامُ - أَنْ أَقُومَ فى هذَا الْمَشْهَدِ فَأُعْلِمَ كُلَّ أَبْيَضَ وَأَسْوَدَ: أَنَّ عَلِىَّ بْنَ أَبى طالِبٍ أَخى وَ وَصِيّى وَ خَليفَتى (عَلى أُمَّتى) وَالْإِمامُ مِنْ بَعْدى، الَّذى مَحَلُّهُ مِنّى مَحَلُّ هارُونَ مِنْ مُوسى إِلاَّ أَنَّهُ لانَبِىَّ بَعْدى وَهُوَ وَلِيُّكُمْ بَعْدَاللَّهِ وَ رَسُولِهِ،وَقَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ تَبارَكَ وَ تَعالى عَلَىَّ بِذالِكَ آيَةً مِنْ كِتابِهِ (هِىَ): (إِنَّما وَلِيُّكُمُاللّهُ وَ رَسُولُهُ وَالَّذينَ آمَنُواالَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلاةَ و وَيُؤْتونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ)، وَ عَلِىُّ بْنُ أَبى طالِبٍ الَّذى أَقامَ الصَّلاةَ وَ آتَىالزَّكاةَ وَهُوَ راكِعٌ يُريدُاللَّهَ عَزَّوَجَلَّ فى كُلِّ حالٍ.15- وَسَأَلْتُ جَبْرَئيلَ أَنْ يَسْتَعْفِىَ لِىَ (السَّلامَ) عَنْ تَبْليغِ ذالِكَ إِليْكُمْ - أَيُّهَاالنّاسُ - لِعِلْمى بِقِلَّةِ الْمُتَّقينَ وَكَثْرَةِ الْمُنافِقينَ وَإِدغالِ اللّائمينَ وَ حِيَلِ الْمُسْتَهْزِئينَ بِالْإِسْلامِ، الَّذينَ وَصَفَهُمُاللَّهُ فى كِتابِهِ بِأَنَّهُمْ يَقُولُونَ بِأَلْسِنَتِهِمْ مالَيْسَ فى قُلوبِهِمْ، وَيَحْسَبُونَهُ هَيِّناً وَ هُوَ عِنْدَاللَّهِ عَظيمٌ.16- وَكَثْرَةِ أَذاهُمْ لى غَيْرَ مَرَّةٍ حَتّى سَمَّونى أُذُناً وَ زَعَمُوا أَنِّى كَذالِكَ لِكَثْرَةِ مُلازَمَتِهِ إِيّاىَ وَ إِقْبالى عَلَيْهِ (وَ هَواهُ وَ قَبُولِهِ مِنِّى) حَتّى أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فى ذالِكَ (وَ مِنْهُمُ الَّذينَ يُؤْذونَ النَّبِىَّ وَ يَقولونَ هُوَ أُذُنٌ، قُلْ أُذُنُ ـ (عَلَىالَّذينَ يَزْعَُمونَ أَنَّهُ أُذُنٌ) ـ خَيْرٍ لَكُمْ، يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنينَ وَ رحْمَةٌ لِلَّذینَ آمَنُوا مِنْکُمْ و الَّذینَ یُؤذُنَ رَسوُلَ اللهِ لَهُمْ عَذابٌ أَلیمٌ) . وَلَوْشِئْتُ أَنْ أُسَمِّىَ الْقائلينَ بِذالِكَ بِأَسْمائهِمْ لَسَمَّيْتُ وَأَنْ أُوْمِئَ إِلَيْهِمْ بِأَعْيانِهِمْ لَأَوْمَأْتُ وَأَنْ أَدُلَّ عَلَيْهِمُ لَدَلَلْتُ، وَلكِنِّى وَاللَّهِ فى أُمورِهمْ قَدْ تَكَرَّمْتُ.17- وَكُلُّ ذالِكَ لايَرْضَى اللَّهُ مِنّى إِلاّ أَنْ أُبَلِّغَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَىَّ (فى حَقِّ عَلِىٍّ)، ثُمَّ تلا: (يا أَيُّهَاالرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ - فى حَقِّ عَلِىٍّ - وَ انْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَاللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النّاسِ).<br />(3)<br />18- َاعْلَمُوا مَعاشِرَ النّاسِ (ذالِكَ فيهِ وَافْهَموهُ وَاعْلَمُوا) أَنَّ اللَّهَ قَدْ نَصَبَهُ لَكُمْ وَلِيّاً وَإِماماً فَرَضَ طاعَتَهُ عَلَى الْمُهاجِرينَ وَالْأَنْصارِ وَ عَلَى التّابِعينَ لَهُمْ بِإِحْسانٍ، وَ عَلَى الْبادى وَالْحاضِرِ، وَ عَلَىالْعَجَمِىِّ وَالْعَرَبىِّ، وَالْحُرِّ وَالْمَمْلوكِ وَالصَّغيرِ وَالْكَبيرِ، وَ عَلَىالْأَبْيَضِ وَالأَسْوَدِ، وَ عَلى كُلِّ مُوَحِّدٍ، ماضٍ حُكْمُهُ، جازٍ قَوْلُهُ، نافِذٌ أَمْرُهُ، مَلْعونٌ مَنْ خالَفَهُ، مَرْحومٌ مَنْ تَبِعَهُ وَ صَدَّقَهُ، فَقَدْ غَفَرَاللَّهُ لَهُ وَلِمَنْ سَمِعَ مِنْهُ وَ أَطاعَ لَهُ.19- مَعاشِرَالنّاسِ، إِنَّهُ آخِرُ مَقامٍ أَقُومُهُ فى هذا الْمَشْهَدِ، فَاسْمَعوا وَ أَطيعوا وَانْقادوا لاَِمْرِ(اللَّهِ) رَبِّكُمْ، فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ هُوَ مَوْلاكُمْ وَإِلاهُكُمْ، ثُمَّ مِنْ دونِهِ رَسولُهُ وَنَبِيُّهُ الُْمخاطِبُ لَكُمْ، ثُمَّ مِنْ بَعْدى عَلىٌّ وَلِيُّكُمْ وَ إِمامُكُمْ بِأَمْرِاللَّهِ رَبِّكُمْ، ثُمَّ الْإِمامَةُ فى ذُرِّيَّتى مِنْ وُلْدِهِ إِلى يَوْمٍ تَلْقَوْنَ اللَّهَ وَرَسولَهُ.20- لاحَلالَ إِلاّ ما أَحَلَّهُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَهُمْ، وَلاحَرامَ إِلاّ ما حَرَّمَهُ اللَّهُ (عَلَيْكُمْ) وَ رَسُولُهُ وَ هُمْ، وَاللَّهُ عَزَّوَجَلَّ عَرَّفَنِى الْحَلالَ وَالْحَرامَ وَأَنَا أَفْضَيْتُ بِما عَلَّمَنى رَبِّى مِنْ كِتابِهِ وَحَلالِهِ وَ حَرامِهِ إِلَيْهِ.21- مَعاشِرَالنّاسِ،(فَضِّلُوهُ). مامِنْ عِلْمٍ إِلاَّ وَقَدْ أَحْصاهُاللَّهُ فِىَّ، وَ كُلُّ عِلْمٍ عُلِّمْتُ فَقَدْ أَحْصَيْتُهُ فى إِمامِ الْمُتَّقينَ، وَما مِنْ عِلْمٍ إِلاّ وَقَدْ عَلَّمْتُهُ عَلِيّاً، وَ هُوَ الْإِمامُ الْمُبينُ (الَّذى ذَكَرَهُ اللَّهُ فى سُورَةِ يس: (وَ كُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْناهُ فى إِمامٍ مُبينٍ).22- مَعاشِرَالنَّاسِ، لاتَضِلُّوا عَنْهُ وَلاتَنْفِرُوا مِنْهُ، وَلاتَسْتَنْكِفُوا عَنْ وِلايَتِهِ، فَهُوَالَّذى يَهدي إِلَى الْحَقِّ وَيَعْمَلُ بِهِ، وَيُزْهِقُ الْباطِلَ وَيَنْهى عَنْهُ، وَلاتَأْخُذُهُ فِىاللَّهِ لَوْمَةُ لائِمٍ.23- أَوَّلُ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ (لَمْ يَسْبِقْهُ إِلَى الْايمانِ بى أَحَدٌ)، وَالَّذى فَدى رَسُولَاللّهِ بِنَفْسِهِ، وَالَّذى كانَ مَعَ رَسُولِ اللّهِ وَلا أَحَدَ يَعْبُدُاللّهَ مَعَ رَسُولِهِ مِنَ الرِّجالِ غَيْرُهُ.24- (أَوَّلُ النّاسِ صَلاةً وَ أَوَّلُ مَنْ عَبَدَاللّهَ مَعى. أَمَرْتُهُ عَنِاللّهِ أَنْ يَنامَ فى مَضْجَعى، فَفَعَلَ فادِياً لى بِنَفْسِهِ).25- مَعاشِرَالنّاسِ، فَضِّلُوهُ فَقَدْ فَضَّلَهُ اللّهُ، وَاقْبَلُوهُ فَقَدْ نَصَبَهُ اللّهُ.26- مَعاشِرَالنّاسِ، إِنَّهُ إِمامٌ مِنَ اللّهِ، وَلَنْ يَتُوبَ اللّهُ عَلى أَحَدٍ أَنْكَرَ وِلايَتَهُ وَلَنْ يَغْفِرَ لَهُ، حَتْماً عَلَى اللَّهِ أَنْ يَفْعَلَ ذالِكَ بِمَنْ خالَفَ أَمْرَهُ وَأَنْ يُعَذِّبَهُ عَذاباً نُكْراً أَبَدَا الْآبادِ وَ دَهْرَ الدُّهورِ. فَاحْذَرُوا أَنْ تُخالِفوهُ. فَتَصْلُوا ناراً وَقودُهَا النَّاسُ وَالْحِجارَةُ أُعِدَّتْ لِلْكافِرينَ.27- مَعاشِرَالنّاسِ، بى ـ وَاللَّهِ ـ بَشَّرَالْأَوَّلُونَ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالْمُرْسَلينَ، وَأَنَا ـ (وَاللَّهِ) ـ خاتَمُ الْأَنْبِياءِ وَالْمُرْسَلينَ والْحُجَّةُ عَلى جَميعِ الَْمخْلوقينَ مِنْ أَهْلِ السَّماواتِ وَالْأَرَضينَ. فَمَنْ شَكَّ فى ذالِكَ فَقَدْ كَفَرَ كُفْرَ الْجاهِلِيَّةِ الْأُولى وَ مَنْ شَكَّ فى شَىْءٍ مِنْ قَوْلى هذا فَقَدْ شَكَّ فى كُلِّ ما أُنْزِلَ إِلَىَّ، وَمَنْ شَكَّ فى واحِدٍ مِنَ الْأَئمَّةِ فَقَدْ شَكَّ فِى الْكُلِّ مِنْهُمْ، وَالشَاكُّ فينا فِىالنّارِ.28- مَعاشِرَالنّاسِ، حَبانِىَاللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِهذِهِ الْفَضيلَةِ مَنّاً مِنْهُ عَلَىَّ وَ إِحْساناً مِنْهُ إِلَىَّ وَلا إِلاهَ إِلاّهُوَ، أَلا لَهُ الْحَمْدُ مِنِّى أَبَدَ الْآبِدينَ وَدَهْرَالدّاهِرينَ وَ عَلى كُلِّ حالٍ.29- مَعاشِرَالنّاسِ، فَضِّلُوا عَلِيّاً فَإِنَّهُ أَفْضَلُ النَّاسِ بَعْدى مِنْ ذَكَرٍ و أُنْثى ما أَنْزَلَ اللَّهُ الرِّزْقَ وَبَقِىَ الْخَلْقُ. مَلْعُونٌ مَلْعُونٌ، مَغْضُوبٌ مَغْضُوبٌ مَنْ رَدَّ عَلَىَّ قَوْلى هذا وَلَمْ يُوافِقْهُ. أَلا إِنَّ جَبْرئيلَ خَبَّرنى عَنِ اللَّهِ تَعالى بِذالِكَ وَيَقُولُ: «مَنْ عادى عَلِيّاً وَلَمْ يَتَوَلَّهُ فَعَلَيْهِ لَعْنَتى وَ غَضَبى»، (وَلْتَنْظُرْنَفْسٌ ما قَدَّمَتْ لِغَدٍ وَاتَّقُوااللَّهَ ـ أَنْ تُخالِفُوهُ فَتَزِلَّ قَدَمٌ بَعْدَ ثُبُوتِها ـ إِنَّ اللَّهَ خَبيرٌ بِما تَعْمَلُونَ).30- مَعاشِرَ النَّاسِ، إِنَّهُ جَنْبُ اللَّهِ الَّذى ذَكَرَ فى كِتابِهِ العَزيزِ، فَقالَ تعالى (مُخْبِراً عَمَّنْ يُخالِفُهُ): (أَنْ تَقُولَ نَفْسٌ يا حَسْرَتا عَلى ما فَرَّطْتُ فى جَنْبِ اللَّهِ).31- مَعاشِرَالنّاسِ، تَدَبَّرُوا الْقُرْآنَ وَ افْهَمُوا آياتِهِ وَانْظُرُوا إِلى مُحْكَماتِهِ وَلاتَتَّبِعوا مُتَشابِهَهُ، فَوَاللَّهِ لَنْ يُبَيِّنَ لَكُمْ زواجِرَهُ وَلَنْ يُوضِحَ لَكُمْ تَفْسيرَهُ إِلاَّ الَّذى أَنَا آخِذٌ بِيَدِهِ وَمُصْعِدُهُ إِلىَّ وَشائلٌ بِعَضُدِهِ (وَ رافِعُهُ بِيَدَىَّ) وَ مُعْلِمُكُمْ: أَنَّ مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلِىٌ مَوْلاهُ، وَ هُوَ عَلِىُّ بْنُ أَبى طالِبٍ أَخى وَ وَصِيّى، وَ مُوالاتُهُ مِنَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ أَنْزَلَها عَلَىَّ.32- مَعاشِرَالنّاسِ، إِنَّ عَلِيّاً وَالطَّيِّبينَ مِنْ وُلْدى (مِنْ صُلْبِهِ) هُمُ الثِّقْلُ الْأَصْغَرُ، وَالْقُرْآنُ الثِّقْلُ الْأَكْبَرُ، فَكُلُّ واحِدٍ مِنْهُما مُنْبِئٌ عَنْ صاحِبِهِ وَ مُوافِقٌ لَهُ، لَنْ يَفْتَرِقا حَتّى يَرِدا عَلَىَالْحَوْضَ. أَلا إِنَّهُمْ أُمَناءُ اللَّهِ فى خَلْقِهِ وَ حُكّامُهُ فى أَرْضِهِ.33- أَلاوَقَدْ أَدَّيْتُ، أَلاوَقَدْ بَلَّغْتُ، أَلاوَقَدْ أَسْمَعْتُ، أَلاوَقَدْ أَوْضَحْتُ، أَلا وَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ قالَ وَ أَنَا قُلْتُ عَنِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ،34- أَلاإِنَّهُ لا «أَميرَالْمُؤْمِنينَ» غَيْرَ أَخى هذا، أَلا لاتَحِلُّ إِمْرَةُ الْمُؤْمِنينَ بَعْدى لاَِحَدٍ غَيْرِهِ.<br />(4)<br />35- ثم قال: «ايهاالنَّاسُ، مَنْ اَوْلى بِكُمْ مِنْ اَنْفُسِكُمْ؟ قالوا: اَللَّهُ و رَسُولُهُ. فَقالَ: اَلا من كُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلىٌّ مَوْلاهُ، اَللَّهُمَّ والِ مَنْ والاهُ و عادِ مَنْ عاداهُ وَانْصُرْمَنْ نَصَرَهُ واخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ.36- مَعاشِرَالنّاسِ، هذا عَلِىٌّ أخى وَ وَصيىّ وَ واعي عِلْمى، وَ خَليفَتى فى اُمَّتى عَلى مَنْ آمَنَ بى وَعَلى تَفْسيرِ كِتابِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَالدّاعي إِلَيْهِ وَالْعامِلُ بِما يَرْضاهُ وَالُْمحارِبُ لاَِعْدائهِ وَالْمُوالي عَلى طاعَتِهِ وَالنّاهي عَنْ مَعْصِيَتِهِ.37- إِنَّهُ خَليفَةُ رَسُولِ اللّهِ وَ أَميرُالْمُؤْمِنينَ وَالْإمامُ الْهادي مِنَاللَّهِ، وَ قاتِلُ النّاكِثينَ وَالْقاسِطينَ وَالْمارِقينَ بِأَمْرِاللَّهِ.38- يَقُولُاللَّهُ: (مايُبَدَّلُ الْقَوْلُ لَدَىَّ). بِأَمْرِكَ يارَبِّ أَقولُ: اَلَّلهُمَّ والِ مَنْ والاهُ وَعادِ مَنْ عاداهُ (وَانْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَاخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ) وَالْعَنْ مَنْ أَنْكَرَهُ وَاغْضِبْ عَلى مَنْ جَحَدَ حَقَّهُ.39- اَللَّهُمَّ إِنَّكَ أَنْزَلْتَ الْآيَةَ فى عَلِىٍّ وَلِيِّكَ عِنْدَتَبْيينِ ذالِكَ وَنَصْبِكَ إِيّاهُ لِهذَا الْيَوْمِ: (الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتى وَ رَضيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ ديناً)، وَ قُلْتَ : (إنَّ الدّینَ عِنْدَ اللهِ اْلإسْلامُ) ، وَ قُلْتَ : (وَ مَنْ يَبْتَغِ غَيْرَالْإِسْلامِ ديناً فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِى الْآخِرَةِ مِنَ الْخاسِرينَ).40- اَللَّهُمَّ إِنِّى أُشْهِدُكَ أَنِّى قَدْ بَلَّغْتُ.<br />(5)<br />41- مَعاشِرَالنّاسِ، إِنَّما أَكْمَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ دينَكُمْ بِإِمامَتِهِ. فَمَنْ لَمْ يَأْتَمَّ بِهِ وَبِمَنْ يَقُومُ مَقامَهُ مِنْ وُلْدى مِنْ صُلْبِهِ إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ وَالْعَرْضِ عَلَىاللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فَأُولئِكَ الَّذينَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ (فِىالدُّنْيا وَالْآخِرَةِ) وَ فِى النّارِهُمْ خالِدُونَ، (لايُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَلاهُمْ يُنْظَرونَ).42- مَعاشِرَالنّاسِ، هذا عَلِىٌّ، أَنْصَرُكُمْ لى وَأَحَقُّكُمْ بى وَأَقْرَبُكُمْ إِلَىَّ وَأَعَزُّكُمْ عَلَىَّ، وَاللَّهُ عَزَّوَجَلَّ وَأَنَاعَنْهُ راضِيانِ. وَ مانَزَلَتْ آيَةُ رِضاً (فى الْقُرْآنِ) إِلاّ فيهِ، وَلا خاطَبَ اللَّهُ الَّذينَ آمَنُوا إِلاّبَدَأ بِهِ، وَلانَزَلَتْ آيَةُ مَدْحٍ فِىالْقُرْآنِ إِلاّ فيهِ، وَلاشَهِدَ اللَّهُ بِالْجَنَّةِ فى (هَلْ أَتى عَلَى الْاِنْسانِ) إِلاّلَهُ، وَلا أَنْزَلَها فى سِواهُ وَلامَدَحَ بِها غَيْرَهُ.43- مَعاشِرَالنّاسِ، هُوَ ناصِرُ دينِ اللَّهِ وَالُْمجادِلُ عَنْ رَسُولِاللَّهِ، وَ هُوَالتَّقِىُّ النَّقِىُّ الْهادِى الْمَهْدِىُّ. نَبِيُّكُمْ خَيْرُ نَبىٍّ وَ وَصِيُّكُمْ خَيْرُ وَصِىٍّ (وَبَنُوهُ خَيْرُالْأَوْصِياءِ). مَعاشِرَالنّاسِ، ذُرِّيَّةُ كُلِّ نَبِىٍّ مِنْ صُلْبِهِ، وَ ذُرِّيَّتى مِنْ صُلْبِ (أَميرِالْمُؤْمِنينَ) عَلِىٍّ.44- مَعاشِرَ النّاسِ، إِنَّ إِبْليسَ أَخْرَجَ آدَمَ مِنَ الْجَنَّةِ بِالْحَسَدِ، فَلاتَحْسُدُوهُ فَتَحْبِطَ أَعْمالُكُمْ وَتَزِلَّ أَقْدامُكُمْ، فَإِنَّ آدَمَ أُهْبِطَ إِلَىالْأَرضِ بِخَطيئَةٍ واحِدَةٍ، وَهُوَ صَفْوَةُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ، وَكَيْفَ بِكُمْ وَأَنْتُمْ أَنْتُمْ وَ مِنْكُمْ أَعْداءُاللَّهِ،45- أَلاوَإِنَّهُ لايُبْغِضُ عَلِيّاً إِلاّشَقِىٌّ، وَلا يُوالى عَلِيّاً إِلاَّ تَقِىٌّ، وَلايُؤْمِنُ بِهِ إِلاّمُؤْمِنٌ مُخْلِصٌ. وَ فى عَلِىٍّ - وَاللَّهِ - نَزَلَتْ سُورَةُ الْعَصْر: (بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمانِ الرَّحيمِ، وَالْعَصْرِ، إِنَّ الْإِنْسانَ لَفى خُسْرٍ) (إِلاّ عَليّاً الّذى آمَنَ وَ رَضِىَ بِالْحَقِّ وَالصَّبْرِ).46- مَعاشِرَالنّاسِ، قَدِ اسْتَشْهَدْتُ اللَّهَ وَبَلَّغْتُكُمْ رِسالَتى وَ ما عَلَى الرَّسُولِ إِلاَّالْبَلاغُ الْمُبينُ.47- مَعاشِرَالنّاسِ، (إتَّقُوااللَّهَ حَقَّ تُقاتِهِ وَلاتَموتُنَّ إِلاّ وَأَنْتُمْ مُسْلِمُونَ).<br />(6)<br />48- مَعاشِرَالنّاسِ، (آمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَالنَّورِ الَّذى أُنْزِلَ مَعَهُ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَطْمِسَ وُجُوهاً فَنَرُدَّها عَلى أَدْبارِها أَوْ نَلْعَنَهُمْ كَما لَعَنَّا أَصْحابَ السَّبْتِ). (باِللَّهِ ما عَنى بِهذِهِ الْآيَةِ إِلاَّ قَوْماً مِنْ أَصْحابى أَعْرِفُهُمْ بِأَسْمائِهِمْ وَأَنْسابِهِمْ، وَقَدْ أُمِرْتُ بِالصَّفْحِ عَنْهُمْ فَلْيَعْمَلْ كُلُّ امْرِئٍ عَلى مايَجِدُ لِعَلِىٍّ فى قَلْبِهِ مِنَ الْحُبِّ وَالْبُغْضِ).49- مَعاشِرَالنّاسِ، النُّورُ مِنَاللَّهِ عَزَّوَجَلَّ مَسْلوكٌ فِىَّ ثُمَّ فى عَلِىِّ بْنِ أَبى طالِبٍ، ثُمَّ فِى النَّسْلِ مِنْهُ إِلَى الْقائِمِ الْمَهْدِىِّ الَّذى يَأْخُذُ بِحَقِّ اللَّهِ وَ بِكُلِّ حَقٍّ هُوَ لَنا، لاَِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ قَدْ جَعَلَنا حُجَّةً عَلَى الْمُقَصِّرينَ وَالْمعُانِدينَ وَالُْمخالِفينَ وَالْخائِنينَ وَالْآثِمينَ وَالّظَالِمينَ وَالْغاصِبينَ مِنْ جَميعِ الْعالَمينَ.50- مَعاشِرَالنّاسِ، أُنْذِرُكُمْ أَنّي رَسُولُ اللَّهِ قَدْخَلَتْ مِنْ قَبْلِىَ الرُّسُلُ، أَفَإِنْ مِتُّ أَوْقُتِلْتُ انْقَلَبْتُمْ عَلى أَعْقابِكُمْ؟ وَمَنْ يَنْقَلِبْ عَلى عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّاللَّهَ شَيْئاً وَسَيَجْزِى اللَّهُ الشّاكِرينَ (الصّابِرينَ).51- أَلاوَإِنَّ عَلِيّاً هُوَالْمَوْصُوفُ بِالصَّبْرِ وَالشُّكْرِ، ثُمَّ مِنْ بَعْدِهِ وُلْدي مِنْ صُلْبِهِ.52- مَعاشِرَالنّاسِ، لاتَمُنُّوا عَلَىَّ بِإِسْلامِكُمْ، بَلْ لاتَمُنُّوا عَلَىاللَّهِ فَيُحْبِطَ عَمَلَكُمْ وَيَسْخَطَ عَلَيْكُمْ وَ يَبْتَلِيَكُمْ بِشُواظٍ مِنْ نارٍ وَنُحاسٍ، إِنَّ رَبَّكُمْ لَبِا الْمِرْصادِ.53- مَعاشِرَالنّاسِ، إِنَّهُ سَيَكُونُ مِنْ بَعْدى أَئمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَىالنّارِ وَيَوْمَ الْقِيامَةِ لايُنْصَرونَ.54- مَعاشِرَالنّاسِ، إِنَّ اللَّهَ وَأَنَا بَريئانِ مِنْهُمْ.55- مَعاشِرَالنّاسِ، إِنَّهُمْ وَأَنْصارَهُمْ وَأَتْباعَهُمْ وَأَشْياعَهُمْ فِى الدَّرْكِ الْأَسْفَلِ مِنَ النّارِ وَلَبِئْسَ مَثْوَى الْمُتَكَبِّرِينَ.56- أَلا إِنَّهُمْ أَصْحابُ الصَّحيفَةِ، فَلْيَنْظُرْ أَحَدُكُمْ فى صَحيفَتِهِ!!57- مَعاشِرَالنّاسِ، إِنِّى أَدَعُها إِمامَةً وَ وِراثَةً (فى عَقِبى إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ)، وَقَدْ بَلَّغْتُ ما أُمِرتُ بِتَبْليغِهِ حُجَّةً عَلى كُلِّ حاضِرٍ وَغائبٍ وَ عَلى كُلِّ أَحَدٍ مِمَّنْ شَهِدَ أَوْلَمْ يَشْهَدْ، وُلِدَ أَوْلَمْ يُولَدْ، فَلْيُبَلِّغِ الْحاضِرُ الْغائِبَ وَالْوالِدُ الْوَلَدَ إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ.58- وَسَيَجْعَلُونَ الْإِمامَةَ بَعْدى مُلْكاً وَ اغْتِصاباً، (أَلا لَعَنَ اللَّهُ الْغاصِبينَ الْمُغْتَصبينَ)، وَعِنْدَها سَنَفْرُغُ لَكُمْ أَيُّهَا الثَّقَلانِ (مَنْ يَفْرُغُ) وَيُرْسَلُ عَلَيْكُما شُواظٌ مِنْ نارٍ وَنُحاسٌ فَلاتَنْتَصِرانِ.59- مَعاشِرَالنّاسِ، إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ لَمْ يَكُنْ لِيَذَرَكُمْ عَلى ما أَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتّى يَميزَالْخَبيثَ مِنَ الطَّيِّبِ، وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ.60- مَعاشِرَالنّاسِ، إِنَّهُ ما مِنْ قَرْيَةٍ إِلاّ وَاللَّهُ مُهْلِكُها بِتَكْذيبِها قَبْلَ يَوْمِ الْقِيامَةِ وَ مُمَلِّكُهَا الْإِمامَ الْمَهْدِىَّ وَاللَّهُ مُصَدِّقٌ وَعْدَهُ.61- مَعاشِرَالنّاسِ، قَدْ ضَلَّ قَبْلَكُمْ أَكْثَرُالْأَوَّلينَ، وَاللَّهُ لَقَدْ أَهْلَكَ الْأَوَّلينَ، وَهُوَ مُهْلِكُ الْآخِرينَ. قالَ اللَّهُ تَعالى: (أَلَمْ نُهْلِكِ الْأَوَّلينَ، ثُمَّ نُتْبِعُهُمُ الْآخِرينَ، كذالِكَ نَفْعَلُ بِالُْمجْرِمينَ، وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبينَ).62- مَعاشِرَالنّاسِ، إِنَّ اللَّهَ قَدْ أَمَرَنى وَنَهانى، وَقَدْ أَمَرْتُ عَلِيّاً وَنَهَيْتُهُ (بِأَمْرِهِ). فَعِلْمُ الْأَمْرِ وَالنَّهُىِ لَدَيْهِ، فَاسْمَعُوا لاَِمْرِهِ تَسْلَمُوا وَأَطيعُوهُ تَهْتَدُوا وَانْتَهُوا لِنَهْيِهِ تَرشُدُوا، (وَصيرُوا إِلى مُرادِهِ) وَلا تَتَفَرَّقْ بِكُمُ السُّبُلُ عَنْ سَبيلِهِ.<br />(7)<br />63- مَعاشِرَالنّاسِ، أَنَا صِراطُ اللَّهِ الْمُسْتَقيمُ الَّذى أَمَرَكُمْ بِاتِّباعِهِ، ثُمَّ عَلِىٌّ مِنْ بَعْدى. ثُمَّ وُلْدى مِنْ صُلْبِهِ أَئِمَّةُ (الْهُدى)، يَهْدونَ إِلَى الْحَقِّ وَ بِهِ يَعْدِلونَ. ثُمَّ قَرَأَ: «بِسْمِاللَّهِ الرَّحْمانِ الرَّحيمِ الْحَمْدُلِلَّهِ رَبِالْعالَمينَ ، الرَّحْمن الرَّحیمِ ، مالِکِ یَوْمِ الدّینِ ، اِیّاکَ نَعْبُدُ وَ ایّاکَ نَسْتَعینُ ، اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقیمَ ، صِراطَ الَّذینَ اَنْعَمْتَ عَلَیْهِمْ غَیْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَیْهِمْ و لَا الضّالّینَ» ، وَقالَ: فِىَّ نَزَلَتْ وَفيهِمْ (وَاللَّهِ) نَزَلَتْ، وَلَهُمْ عَمَّتْ وَإِيَّاهُمْ خَصَّتْ، أُولئكَ أَوْلِياءُاللَّهِ الَّذينَ لاخَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاهُمْ يَحْزَنونَ، أَلا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُالْغالِبُونَ.64- أَلا إِنَّ أَعْدائَهُمْ هُمُ السُّفَهاءُالْغاوُونَ إِخْوانُ الشَّياطينِ يوحى بَعْضُهُمْ إِلى بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُروراً.65- أَلا إِنَّ أَوْلِيائَهُمُ الَّذينَ ذَكَرَهُمُ اللَّهُ فى كِتابِهِ، فَقالَ عَزَّوَجَلَّ: (لاتَجِدُ قَوْماً يُؤمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حادَّاللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَلَوْكانُوا آبائَهُمْ أَوْأَبْنائَهُمْ أَوْإِخْوانَهُمْ أَوْعَشيرَتَهُمْ، أُولئِكَ كَتَبَ فى قُلوبِهِمُ الْإيمانَ وَ أیَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ وَ یَدْخِلُهُمْ جَنّاتٍ تَجْری مِنْ تَحْتِهَا الْأنهارُ خالِدینَ فیها رَضِیَ اللهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ أوُلئِکَ حِزْبُ اللهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ) .66- أَلا إِنَّ أَوْلِيائَهُمُ الْمُؤْمِنونَ الَّذينَ وَصَفَهُمُاللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فَقالَ: (الَّذينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إيمانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَ هُمْ مُهْتَدونَ).67- (أَلا إِنَّ أَوْلِيائَهُمُ الَّذينَ آمَنُوا وَلَمْ يَرْتابوا).68- أَلا إِنَّ أَوْلِيائَهُمُ الَّذينَ يدْخُلونَ الْجَنَّةَ بِسَلامٍ آمِنينَ، تَتَلَقّاهُمُ الْمَلائِكَةُ بِالتَّسْليمِ يَقُولونَ: (سَلامٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلوها خالِدينَ).69- أَلا إِنَّ أَوْلِيائَهُمْ، لَهُمُ الْجَنَّةُ يُرْزَقونَ فيها بِغَيْرِ حِسابٍ.70- أَلا إِنَّ أَعْدائَهُمُ الَّذينَ يَصْلَونَ سَعيراً.71- أَلا إِنَّ أَعْدائَهُمُ الَّذينَ يَسْمَعونَ لِجَهَنَّمَ شَهيقاً وَ هِىَ تَفورُ وَ يَرَوْنَ لَهازَفيراً.72- أَلا إِنَّ أَعْدائَهُمُ الَّذينَ قالَاللَّهُ فيهِمْ: (كُلَّما دَخَلَتْ أُمَّةٌ لَعَنَتْ أُخْتَها حَتّی اِذَا ادّارَکُوا فیها جَمیعاً قالَتْ اُخْریهُمْ لِاوُلیهُمْ رَبَّنا هؤُلاءِ أضَلُّونا فَآتِهِمْ عَذاباً ضِعْفاً مِنَ النّارِ ، قالَ لِکُلٍّ ضِعْفٌ و لکِنْ لا تَعْلَمُونَ) .73- أَلا إِنَّ أَعْدائَهُمُ الَّذينَ قالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ: (كُلَّما أُلْقِىَ فيها فَوْجٌ سَأَلَهُمْ خَزَنَتُها أَلَمْ يَأتِكُمْ نَذيرٌ، قالوا بَلى قَدْ جاءَنا نَذيرٌ فَكَذَّبْنا وَ قُلنا مانَزَّلَ اللَّهُ مِنْ شَىْءٍ إِنْ أَنْتُمْ إِلاّ فى ضَلالٍ كَبيرٍ وَ قالُوا لَوْ کُنّا نَسْمَعُ أوْ نَعْقِلُ ما کُنّا فی أصْحابِ السَّعیرِ ، فَاعْتَرَفوُا بِذَنْبِهِمْ فَسُحْقاً لِاصْحابِ السَّعیرِ) .74- أَلا إِنَّ أَوْلِيائَهُمُ الَّذينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ، لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ كَبيرٌ.75- مَعاشِرَالنَاسِ، شَتّانَ مابَيْنَ السَّعيرِ وَالْأَجْرِ الْكَبيرِ.76- (مَعاشِرَالنّاسِ)، عَدُوُّنا مَنْ ذَمَّهُ اللَّهُ وَلَعَنَهُ، وَ وَلِيُّنا (كُلُّ) مَنْ مَدَحَهُ اللَّهُ وَ أَحَبَّهُ.77- مَعاشِرَ النّاسِ، أَلاوَإِنّى (أَنَا) النَّذيرُ و عَلِىٌّ الْبَشيرُ.78- (مَعاشِرَالنّاسِ)، أَلا وَ إِنِّى مُنْذِرٌ وَ عَلِىٌّ هادٍ.79- مَعاشِرَ النّاس (أَلا) وَ إِنّى نَبىٌّ وَ عَلِىٌّ وَصِيّى.80- (مَعاشِرَالنّاسِ، أَلاوَإِنِّى رَسولٌ وَ عَلِىٌّ الْإِمامُ وَالْوَصِىُّ مِنْ بَعْدى، وَالْأَئِمَّةُ مِنْ بَعْدِهِ وُلْدُهُ. أَلاوَإِنّى والِدُهُمْ وَهُمْ يَخْرُجونَ مِنْ صُلْبِهِ).<br />(8)<br />81- أَلا إِنَّ خاتَمَ الْأَئِمَةِ مِنَّا الْقائِمَ الْمَهْدِىَّ. أَلا إِنَّهُ الظّاهِرُ عَلَىالدِّينِ. أَلا إِنَّهُ الْمُنْتَقِمُ مِنَ الظّالِمينَ. أَلا إِنَّهُ فاتِحُ الْحُصُونِ وَهادِمُها. أَلا إِنَّهُ غالِبُ كُلِّ قَبيلَةٍ مِنْ أَهْلِ الشِّرْكِ وَهاديها.82- أَلاإِنَّهُ الْمُدْرِكُ بِكُلِّ ثارٍ لاَِوْلِياءِاللَّهِ. أَلا إِنَّهُ النّاصِرُ لِدينِ اللَّهِ.83- أَلا إِنَّهُ الْغَرّافُ مِنْ بَحْرٍ عَميقٍ. أَلا إِنَّهُ يَسِمُ كُلَّ ذى فَضْلٍ بِفَضْلِهِ وَ كُلَّ ذى جَهْلٍ بِجَهْلِهِ. أَلا إِنَّهُ خِيَرَةُاللَّهِ وَ مُخْتارُهُ. أَلا إِنَّهُ وارِثُ كُلِّ عِلْمٍ وَالُْمحيطُ بِكُلِّ فَهْمٍ.84- أَلا إِنَّهُ الُْمخْبِرُ عَنْ رَبِّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ الْمُشَيِّدُ لاَِمْرِ آياتِهِ. أَلا إِنَّهُ الرَّشيدُ السَّديدُ. أَلا إِنَّهُ الْمُفَوَّضُ إِلَيْهِ.85- أَلا إِنَّهُ قَدْ بَشَّرَ بِهِ مَنْ سَلَفَ مِنَ الْقُرونِ بَيْنَ يَدَيْهِ.86- أَلا إِنَّهُ الْباقي حُجَّةً وَلاحُجَّةَ بَعْدَهُ وَلا حَقَّ إِلاّ مَعَهُ وَلانُورَ إِلاّعِنْدَهُ.87- أَلا إِنَّهُ لاغالِبَ لَهُ وَلامَنْصورَ عَلَيْهِ. أَلاوَإِنَّهُ وَلِىُاللَّهِ فى أَرْضِهِ، وَحَكَمُهُ فى خَلْقِهِ، وَأَمينُهُ فى سِرِّهِ وَ علانِيَتِهِ.<br />(9)<br />88- مَعاشِرَالنّاسِ، إِنّى قَدْبَيَّنْتُ لَكُمْ وَأَفْهَمْتُكُمْ، وَ هذا عَلِىٌ يُفْهِمُكُمْ بَعْدى.89- أَلاوَإِنِّى عِنْدَ انْقِضاءِ خُطْبَتى أَدْعُوكُمْ إِلى مُصافَقَتى عَلى بَيْعَتِهِ وَ الإِقْرارِبِهِ، ثُمَّ مُصافَقَتِهِ بَعْدى.90- أَلاوَإِنَّى قَدْ بايَعْتُ اللَّهَ وَ عَلِىٌّ قَدْ بايَعَنى. وَأَنَا آخِذُكُمْ بِالْبَيْعَةِ لَهُ عَنِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ. (إِنَّ الَّذينَ يُبايِعُونَكَ إِنَّما يُبايِعُونَ اللَّهَ، يَدُاللَّهِ فَوْقَ أَيْديهِمْ. فَمَنْ نَكَثَ فَإِنَّما يَنْكُثُ عَلى نَفْسِهِ، وَ مَنْ أَوْفى بِما عاهَدَ عَلَيْهُ اللَّهَ فَسَيُؤْتيهِ أَجْراً عَظيماً).(10)91- مَعاشِرَالنّاسِ، إِنَّ الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ مِنْ شَعائرِاللَّهِ، (فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِاعْتَمَرَ فَلاجُناحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِما وَ مَنْ تَطَوَّعَ خَیْراً فَإنَّ اللهَ شاکِرٌ عَلیمٌ) .92- مَعاشِرَالنّاسِ، حُجُّواالْبَيْتَ، فَماوَرَدَهُ أَهْلُ بَيْتٍ إِلاَّ اسْتَغْنَوْا وَ أُبْشِروا، وَلاتَخَلَّفوا عَنْهُ إِلاّبَتِرُوا وَ افْتَقَرُوا.93- مَعاشِرَالنّاسِ، ماوَقَفَ بِالْمَوْقِفِ مُؤْمِنٌ إِلاَّغَفَرَاللَّهُ لَهُ ماسَلَفَ مِنْ ذَنْبِهِ إِلى وَقْتِهِ ذالِكَ، فَإِذا انْقَضَتْ حَجَّتُهُ اسْتَأْنَفَ عَمَلَهُ. مَعاشِرَالنَّاسِ، الْحُجّاجُ مُعانُونَ وَ نَفَقاتُهُمْ مُخَلَّفَةٌ عَلَيْهِمْ وَاللَّهُ لايُضيعُ أَجْرَالُْمحْسِنينَ.94- مَعاشِرَالنّاسِ، حُجُّوا الْبَيْتَ بِكَمالِ الدّينِ وَالتَّفَقُّهِ، وَلاتَنْصَرِفُوا عَنِ الْمشَاهِدِإِلاّ بِتَوْبَةٍ وَ إِقْلاعٍ.95- مَعاشِرَالنّاسِ، أَقيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ كَما أَمَرَكُمُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ، فَإِنْ طالَ عَلَيْكُمُ الْأَمَدُ فَقَصَّرْتُمْ أَوْنَسِيتُمْ فَعَلِىٌّ وَلِيُّكُمْ وَمُبَيِّنٌ لَكُمْ، الَّذى نَصَبَهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ لَكُمْ بَعْدى أَمينَ خَلْقِهِ. إِنَّهُ مِنِّى وَ أَنَا مِنْهُ، وَ هُوَ وَ مَنْ تَخْلُفُ مِنْ ذُرِّيَّتى يُخْبِرونَكُمْ بِماتَسْأَلوُنَ عَنْهُ وَيُبَيِّنُونَ لَكُمْ ما لاتَعْلَمُونَ.96- أَلا إِنَّ الْحَلالَ وَالْحَرامَ أَكْثَرُمِنْ أَنْ أُحصِيَهُما وَأُعَرِّفَهُما فَآمُرَ بِالْحَلالِ وَ اَنهَى عَنِ الْحَرامِ فى مَقامٍ واحِدٍ، فَأُمِرْتُ أَنْ آخُذَ الْبَيْعَةَ مِنْكُمْ وَالصَّفْقَةَ لَكُمْ بِقَبُولِ ماجِئْتُ بِهِ عَنِاللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فى عَلِىٍّ أميرِالْمُؤْمِنينَ وَالأَوْصِياءِ مِنْ بَعْدِهِ الَّذينَ هُمْ مِنِّى وَمِنْهُ إمامَةٌ فيهِمْ قائِمَةٌ، خاتِمُها الْمَهْدىُّ إِلى يَوْمٍ يَلْقَى اللَّهَ الَّذى يُقَدِّرُ وَ يَقْضي.97- مَعاشِرَالنّاسِ، وَ كُلُّ حَلالٍ دَلَلْتُكُمْ عَلَيْهِ وَكُلُّ حَرامٍ نَهَيْتُكُمْ عَنْهُ فَإِنِّى لَمْ أَرْجِعْ عَنْ ذالِكَ وَ لَمْ أُبَدِّلْ. أَلا فَاذْكُرُوا ذالِكَ وَاحْفَظُوهُ وَ تَواصَوْابِهِ، وَلا تُبَدِّلُوهُ وَلاتُغَيِّرُوهُ. أَلا وَ إِنِّى اُجَدِّدُالْقَوْلَ: أَلا فَأَقيمُوا الصَّلاةَ وَآتُوا الزَّكاةَ وَأْمُرُوا بِالْمَعْروفِ وَانْهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ.98- أَلاوَإِنَّ رَأْسَ الْأَمْرِ بِالْمَعْرُوفِ أَنْ تَنْتَهُوا إِلى قَوْلى وَتُبَلِّغُوهُ مَنْ لَمْ يَحْضُرْ وَ تَأْمُروُهُ بِقَبُولِهِ عَنِّى وَتَنْهَوْهُ عَنْ مُخالَفَتِهِ، فَإِنَّهُ أَمْرٌ مِنَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَمِنِّى. وَلا أَمْرَ بِمَعْروفٍ وَلا نَهْىَ عَنْ مُنْكَرٍ إِلاَّمَعَ إِمامٍ مَعْصومٍ.99- مَعاشِرَالنّاسِ، الْقُرْآنُ يُعَرِّفُكُمْ أَنَّ الْأَئِمَّةَ مِنْ بَعْدِهِ وُلْدُهُ، وَعَرَّفْتُكُمْ إِنَّهُمْ مِنِّى وَمِنْهُ، حَيْثُ يَقُولُاللَّهُ فى كِتابِهِ: (وَ جَعَلَها كَلِمَةً باقِيَةً فى عَقِبِهِ). وَقُلْتُ: «لَنْ تَضِلُّوا ما إِنْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِما».100- مَعاشِرَالنّاسِ، التَّقْوى، التَّقْوى، وَاحْذَرُوا السّاعَةَ كَما قالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ: (إِنَّ زَلْزَلَةَ السّاعَةِ شَىْءٌ عَظيمٌ).101- اُذْكُرُوا الْمَماتَ (وَالْمَعادَ) وَالْحِسابَ وَالْمَوازينَ وَالُْمحاسَبَةَ بَيْنَ يَدَىْ رَبِّ الْعالَمينَ وَالثَّوابَ وَالْعِقابَ. فَمَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ أُثيبَ عَلَيْها وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلَيْسَ لَهُ فِى الجِنانِ نَصيبٌ.<br />(11)<br />102- مَعاشِرَالنّاسِ، إِنَّكُمْ أَكْثَرُ مِنْ أَنْ تُصافِقُونى بِكَفٍّ واحِدٍ فى وَقْتٍ واحِدٍ، وَقَدْ أَمَرَنِىَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ أَنْ آخُذَ مِنْ أَلْسِنَتِكُمُ الْإِقْرارَ بِما عَقَّدْتُ لِعَلِىٍّ أَميرِالْمُؤْمنينَ، وَلِمَنْ جاءَ بَعْدَهُ مِنَ الْأَئِمَّةِ مِنّى وَ مِنْهُ، عَلى ما أَعْلَمْتُكُمْ أَنَّ ذُرِّيَّتى مِنْ صُلْبِهِ.103- فَقُولُوا بِأَجْمَعِكُمْ: «إِنّا سامِعُونَ مُطيعُونَ راضُونَ مُنْقادُونَ لِما بَلَّغْتَ عَنْ رَبِّنا وَرَبِّكَ فى أَمْرِ إِمامِنا عَلِىٍّ أَميرِالْمُؤْمِنينَ وَ مَنْ وُلِدَ مِنْ صُلْبِهِ مِنَ الْأَئِمَّةِ. نُبايِعُكَ عَلى ذالِكَ بِقُلوُبِنا وَأَنْفُسِنا وَأَلْسِنَتِنا وَأَيْدينا. على ذالِكَ نَحْيى وَ عَلَيْهِ نَموتُ وَ عَلَيْهِ نُبْعَثُ. وَلانُغَيِّرُ وَلانُبَدِّلُ، وَلا نَشُكُّ (وَلانَجْحَدُ) وَلانَرْتابُ، وَلا نَرْجِعُ عَنِ الْعَهْدِ وَلا نَنْقُضُ الْميثاقَ. وَعَظْتَنا بِوَعْظِ اللَّهِ فى عَلِىٍّ أَميرِالْمؤْمِنينَ وَالْأَئِمَّةِ الَّذينَ ذَكَرْتَ مِنْ ذُرِّيتِكَ مِنْ وُلْدِهِ بَعْدَهُ، الْحَسَنِ وَالْحُسَيْنِ وَ مَنْ نَصَبَهُ اللَّهُ بَعْدَهُما. فَالْعَهْدُ وَالْميثاقُ لَهُمْ مَأْخُوذٌ مِنَّا، مِنْ قُلُوبِنا وَأَنْفُسِنا وَأَلْسِنَتِنا وَضَمائِرِنا وَأَيْدينا. مَنْ أَدْرَكَها بِيَدِهِ وَ إِلاَّ فَقَدْ أَقَرَّ بِلِسانِهِ، وَلا نَبْتَغي بِذالِكَ بَدَلاً وَلايَرَى اللَّهُ مِنْ أَنْفُسِنا حِوَلاً. نَحْنُ نُؤَدّي ذالِكَ عَنْكَ الّدانى والقاصى مِنْ اَوْلادِنا واَهالينا، وَ نُشْهِدُاللَّهَ بِذالِكَ وَ كَفى بِاللَّهِ شَهيداً وَأَنْتَ عَلَيْنا بِهِ شَهيدٌ».104- مَعاشِرَالنّاسِ، ماتَقُولونَ؟ فَإِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ كُلَّ صَوْتٍ وَ خافِيَةَ كُلِّ نَفْسٍ، (فَمَنِ اهْتَدى فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ ضَلَّ فَإِنَّما يَضِلُّ عَلَيْها)، وَمَنْ بايَعَ فَإِنَّما يُبايِعُ اللَّهَ، (يَدُاللَّهِ فَوْقَ أَيْديهِمْ).105- مَعاشِرَالنّاسِ، فَبايِعُوا اللَّهَ وَ بايِعُونى وَبايِعُوا عَلِيّاً أَميرَالْمُؤْمِنينَ وَالْحَسَنَ وَالْحُسَيْنَ وَالْأَئِمَّةَ (مِنْهُمْ فِىالدُّنْيا وَالْآخِرَةِ) كَلِمَةً باقِيَةً. يُهْلِكُ اللَّهُ مَنْ غَدَرَ وَ يَرْحَمُ مَنْ وَ فى، (وَ مَنْ نَكَثَ فَإِنَّما يَنْكُثُ عَلى نَفْسِهِ وَ مَنْ أَوْفى بِما عاهَدَ عَلَيْهُاللَّهَ فَسَيُؤْتيهِ أَجْراً عَظيماً).106- مَعاشِرَالنّاسِ، قُولُوا الَّذى قُلْتُ لَكُمْ وَسَلِّمُوا عَلى عَلىٍّ بِإِمْرَةِ الْمُؤْمِنينَ، وَقُولُوا: (سَمِعْنا وَ أَطَعْنا غُفْرانَكَ رَبَّنا وَ إِلَيْكَ الْمَصيرُ)، وَ قُولوا: (اَلْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذى هَدانا لِهذا وَ ما كُنّا لِنَهْتَدِىَ لَوْلا أَنْ هَدانَا اللَّهُ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُ رَبِّنا بِالْحَقِّ) .107- مَعاشِرَالنّاسِ، إِنَّ فَضائِلَ عَلىِّ بْنِ أَبى طالِبٍ عِنْدَاللَّهِ عَزَّوَجَلَّ ـ وَ قَدْ أَنْزَلَهافِىالْقُرْآنِ ـ أَكْثَرُ مِنْ أَنْ أُحْصِيَها فى مَقامٍ واحِدٍ، فَمَنْ أَنْبَاَكُمْ بِها وَ عَرَفَها فَصَدِّقُوهُ.108- مَعاشِرَالنّاسِ، مَنْ يُطِعِاللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ عَلِيّاً وَ الْأَئِمَةَ الَّذينَ ذَكرْتُهُمْ فَقَدْ فازَفَوْزاً عَظيماً.109- مَعاشِرَالنَّاسِ، السّابِقُونَ إِلى مُبايَعَتِهِ وَ مُوالاتِهِ وَ التَّسْليمِ عَلَيْهِ بِإِمْرَةِ الْمُؤْمِنينَ أُولئكَ هُمُ الْفائزُونَ فى جَنّاتِ النَّعيمِ.110- مَعاشِرَالنّاسِ، قُولُوا ما يَرْضَىاللَّهُ بِهِ عَنْكُمْ مِنَ الْقَوْلِ، فَإِنْ تَكْفُرُوا أَنْتُمْ وَ مَنْ فِى الْأَرْضِ جَميعاً فَلَنْ يَضُرَّاللَّهَ شَيْئاً.111- اَللَّهُمَّ اغْفِرْ لِلْمُؤْمِنينَ (بِما أَدَّيْتُ وَأَمَرْتُ) وَاغْضِبْ عَلَى (الْجاحِدينَ) الْكافِرينَ، وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمينَ.صَدَقَ رَسولُ اللهِ صَلَّ اللهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5494973092991122728-4410412252842342894?l=anti-vahhabi.blogspot.com' alt='' /></div>sarahttp://www.blogger.com/profile/06498195424654760062noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5494973092991122728.post-23576057709470601492008-07-07T05:33:00.000-07:002008-07-07T05:35:43.042-07:00ادله عدم تحریف قرآن و تحریف کتاب آسمانی دیگر چیست؟<div align="right">برای اثبات مصونیت قرآن کریم از تحریف ادله متعددی که از زوایای گوناگون این مطلب را مورد توجه قرار داده اند، ذکر شده است که به اختصار بیان می کنیم و تفصیل آن را به کتبی که در این زمینه تألیف شده واگذار می کنیم:الف) شواهد تاریخی:1- دستورها و توصیه ها و اهتمام ویژه پیامبر اکرم در مورد تلاوت و حفظ و کتابت قرآن کریم که سبب توجه و عنایت خاص مسلمانان به این امر به عنوان یکی از وظایف مهم دینی گردید.2- علاقه زایدالوصف عرب معاصر قرآن نسبت به قرآن کریم به جهت فصاحت و بلاغت و آهنگ معجزه آسای آن، در کنار توصیه های نبی اکرم، عامل مضاعفی در انس هر چه بیشتر آنان با قرآن و اهتمام به تلاوت و حفظ آن می گردید.3- با توجه به مبارزه طلبی قرآن مبنی بر این که اگر قادرید «یک آیه مثل آیات قرآن بیاورید» اگر دست جعل و تحریف در قرآن راه پیدا می کرد به عنوان دستاویز کافران چه از اهل کتاب (یهود و نصارا) و چه غیر آنان مورد تمسک قرار می گرفت و به تواتر تاریخی نقل می شد. چون انگیزه برای نقل آن قوی بود و می توانست مهم ترین دستاویز علیه اسلام باشد.4- حساسیت ویژه مسلمانان نسبت به هر گونه تغییر در قرآن کریم. با توجه به توصیه های پیامبر اکرم و اهتمام و انس مسلمانان به تلاوت و حفظ و کتابت قرآن کریم و با توجه به مقدس و احترام ویژه ای که برای قرآن کریم به عنوان منبع و مرجع اصلی و قانون مدون برای تمام شؤون حیات فردی و اجتماعی خویش قائل بودند براساس شواهد تاریخی مسلمانان حساسیت ویژه ای نسبت به حفظ و صیانت قرآن از هرگونه تغییری از خود نشان می دادند. به گونه ای که حتی نسبت به حذف یک «واو» از قرآن کریم شدیدترین عکس العمل ها را نشان می دادند و شمشیر را از نیام بیرون می کشیدند (همچنان که در مورد واو «والذین یکنزون الذهب» نقل شده است .رک: الدر المنثور، ج 3، ص 232 - دراسات و بحوث فی التاریخ والاسلام، ج 1 ، ص 94 - المیزان، ج 9، ص 256)5- اگر به هر شکل دست جعل و تحریف به قرآن راه می یافت به تواتر نقل می شد. زیرا انگیزه برای نقل آن قوی بود. چرا که می توانست به عنوان مهم ترین دستاویز کفار اعم از اهل کتاب (یهود و نصارا) و غیر آنان، علیه اسلام به کار گرفته شود. به ویژه تحریف به زیاد کردن واضافه کردن به قرآن، با توجه به تحدی و مبارزه طلبی قرآن و این که اگر می توانید یک آیه مانند قرآن بیاورید، در دورانی که عرب از سخنوران و شاعرانی در اوج فصاحت و بلاغت بهره می برد هرگز نتوانست جز اظهار عجز پاسخی دهد و هرگونه تلاشی در این زمینه شکست خورد. چرا که آیات قرآن از نظر بلندی و اوج محتوایی و استحکام آن از نظر فصاحت و بلاغت و نثر موزون و آهنگین، آن چنان بود که هیچ سخنی توان برابری با آن را نمی توانست داشته باشد و همچنان این گونه است به طوری که به آسانی کلام بزرگان دین چون امیر بیان علی(ع) نیز از آیات قرآنی متمایز وجه است.6- در هیچ مقطعی از تاریخ، قرآن مفقود نشده است و همچنین هیچ گاه کسانی به جای قرآن رایج، ادعای وجود قرآنی دیگر به عنوان قرآن اصلی، نکرده اند و یا هیچ گاه نزاعی و دعوایی بر سر تغییر، حذف یا زیادت آیات قرآن در میان مسلمانان رخ نداده است. با توجه به انشعابات و فرقه های فراوانی که در بین مسلمانان پیدا شده با همه اختلافاتی که با یکدیگر دارند هیچ کدام بر سر قرآن کریم و این که این قرآن، قرآن نازل شده بر پیامبر اکرم است کوچک ترین اختلافی ندراند. بلکه همواره در تمام استدلال های خود به قرآن به عنوان منبع و مرجع اصلی استدلال می کرده اند.و در طول تاریخ، بالاتفاق سینه به سینه و نسل به نسل قرآن رایج را حفظ و منتقل کرده اند. اگر کوچک ترین تغییر و تحریفی صورت می گرفت. با توجه به اهتمام مسلمین به حفظ قرآن، منشأ نزاع و خونریزی می گردید و به تبع اگر هر یک از امور فوق رخ می داد با توجه به انگیزه کفار و این که می توانست دستاویز خوبی برای آنان باشد، آن را نقل می کردند. در حالی که هیچ یک از امور فوق حتی توسط مشرکین و کفار و یهود و نصارا نقل نشده است.7- کتابت قرآن در زمان حیات رسول گرامی اسلام. یکی از عواملی که موجب حفظ و مصونیت قرآن کریم از تحریف شد، این بود که با اهتمام نبی اکرم، عین الفاظ وحی در زمان خود حضرت نوشته شد (القرآن و دعاوی التحریف، رسول جعفریان، فصل سوم، ص 29)کتابت قرآن کریم در زمان نبی اکرم از عوامل مهم و اساسی بود که مانع شد قرآن همانند تورات و انجیل دستخوش تحریف شود. درست برخلاف انجیل که به گفته خود مسیحیان مجموعه مکتوباتی است که سال ها پس از حضرت عیسی، توسط شاگردان وی نوشته شده است (کلام مسیحی، توماس میشل، ترجمه حسین توفیقی، ص 26)به علاوه مؤلفین انجیل نیز، عین کلام وحی را ننوشته اند. بلکه با محدودیت های زبانی خود و با نگارش مخصوص خود چیزهایی را که به ذهنشان خطور می کرده، نوشته اند (همان) ب ) بررسی محتوایی: یکی از راه های شناخت این که آیا کتاب الهی دستخوش دگرگونی و تحریف گردیده یا نگردیده است بررسی محتوایی آن است. یکی از دلایلی که اندیشوران آن را به عنوان محکم ترین ادله بر عدم تحریف قرآن دانسته اند، مضامین عالیه و مستحکم و عمیق با بیانی در اوج فصاحت و بلاغت است که خود قرآن هم بر همین اساس تحدی و مبارزه طلبی کرده است. قرآن از مباحث دقیق و معارف بلند توحیدی گرفته تا سایر آموزه های آن، همگی از انسجام استحکام و دقت و ظرافت و عمق و ژرف نگری خاصی برخوردار است. توحیدی که در قرآن تبیین شده با خداشناسی تورات و انجیل قابل مقایسه نیست. خدای تورات با یعقوب کشتی می گیرد، پیامبر تورات و انجیل مرتکب افعال زشت می شود و...ج ) تواتر قرآن: یکی از اموری که موجب قطع و یقین است تواتر در نقل است. یکی از ادله ای که برای عدم وقوع تحریف در قرآن اقامه می شود نقل قرآن کریم به صورت متواتر در تمام اعصار در طول چهارده قرن تا به امروز است.د ) دلیل عقلی: این دلیل از دو مقدمه تشکیل شده است. مقدمه اول: خداوند، قرآن را برای هدایت بشر فرستاده است. مقدمه دوم: با توجه به خاتمیت دین و پیامبر اسلام، اگر قرآن تحریف شود، پیامبر دیگری که راه صحیح را به مردم نشان دهد نخواهد آمد و مردم گمراه خواهند شد. بدون آن که در این گمراهی تقصیری متوجه آنان باشد. بلکه این گمراهی مستند به عدم حفظ قرآن از سوی خداوند خواهد بود و این نقض غرض و مخالف با حکمت الهی است.حکمت الهی اقتضا می کند خدای تعالی کاری انجام دهد که بندگانش را به طاعت نزدیک و از معصیت دور سازد. دینی که پایان بخش ادیان آسمانی و جاویدان است می بایست بنیاد و پایه های آن چنان محکم و استوار باشد که طوفان حوادث روزگار آن را نلرزاند. بر این اساس، خداوند ضمانت نموده تا قرآن را همواره از تحریف مصون و محفوظ نگه دارد. «انا نحن نزلنا الذکر و انا له لحافظون (حجر، آیه 9)ادله وقوع تحریف در تورات و انجیل: 1- به اعتراف خود مسیحیان، کتاب مقدس توسط نویسنده های بشر تألیف شده و نه عین کلام وحی است و نه عین کلام، حضرت عیسی. بلکه تراوش های ذهنی این نویسندگان است. لکن معتقدند خداوند به آنان توفیق داده و آنان را به گونه ای یاری کرده که فقط آن چه را که خدا می خواسته نوشته اند (کلام مسیحی، توماس میشل، ترجمه حسین توفیقی، ص 26)لیکن برای این ادعای خود دلیلی اقامه نمی کنند.2- به اعتراف خود مسیحیان، هیچ یک از نسخه های اصلی کتاب مقدس در دست نیست (کتاب مقدس را بهتر بشناسیم، ساروخاچیکی، ص 14 و 22) یعنی هیچ کدام از کتب موجود دارای سند متصلی به نویسندگان آنها ندارد.3- بررسی محتوایی تورات و انجیل، بهترین شاهد بر وقوع تحریف در این دو کتاب است.4- پس از اثبات عدم تحریف قرآن، یکی از ادله وقوع تحریف در کتب قبلی، تصریح قرآن کریم به این امر است: «یکتبون الکتاب بایدیهم و یقولون هذا من عندالله» (بقره، آیه 79) «یا اهل الکتاب، لم تلبسون الحق بالباطل و تکتمون الحق و أنتم تعلمون» (آل عمران، آیه 78)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5494973092991122728-2357605770947060149?l=anti-vahhabi.blogspot.com' alt='' /></div>sarahttp://www.blogger.com/profile/06498195424654760062noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5494973092991122728.post-38083616722333677302008-07-07T05:28:00.000-07:002008-07-07T05:33:42.036-07:00اسلام؟<div align="right">اسلام <a title="دین" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AF%DB%8C%D9%86">دینی</a> <a class="mw-redirect" title="یکتاپرستانه" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%8C%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D9%BE%D8%B1%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87">یکتاپرستانه</a> و يکی از <a class="mw-redirect" title="دینهای ابراهیمی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AF%DB%8C%D9%86%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%85%DB%8C">ادیان ابراهیمی</a> جهان است.<a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_note-0">[۱]</a> پیروان این دین را <a title="مسلمان" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%B3%D9%84%D9%85%D8%A7%D9%86">مسلمان</a> میگویند. مسلمانان بر این باورند که <a title="خدا" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AE%D8%AF%D8%A7">خدا</a> مستقیماً بر بسیاری از <a title="پیامبر" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%BE%DB%8C%D8%A7%D9%85%D8%A8%D8%B1">پیامبران</a> وحی فرستاده و <a class="mw-redirect" title="محمد پسر عبدالله" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D9%BE%D8%B3%D8%B1_%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87">محمد</a> آخرین آنها است.<a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_note-1">[۲]</a> اکنون، اسلام از نظر شمار رسمی پیروان در مکان دوم (پس از دین مسیحیت) جای دارد.<br />فهرست مندرجات[<a class="internal" id="togglelink" href="javascript:toggleToc()">نهفتن</a>]<br /><a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#.D8.B1.DB.8C.D8.B4.D9.87.D9.94_.D9.88.D8.A7.DA.98.D9.87">۱ ریشهٔ واژه</a><br /><a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#.D8.A8.D8.A7.D9.88.D8.B1.D9.87.D8.A7">۲ باورها</a><br /><a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#.D8.A8.D8.A7.D9.88.D8.B1.D9.87.D8.A7.DB.8C_.D8.A8.D9.86.D9.8A.D8.A7.D8.AF.D9.8A.D9.86_.D8.AF.D8.B1_.D8.AF.D9.8A.D9.86_.D8.A7.D8.B3.D9.84.D8.A7.D9.85">۳ باورهای بنيادين در دين اسلام</a><br /><a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#.D9.86.D8.A7.D9.85_.D8.AE.D8.AF.D8.A7">۴ نام خدا</a><br /><a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#.D9.85.D8.B0.D9.87.D8.A8.E2.80.8C.D9.87.D8.A7_.D9.88__.D8.B2.D9.8A.D8.B1.D8.B4.D8.A7.D8.AE.D9.87_.D9.87.D8.A7">۵ مذهبها و زيرشاخه ها</a><br /><a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#.DA.A9.D8.AA.D8.A7.D8.A8_.D9.85.D9.82.D8.AF.D8.B3">۶ کتاب مقدس</a><br /><a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#.D8.A8.DB.8C.D8.A7.D9.86_.D9.82.D8.B1.D8.A2.D9.86">۷ بیان قرآن</a><br /><a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#.D8.A7.D8.B3.D9.84.D8.A7.D9.85_.D9.88_.D8.A7.D9.8A.D8.B1.D8.A7.D9.86">۸ اسلام و ايران</a><br /><a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#.D9.BE.D8.A7.D9.86.D9.88.DB.8C.D8.B3">۹ پانویس</a><br /><a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#.D9.85.D9.86.D8.A7.D8.A8.D8.B9">۱۰ منابع</a><br /><a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#.D8.AC.D8.B3.D8.AA.D8.A7.D8.B1.D9.87.D8.A7.DB.8C_.D9.88.D8.A7.D8.A8.D8.B3.D8.AA.D9.87">۱۱ جستارهای وابسته</a><br />//<br /><a name=".D8.B1.DB.8C.D8.B4.D9.87.D9.94_.D9.88.D8.A7.DA.98.D9.87"></a><br />ریشهٔ واژه<br />اسلام در <a class="mw-redirect" title="زبان عربی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D8%B9%D8%B1%D8%A8%DB%8C">زبان عربی</a> از ریشه (س-ل-م) که به معنای «تسلیم صلحآمیز؛ تسلیمشدن؛ اطاعت؛ صلح» است مشتق شده است. از دیگر مشتقات سه حرف (س-ل-م) میتوان موارد زیر را نام برد:<br /><a title="سلام" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85">سلام</a> به معنای «صلح»<a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_note-2">[۳]</a> که همچنین به عنوان درود هم است.<br /><a class="new" title="السلام (هنوز ایجاد نشده)" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A7%D9%84%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85&action=edit&redlink=1">السلام</a> (آرامش و سلامت) یکی از <a class="new" title="۹۹ نام خدا (هنوز ایجاد نشده)" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DB%B9%DB%B9_%D9%86%D8%A7%D9%85_%D8%AE%D8%AF%D8%A7&action=edit&redlink=1">۹۹ نام خدا</a> در قرآن. <a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_note-3">[۴]</a><br /><a class="mw-redirect" title="مسلم" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%B3%D9%84%D9%85">مسلمان</a>، کسی که از اسلام تبعیت میکند؛ کسی خود را به خداوند تسلیم میکند.<a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_note-4">[۵]</a><br />اسلام، اسلام یعنی سلامت نفس، پس مسلمان در درجه اول سلامت نفس باید داشته باشد.<a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_note-5">[۶]</a><br /><a name=".D8.A8.D8.A7.D9.88.D8.B1.D9.87.D8.A7"></a><br />باورها<br /><a class="image" title="Kabaa.jpg" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AA%D8%B5%D9%88%DB%8C%D8%B1:Kabaa.jpg"></a><br /><a class="internal" title="بزرگ شود" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AA%D8%B5%D9%88%DB%8C%D8%B1:Kabaa.jpg"></a><br />اسلام برای هر فردی با ذکر <a title="شهادتین" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B4%D9%87%D8%A7%D8%AF%D8%AA%DB%8C%D9%86">شهادتین</a> آغاز میشود. شهادتین به زبان آوردن دو جملهٔ «لا اله الا الله» و «محمد رسول الله»، و در مذهب شیعه به اضافه «علی ولی الله» است؛ این جملات به ترتیب به معنای «هیچ خدایی جز الله وجود ندارد» و «محمد پیامبر الله است» و «علی جانشین و رهبر و منتخب پیامبر بر تمامی امت اسلام» هستند. فردی که تصمیم به ایمان آوردن به اسلام را دارد باید این سه جمله را بر زبان آورده و آنها را باور کند.<br />مسلمانان بر این باورند که خدا پیام خود را از راه <a title="وحی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%88%D8%AD%DB%8C">وحی</a> بر <a class="mw-redirect" title="محمد پسر عبدالله" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D9%BE%D8%B3%D8%B1_%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87">محمد</a> و پیامبران دیگر از قبیل <a title="آدم" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A2%D8%AF%D9%85">آدم</a>، <a title="نوح" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%86%D9%88%D8%AD">نوح</a>، <a title="ابراهیم" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%85">ابراهیم</a>، <a title="موسی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D9%88%D8%B3%DB%8C">موسی</a> و <a title="عیسی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%DB%8C%D8%B3%DB%8C">عیسی</a> فرو فرستاد. همه مسلمانان بر این باورند که محمد، آخرین پیامبر خدا و مکمل همهٔ آنها است؛ در نتیجه، سخنان او و کتابش تا روز <a class="mw-redirect" title="قیامت" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%82%DB%8C%D8%A7%D9%85%D8%AA">قیامت</a> برای بشریت وجود دارند. مسلمانان بر اين باورند که بخشهایی از کتابهای <a title="تورات" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AA%D9%88%D8%B1%D8%A7%D8%AA">تورات</a> و <a title="انجیل" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D9%86%D8%AC%DB%8C%D9%84">انجیل</a> فراموش شدهاند، اشتباه تفسیر یا نوشته شدهاند یا توسط دنبالهروان آنها تحریف گشتهاند، در نتیجه پیام اصلی آنها از بین رفته است. آنها با باور به این مساله، معتقدند که <a title="قرآن" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86">قرآن</a> به عنوان آخرین کتاب وحی شده به انسانها برای تصحیح آن کتابها نازل شدهاست.<a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_note-6">[۷]</a><br />باور مسلمانان بر آن است که دین خدا در اصل از آدم تا محمد یکی بوده و این اصول در قرآن گردآمده اند. متون اسلامی این طور بیان میکنند که <a title="یهودیت" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%8C%D9%87%D9%88%D8%AF%DB%8C%D8%AA">یهودیت</a> و <a title="مسیحیت" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%B3%DB%8C%D8%AD%DB%8C%D8%AA">مسیحیت</a> مشتقاتی از تعالیم ابراهیم بوده و در نتیجه جزو دینهای ابراهیمی به شمار میآیند. قرآن، از یهودیان و مسیحیان (و گاهی اوقات دیگر معتقدان) به صورت «<a title="اهل کتاب" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D9%87%D9%84_%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8">اهل کتاب</a>» یاد میکند.<a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_note-7">[۸]</a><br /><a name=".D8.A8.D8.A7.D9.88.D8.B1.D9.87.D8.A7.DB.8C_.D8.A8.D9.86.D9.8A.D8.A7.D8.AF.D9.8A.D9.86_.D8.AF.D8.B1_.D8.AF.D9.8A.D9.86_.D8.A7.D8.B3.D9.84.D8.A7.D9.85"></a><br />باورهای بنيادين در دين اسلام<br /><a title="توحید" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AA%D9%88%D8%AD%DB%8C%D8%AF">توحید</a>، <a title="معاد" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%AF">معاد</a>، <a title="نبوت" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%86%D8%A8%D9%88%D8%AA">نبوت</a> از اصولی است که بین همهٔ مسلمانان مشترک است. بعضی از زيرشاخههای اسلام به خصوص شیعیان به جز این سه اصل، دو اصل <a title="عدل" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%D8%AF%D9%84">عدل</a> و <a title="امامت" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85%D8%AA">امامت</a> را نیز جزء اصول میدانند. البته به این دو اصل اصول <a class="mw-redirect" title="مذهب" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%B0%D9%87%D8%A8">مذهب</a> گفته میشود. همچنین از مهمترین باورهای بنیادی و اساسی دین اسلام ظهور منجی جهانی در <a title="آخرالزمان" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A2%D8%AE%D8%B1%D8%A7%D9%84%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86">آخرالزمان</a> است.<br /><a name=".D9.86.D8.A7.D9.85_.D8.AE.D8.AF.D8.A7"></a><br />نام خدا<br /><a title="الله" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87">الله</a> نام ويژه خدای یکتا در <a title="قرآن" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86">قرآن</a> و نوشتارهای عربی-اسلامی است. با این حال فارسیزبانان معمولاً از واژه <a title="خدا" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AE%D8%AF%D8%A7">خدا</a> استفاده میکنند. واژه <a title="الله" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87">الله</a> پیش از ظهور اسلام نیز در <a class="mw-redirect" title="عربستان" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%D8%B1%D8%A8%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86">عربستان</a> وجود داشتهاست و نام خدای بزرگ و آفریدگار جهان بوده که <a title="بت" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A8%D8%AA">بتها</a> به عنوان رابط و واسطهٔ او در ادارهٔ جهان به وی کمک میکردهاند. اعراب پیش از اسلام ازاینرو جهت نزدیکی و ارتباط با <a title="الله" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87">الله</a> به عبادت <a title="بت" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A8%D8%AA">بتها</a> میپرداختند و آنها را در اداره جهان میانجی فیض میدانستند.<br /><a name=".D9.85.D8.B0.D9.87.D8.A8.E2.80.8C.D9.87.D8.A7_.D9.88__.D8.B2.D9.8A.D8.B1.D8.B4.D8.A7.D8.AE.D9.87_.D9.87.D8.A7"></a><br />مذهبها و زيرشاخه ها<br />مسلمانان به دو مذهب عمده <a title="شیعه" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B4%DB%8C%D8%B9%D9%87">شیعه</a> و <a title="سنی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%D9%86%DB%8C">سنی</a> تقسیم میشوند. هر یک از این دو فرقه دارای انشعاباتی هستند. به عنوان مثال <a class="mw-redirect" title="صوفی گری" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B5%D9%88%D9%81%DB%8C_%DA%AF%D8%B1%DB%8C">صوفی گری</a> در میان شیعه و سنی وجود دارد.<br /><a name=".DA.A9.D8.AA.D8.A7.D8.A8_.D9.85.D9.82.D8.AF.D8.B3"></a><br />کتاب مقدس<br /><a title="قرآن" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86">قرآن</a>، کتاب مقدس و آسمانی مسلمان است و به زبان عربی نوشته شدهاست، که طبق مندرجات آن و باور مسلمانان توسط وحی الهی به محمد فروفرستاده شد.<br />به اعتقاد مسمانان «قرآن وحی نامه اعجازآمیز الهی است، که به زبان عربی واژه به واژه توسط فرشته وحی، جبرئیل، از جانب خداوند و از لوح محفوظ بر قلب و زبان پیامبر اسلام هم اجمالا یکباره و هم کم کم در طول بیست و سه سال نازل شده.»<a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_note-8">[۹]</a><br />این کتاب معتبرترین متن دینی نزد مسلمانان است و مسلمانان آن را «معجزه» و «سند اثبات پیامبری» محمد میدانند. تمام مذاهب اسلامی بر درستی متن آن اتفاق نظر دارند و اختلاف در نحوه خواندن متن، تفسیر و احیانا ترتیب آن است. میزان این اتفاق نظر به حدی است، که شیعیان دوازده امامی ایران و وهابیان عربستان از قرآن با رسم الخط واحدی استفاده میکنند. مسلمانان روی بی خطا بودن کتاب قرآن تاکید دارند.<br /><a name=".D8.A8.DB.8C.D8.A7.D9.86_.D9.82.D8.B1.D8.A2.D9.86"></a><br />بیان قرآن<br />گرچه کلمه اسلام امروز به عنوان دینی در کنار <a title="مسیحیت" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%B3%DB%8C%D8%AD%DB%8C%D8%AA">مسیحیت</a> و <a title="یهودیت" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%8C%D9%87%D9%88%D8%AF%DB%8C%D8%AA">یهودیت</a> معنا میدهد، درهیچ جای قرآن کلمهٔ ادیان که صورت جمع دین است ذکر نشده است و فقط کلمه الدین آمده است که معرفه به ال است. برای مثال آیه 19 از سوره <a class="mw-redirect" title="آل عمران" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A2%D9%84_%D8%B9%D9%85%D8%B1%D8%A7%D9%86">آل عمران</a>: «در حقيقت دين نزد خدا همان اسلام است و كسانى كه كتاب [آسمانى] به آنان داده شده با يكديگر به اختلاف نپرداختند مگر پس از آنكه علم براى آنان [حاصل] آمد آن هم به سابقه حسدى كه ميان آنان وجود داشت و هر كس به آيات خدا كفر ورزد پس [بداند] كه خدا زودشمار است.» (ترجمهٔ <a class="new" title="محمد مهدی فولادوند (هنوز ایجاد نشده)" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C_%D9%81%D9%88%D9%84%D8%A7%D8%AF%D9%88%D9%86%D8%AF&action=edit&redlink=1">فولادوند</a>) <a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_note-9">[۱۰]</a><br />و یا در آیهٔ 67 سوره آل عمران: «ابراهيم نه يهودى بود و نه نصرانى بلكه حقگرايى فرمانبردار بود و از مشركان نبود.» (ترجمهٔ <a class="new" title="محمد مهدی فولادوند (هنوز ایجاد نشده)" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C_%D9%81%D9%88%D9%84%D8%A7%D8%AF%D9%88%D9%86%D8%AF&action=edit&redlink=1">فولادوند</a>)<br />این گونه آیات نشان دهندهٔ این امر است که به بیان قرآن دین <a title="ابراهیم" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%85">ابراهیم</a>، <a title="موسی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D9%88%D8%B3%DB%8C">موسی</a>، <a title="عیسی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%DB%8C%D8%B3%DB%8C">عیسی</a> و <a title="محمد" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF">محمد</a>، اسلام یا همان تسلیم خدا بودن است و اگر کسی به دین اسلامی به غیر از تسلیمی که این پیامبران تبلیغ می کردند باور داشته باشد دچار اختلافی که در آیه اول ذکر شد شده است.<a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_note-10">[۱۱]</a><br />آنچه در این میان متفاوت است شریعت و احکام است که بنا به نیازها و مقتضیات هر قوم و زمانی تغییراتی داشته است. مثلاً در آیهٔ 48 سوره <a class="mw-redirect" title="مائده" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%A7%D8%A6%D8%AF%D9%87">مائده</a> (ترجمهٔ <a class="new" title="محمد مهدی فولادوند (هنوز ایجاد نشده)" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C_%D9%81%D9%88%D9%84%D8%A7%D8%AF%D9%88%D9%86%D8%AF&action=edit&redlink=1">فولادوند</a>): «و ما این کتاب [=قرآن] را به حق به سوی تو فرو فرستادیم، در حالی که تصدیقکننده کتابهای پیشین و حاکم بر آنهاست. پس میان آنان بر وفق آنچه خدا نازل کرده حکم کن، و از هواهایشان [با دور شدن] از حقی که به سوی تو آمده، پیروی مکن. برای هر یک از شما [امتها] شریعت و راه روشنی قرار دادهایم. و اگر خدا میخواست شما را یک امت قرار میداد، ولی [خواست] تا شما را در آنچه به شما داده است بیازماید. پس در کارهای نیک بر یکدیگر سبقت گیرید. بازگشت [همه] شما به سوی خداست؛ آنگاه در باره آنچه در آن اختلاف میکردید آگاهتان خواهد کرد.»<br /><a name=".D8.A7.D8.B3.D9.84.D8.A7.D9.85_.D9.88_.D8.A7.D9.8A.D8.B1.D8.A7.D9.86"></a><br />اسلام و ايران<br />محمد پس از بعثت به پادشاهان کشورهای همسایه از جمله ایران نامه نوشت و آنان را به اسلام دعوت کرد، پادشاه ایران - خسرو پرویز - این دعوت را نپذیرفت. پس از درگذشت محمد اعراب به ايران تاختند و طی تقریباً ده سال ایران جز نواحی گیلان و مازندران گشوده شد.<br /><a name=".D9.BE.D8.A7.D9.86.D9.88.DB.8C.D8.B3"></a><br />پانویس<br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_ref-0">↑</a> <a class="external text" title="http://iid.org.ir/iidf/View_Detail_News.asp?link=" href="http://iid.org.ir/iidf/View_Detail_News.asp?link=2333" rel="nofollow">سایت موسسه گفتگوی ادیان</a><br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_ref-1">↑</a> <a class="external text" title="http://www.encislam.brill.nl/public/iman" href="http://www.encislam.brill.nl/public/iman" rel="nofollow">دایرةالمعارف اسلام، مقالهی ایمان</a><br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_ref-2">↑</a> <a class="external text" title="http://www.mehrnews.ir/fa/NewsPrint.aspx?NewsID=" href="http://www.mehrnews.ir/fa/NewsPrint.aspx?NewsID=424536" rel="nofollow">بهبود وضعیت مسلمانان اروپا با تدوین منشور!</a>، خبرگزاری مهر: «علی رغم آنچه بسیاری از غیر مسلمانان میپندارند، دین اسلام همواره صلح و عدالت را اشاعه کردهاست، بدون صدور هیچ نوع منشوری از سوی غیر مسلمانان واژه اسلام به خودی خود یعنی تسلیم الله شدن و از ریشه کلمه سلم یا صلح مشتق شدهاست».<br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_ref-3">↑</a> <a class="external text" title="http://www.ghadeer.org/AKHLAGH/adab_raz/adab0009.htm#link252" href="http://www.ghadeer.org/AKHLAGH/adab_raz/adab0009.htm#link252" rel="nofollow">آداب راز و نیاز به درگاه بینیاز</a>، خاتمهٔ کتاب در اسمای حسنی الهی(۸۳)، با ترجمهٔ عدة الداعی و نجاح الساعی ابن فهد حلی(ره) همراه با شرح اسماء الله، ترجمه و تحشیه: محمد حسین نائیجی نوری<br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_ref-4">↑</a> <a class="external text" title="http://www.iqna.ir/fa/news_detail.php?ProdID=" href="http://www.iqna.ir/fa/news_detail.php?ProdID=161512" rel="nofollow">بررسی مفهوم «اسلام» در قرآن در آخرین شماره از دوماهنامه «اخبار ادیان»</a>، ایکنا، خبرگزاری قرآنی ایران<br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_ref-5">↑</a> آثارالحق جلد یک، گفتارهایی از نورعلی الهی، تاریخ چاپ 1373<br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_ref-6">↑</a> <a class="external text" title="http://www.porsojoo.com/fa/node/24018" href="http://www.porsojoo.com/fa/node/24018" rel="nofollow">ادله عدم تحریف قرآن و تحریف کتاب آسمانی دیگر چیست؟</a>، درگاه پاسخگویی به مسایل دینی<br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_ref-7">↑</a> سورهی بقره، آیهی ۱۰۴ و ۳۰ مورد دیگر از ذکر عبارت «اهل کتاب» در قرآن<br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_ref-8">↑</a> خرمشاهی، بهاءالدین. قرآن کریم، ترجمه، توضیحات و واژه نامه از بهاءالدین خرمشاهی. ناشرجامی و نیلوفر، ص ۶۵۲<br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_ref-9">↑</a> إِنَّ الدِّينَ عِندَ اللَّهِ الْإِسْلَامُ وَمَا اخْتَلَفَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ إِلَّا مِن بَعْدِ مَا جَاءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْيًا بَيْنَهُمْ وَمَن يَكْفُرْ بِآيَاتِ اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسَابِ[3 - 19]<br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85#cite_ref-10">↑</a> تفسیر <a class="mw-redirect" title="عبدالعلى بازرگان" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%B9%D9%84%D9%89_%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%B1%DA%AF%D8%A7%D9%86">عبدالعلى بازرگان</a> سوره آل عمران قسمت سوم<br /><a name=".D9.85.D9.86.D8.A7.D8.A8.D8.B9"></a><br />منابع<br />مطهری، مرتضی، مقدمهای بر جهان بینی اسلامی<br />ایلیا پتروشفسکی: اسلام در ایران - ترجمه کریم کشاورز، تهران، ۱۳۵۳، انتشارات پيام </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5494973092991122728-3808361672233367730?l=anti-vahhabi.blogspot.com' alt='' /></div>sarahttp://www.blogger.com/profile/06498195424654760062noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5494973092991122728.post-81721398159572664462008-07-07T05:26:00.000-07:002008-07-07T05:28:02.802-07:00ترجمه الغدير جلد اول<div align="right"><br />ترجمه الغدير جلد اول<br />بخش اول<br />ترجمه محمد تقى واحدى<br />جلد 1 صفحه 2<br />يك نامه و يك مقاله<br />-<br />يكى از رادمردان مصر و شخصيتهاى بارز آنديار،استاد بزرگوار و شاعر زبردست و عاليمقدار.«الاهرام»آقاى محمّد عبد الغنى حسن مصرى كه در عداد شعراى «الغدير»نيز نامبردار استكتاب«الغدير»را با سخنان نغز خود آرايش داده.<br />مقاله مزبور نمودارى از مراتب دانش و ادب اين استاد گرانمايه است كه مقام ارجمند علمى و شخصيّت بزرگ او را نشان ميدهد.<br />اين مقاله مشعر باين نكته است كه اديب ارجمند مذكور داراى روحى حسّاس و نيروى درّا كه بسيار و متّصف بآزادى فكر است،و هدف او پيوسته كوشش در راه سربلندى امّت اسلامى و توحيد كلمه و نشر و اشاعه علوم حقيقى(كه سرمايهايست بىنياز كننده)و فراهم ساختن موجبات گردن نهادن اقوام و ملل جهان در مقابل حقايق منزّه اسلام است.<br />ما عين نامه و مقاله معظم له را توام با سپاسگزارى و تقدير از قلم توانا و سخن متين او درج و زندگى سعادتمندانه و موفقيت ايشان را از خداى متعال مسئلت مينمائيم.<br />جلد 1 صفحه 3<br />اينك ترجمه عين نامه<br />-<br />قاهره 7 ربيع الاول 1372 25 نوامبر 1952<br />دانشمند بزرگوار و استاد جليل القدر آقاى عبد الحسين احمد امينى<br />السّلام عليكم و رحمة اللّه و بركاته-بعد از اداى سلام و احترام.لحظات كوتاهى دست داد كه سلامتى موقتى و ناپايدار خود را در آن احساس و بررسى مختصرى در قسمتى از كتاب شما«الغدير»برايم ميسّر شد.<br />با مطالعه ناچيز خود اذعان ميكنم كه سخن هر قدر هم بزرگ شود در برابر اين كتاب ناچيز است!<br />چقدر دوست داشتم كه عافيت و تندرستى كه از من رو گردانده مرا يارى ميكرد تا بررسى بيشترى در اين كتاب مينمودم و بغدير شما وقوف بيشترى مىيافتم:تا بتوانم در قبال اين عمل بزرگ شما در خور آن مطالعه و تحليل نمايم.چكنم؟ عذرم همان عدم استقامت مزاج است كه همعنان من است،و بالاتر از معذرت من بخشش آنجناب است كه با پذيرش سخنى چند تحت عنوان(در سايههاى غدير)هر نوع مقتضى ميدانيد امر بنشر آن فرمائيد.<br />بهترين پاداش و توفيق شما را در انجام اين خدمت مهم كه موجب نيرومندى ملت مسلمان است از خداى متعال درخواست مينمايم.<br />محمد عبد الغنى حسن<br />جلد 1 صفحه 4<br />(در سايههاى غدير)<br />-<br />سايهها!اين تعبير از قبيل پاره احساسات شاعرانه يا تمايل عواطف ناشيه از تخيّلات نيست.اين كلمه از ميان پراكندگىهاى خيالى و يا از خاطرات يك روح ناتوان ناشى نشده!<br />اين يك حقيقت بارزى است كه در جبهه حقايق با چهره روشن و واقعيت نمايان است.آرى.سايههاى روح پرور غدير براى خواننده اين كتاب فرح بخش و دلنشين است.<br />شما در نظر خود اين معنى را مجسّم و تصوّر كنيد:يك مسافر كه در دشتى پهناور و بىانتها سرگردان گشته باشد و اشعه سوزان آفتاب و گرد بادهاى شديد و سهمناك او را بتنك آورده باشد.در آنهنگامى كه از رنج بسيار سستى و ناتوانى بر او مستولى شده بناگاه منظره مصفائى توجه او را جلب كند و پس از گامى چند خود را در يك باغ خرّم و زيبا و در زير سايه درختان سر سبز و طرب انگيز به بيند.چقدر لذت بخش است؟و از يك چنين آسايش و آرامش غير منتظر تا چه حدّ شاداب و خوشحال ميشود؟<br />اين داستان خواب و خيال نيست،اين حقيقت دارد.<br />براستى.هنگامى كه بر اين درياچه با صفا و فروزان ميگذرم،زمانيكه منظره روشن و حساس«الغدير»كه بر انگيزنده افكار و متضمن مطالب دلپسند و سخنان شيوا است در برابرم نمايان ميشود،و گوهرهاى گرانبهائى را كه در اعماق آن ميدرخشد در دسترس خود مىبينم.اذعان ميكنم كه ادامه تفكر در آنحقايق و دست يافتن بر آن ذخاير و دقايق چشم و دل را فروغ مىبخشد و اعضاء و جوارح را نيرو مىدهد و هر بينند را بىاختيار دچار اعجاب و شگفتى ميكند،مانند سيّاح و جهان گردى كه بآثار و ابنيههائى برخورد نمايد كه گذشت زمان و مرور قرنها و روزگاران<br />جلد 1 صفحه 5در آن تأثير نكرده و قوائم و بنيان آن استوار و پا برجا مانده!!<br />با مطالعه نخستين قسمت از«الغدير»بايد اذعان كرد كه جهد و كوشش فراوانى در گرد آوردن آن بكار رفته و ضمن بررسى صفحات حساس آن كه معادل تعداد روزهاى سال استمشاهده ميشود كه عاليترين مرتبه كمال و آراستگى را احراز نموده.<br />آرى دانشمند بزرگوار و استاد زبر دست(عبد الحسين امينى)در آغاز امر ضمن تدوين اولين محصول افكار خود حق داستان غدير را در حدود وسع و توانائى ادا نموده و نسبت براويان حديث غدير از صحابه پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و تابعين و طبقات علماء تا اين زمان بطور كافى و مستوفى سخن رانده و باين مقدار از استدلال بحديث-غدير خم و تحقيق در سند و روايت آن و دلالت آنها بر استوار بودن مقام شامخ ولايت براى پيشواى گرامى على عليه السّلام اعمّ از آنچه كه از نصّ حديث بدست آيد و يا آيات قرآن كريم كه ضمن حديث از لسان رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله در برابر اصحاب بيان و اعلان شده حق سخن را ادا نموده.<br />ولى:استاد بزرگوار.پس از ورود در وادى استدلال و تحقيق روايات و سند آنها.توسن همت والاى خود را در اين ميدان پيش رانده و نسبت به بررسى اقوال و مذاهب مختلف و كاوش در حقايق امر پاى انديشه را از سر حدّ معمول ديگر نويسندگان فراتر نهاده و با نيروى شگرف خود بر همگان سبقت گرفته.<br />بلى:رادمرد ارجمند(امينى)در بررسى اين امر خطير در دشوارترين راهها قدم نهاده و تمام زواياى مسائل مربوط بآنرا با نيروى آهنين و بينش نافذ و عجيب خود از زير نظر گذرانده و هر چه در اين راه پيشروى نموده وسعت دامنه مسيرش بيشتر نمايان گشته و چهره معانى و دقايق حقايق منظرههاى زيباترى را باو نشان<br />جلد 1 صفحه 6داده؛مانند چهره ماه كه هر قدر بيشتر بدان بنگريم زيبائى بيشترى در نظر جلوه گر ميشود.<br />اينست كه مىبينيم.اجزاء اين كتاب«الغدير»تاكنون به نه جزء رسيده و هزاران صفحه شامل حقايق روشن و مطالب جالب در برابر چشم جلوهگر گشته و پيوسته اين رشته از بحث تحت ممارست مؤلّف بزرگوار و نيروى شكيبائى و پشت كار و عزم خستگى ناپذيرش ادامه خواهد داشت تا آنجا كه هدف عالى نويسنده عاليمقام كه جز خشنودى حق و حقيقت و دانش و وجدان چيز ديگرى نيست بدست آيد. و انديشه سالم و علم و منطق صحيح از آن بهرهمند و بدان كامياب گردد.<br />دانشمند بزرگوار ما(امينى)از جام محبت پيشوائى چون على عليه السّلام و پيروان او سيراب و سرخوش گشته و اين عشق جاودانى او را بر آن داشته كه براى بدست آوردن وسيله قرب به پيشگاه خاندان بزرگ علوى از بذل عزيزترين نيروهاى روحى و جسمى خود دريغ ننموده و از فروغ دانش و بينش خود حدّاكثر استفاده را بنمايد تا بتواند با اين فداكارى بىنظير بنداى مذهب و كيش خود پاسخ داده و وظيفه نهائى خود را بانجام برساند.<br />آرى،آئين دوستى و شيفتگى چنين است.و اين چنين دوستى و فداكارى در خور ملامت نيست.زيرا.بايد با صراحت اذعان نمود كه اين دانشمند بزرگوار و متتبّع در عين محبت سرشار و شيفتگى كه سراسر وجود او را فرا گرفته.از عصبيّت و هواى نفسانى بدور است.<br />او دانشمندى است كه نتيجه دانش اندوزى خود را در راه محبت بىمنتهائى كه بعلى عليه السّلام و پيروان او دارد بكار بسته و در عين حال عواطف نفسانى خود را تحت نظام علم و درستى و آراستگى بحثهاى مستدلّ و حسّاس و متين خود از ياوه و سركشى باز داشته و اين چنين پايدارى در وادى محبت است كه در خور ملامت نيست.<br />جلد 1 صفحه 7آنكس در خور ملامت است كه علاقه و محبت بشخص يا چيزى او را از مسير حق و راستى منحرف سازد و اسير دلخواه و عصبيّت باطل گردد؛و استاد بزرگوار ما (امينى)از اين صفت منزّه و مبرّا است زيرا:تمام كوشش او در راه كشف حقيقت و بر افكندن نقاب از چهره مقصود است.<br />ما.در نخستين جزء«الغدير»مشاهده ميكنيم كه مؤلّف بزرگوار.راويان اين حديث را از طبقه صحابه پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله بترتيب حروف تهجّى نام برده كه تعداد آنها به يكصد و ده تن بالغ گرديده و همه از بزرگان صحابه پيغمبرند.<br />اين گروه از راويان را از ابى هريره آغاز نموده و به ابى مرازم.يعلى بن مرّة ابن وهب ثقفى پايان داده است.<br />مؤلّف بزرگوار در اين رشته از مطلب تنها بذكر نام راويان اكتفا نكرده. بلكه كتب و مداركى را نيز كه راويان مذكور حديث غدير را ذكر نمودهاند. آنهم با تعيين خصوصيات هر يك از كتب مذكوره و تصريح بذكر شماره صفحات آن بيان داشته و باين كيفيت«الغدير»در نظر خواننده آن بمانند دريائى بىكران نمايان ميشود كه كتب معتبره در آن چون سيل خروشان جلوهگر است:<br />مانند:اسد الغابه-الاصابه-تهذيب التهذيب-تاريخ خطيب بغدادى- تهذيب الكمال-تاريخ الخلفاء سيوطى-البداية و النهايه ابن كثير-نخب المناقب- مسند احمد بن حنبل-سنن ابن ماجه-و دهها كتب حديث و تفسير و تاريخ كه بموجب آنها صحابه پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله داستان غدير را روايت نمودهاند.<br />مؤلّف بزرگوار و ارجمند.بعد از ذكر صحابه بذكر تابعين پرداخته سپس ديگر دانشمندان و ائمه حديث و تاريخ و تفسير را با رعايت ترتيب عصر و زمان هر يك و حتى با ذكر تاريخ وفات آنان در هر قرنى پس از قرنى نام برده و اين گروه را از ابن دينار جمحى آغاز و براويان عصر حاضر پايان داده است.<br />نكته جالبتر آنكه:داستان غدير خم از اين جهت كه از فرط شهرت از جمله حقايق مسلّمه و غير قابل ترديد شناخته شده محلّى براى جدل باقى نگذارده و بحدّ<br />جلد 1 صفحه 8اجماع امّت اسلامى از اهل سنّت و شيعه رسيده است تا آنجا كه مطرح انظار صحابه و تابعين و مورد احتجاج و مبادله سوگند(مناشده)قرار گرفته است.<br />دانشمند ارجمند.اين موضوع را نيز از نظر دور نداشته و فصلى مستقل مبنى بر احتجاجات فيما بين صحابه و تابعين و استدلال و مناشده آنان تشكيل داده.و از شخصيتهاى بنام نخست بذكر احتجاجات فاطمه(سلام اللّه عليها)دختر پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و امام حسن عليه السّلام و امام حسين عليه السّلام و عبد اللّه بن جعفر پرداخته تا ميرسد بعمر بن عبد العزيز و مأمون خليفه عباسى.<br />و نيز با وصف اينكه اين داستان از نظر ثبوت و استوارى سند و صحت و تواتر آن طورى است كه نيازى باثبات و تأييد آن نيست و مؤلّف ارجمند نيز با اينكه خود را بىنياز يافته از اينكه فصلى هم بطور مستقلّ شامل بيان صحت اسناد اين حديث تشكيل دهد.چه اين امر چون روشنى روز آشكار و مشهود است و اگر براى اثبات روشنى روز نيازى باقامه دليل باشد،ديگر هيچ امرى بر مدار ثبوت و وضوح باقى نمىماند.<br />مع الوصف بنا بروش علمى و بمنظور رعايت سنن و آداب تأليف و استقامت در مقصود از صفحه 266 و ما بعد آنسخنان راويان و حافظان سند حديث را براى مزيد كمال ذكر نموده.از جمله گفتار ترمذى را از صحيح او نقل نموده كه مينگارد: همانا اين حديث نيكو و صحيح است.و حافظ ابن عبد البرّ قرطبى بعد از ذكر حديث مربوط به اجراء مراسم اخوّت(بين افراد مسلمين)و دو حديث ديگر مربوط باعطاء پرچم و مربوط بغدير خم.تصريح نموده كه:اينها همه آثار ثابت و مسلّم است. و بهمين منوال در اين فصل از كتاب خود سخنان حفّاظ و راويان را داير بصحّت سند غدير ذكر نموده است.<br />شگفت آنكه با اين كيفيّت كه داستان غدير بر حدّ تواتر و اجماع رسيده بر خلاف چنين اجماعى نسبت بآن بعضى از اشخاص نظرات و سخنانى ايراد نمودهاند:<br />جلد 1 صفحه 9در اين مورد صاحب كتاب«الغدير»قيافه دوست خشمگين را در برابر مخالف بخود گرفته و اين قبيل مخالفين را مورد محاكمه قرار داده و در يك فصل مستقلّ حساسى از كتاب خود ابن حزم اندلسى را كه ترديد و انكار نسبت باين امر محقق را فتح باب كرده محاكمه و دادرسى مينمايد.<br />اگر كتاب«الغدير»بر مبناى استدلال براى صحت اين داستان تدوين شده بود آنچه استاد دانشمند«امينى»در اين باره از ذكر راويان در طول زمان تاريخ بيان داشته و آن بذل و جهد و سعى بليغى را كه در اثبات معنى حقيقى ولايت بكار برده كافي و رسا و جامع بود.<br />ولى اين مؤلّف دانشمند با مهارت بىنظير و تسلّط كامل خود خواسته از اين وادى غدير،درياى بيكرانى تشكيل دهد كه امواج خروشان و برهم انباشته آن بهر جانب دست يافته و از آنميان محورى بوجود آيد كه سخنان صريح و تصريحات مليح پيغمبر عظيم الشأن صلّى اللّه عليه و آله را كه درباره پيشواى گرامى چون على عليه السّلام صادر شده از هر سو نمايان گردد:و براى تأمين اين منظور.نام ادبا و شعرا را بميان آورده كه در قصائد و منظومههاى خود از داستان غدير ياد كردهاند و با شميم روح پرور و مشك فام نام على عليه السّلام و سخنان رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله آثار و اشعار خود را آرايش دادهاند.<br />اينست كه مىبينيم:مؤلّف آزموده و زبردست«الغدير»با اولين كاروان از شعرا كه از آغاز اين داستان يعنى عهد پيغمبر گرامى صلّى اللّه عليه و آله اين فخر و شرف را احراز نمودهاند همگام شده و بترتيب قرون متواليه اين رشته از تاريخ تابناك اسلامى را در قصايد و اشعار ادباى هر قرن جستجو و غديريههاى هر قرن را نقل و درج نموده<br />در اين مبحث زيبا و شيواى ادبى نيز باين مقدار اكتفاء ننموده و بلكه ضمن درج و ثبت اشعار مزبور شرح احوال و هويت سرايندگان هر قرن را هم بمعرض استفاده علاقمندان بادب و تاريخ و جويندگان حقايق گذارده و نوابغ شعر و ادب را نيز بدين وسيله شناسانده است.<br />جلد 1 صفحه 10مضافا بر آنچه ذكر شد.بذكر مصادر و معرفى ديوانهائى كه قبلا شرح حال شعرا را ثبت و ضبط نمودهاند پرداخته و اين نحو از تذكره خاصه در عصر حاضر بىنظير است،!<br />من در اينجا نسبت بابتكار(الغدير)در تدوين شرح حال شعرا بترتيبى كه ذكر شد گزاف گوئى و مبالغه ننمودهام،بلكه عين حقيقت را بيان كردهام.<br />ملاحظه نمائيد:مثلا شرح حال و بيان هويّت-كميت-از شعراى غدير در قرن دوم اسلامى در جلد دوم«الغدير»بالغ بر سى صفحه از اين كتاب را اشغال نموده كه ميتوان آنرا يك مجموعه ادبى مستقل بنام(كميت)بحساب آورد.<br />همچنين در مورد سيّد حميرى شاعر شهير ديگر شصت صفحه از همان مجلد مشتمل شرح حال او است و ضمن آن خصوصيّات اين شاعر بطورى مورد بررسى قرار گرفته كه او را در قرن مزبور در ميان اقرانش ممتاز نشان ميدهد،و نيز شرح حال ابن رومى در جلد سوم ضمن بيست و شش صفحه درج گرديده،بقيه شعرا و ادبا در هر قرن نيز بدين منوال قياس شود.<br />اين بسط كلام در شرح احوال شعرا شگفتى ندارد بلكه منتهاى شگفتى در نيروى شگرف و طاقت فرساى اين مؤلّف بزرگوار است كه در مطالعه دوران زندگى و خصوصيّات هر يك از اين شعرا بكار برده!!چه آنكه تنها در مورد ابن رومى و تنظيم شرح حال و زندگى او،اين دانشمند بىنظير،بدهها كتب قديم و جديد ابن رومى و تنظيم شرح حال و زندگى او اين دانشمند بىنظير،بدهها كتب قديم و جديد مراجعه و حتى نوا در مطالب و تطوّرات گوناگون هر يك را از مصادرى استخراج نموده كه بسيارى از ارباب دانش و اهل تتبّع بر آن مصادر وقوف نداشتهاند:<br />بالاخره بايد اذعان نمود كه حتى يك كتاب از كتبى كه شامل ذكر نام و نشان ابن رومى و متضمن بيان حالات او از زشت و زيبا و نيك و بد بوده از نظر نافذ و دست تتبّع تواناى او دور و مستور نمانده حتى مقاله استاد عباس محمود عقّاد مندرج در مجله«الهدى»منطبعه در عراق كه متضمّن قسمتى مربوط بشاعر نامبرده بوده مورد بررسى مؤلّف بزرگوار(الغدير)واقع شده و ما با توجه باين مقدار از تتبّع و احاطه<br />جلد 1 صفحه 11مؤلّف«الغدير»است كه بطور محقق و با ايمان كامل بايد اقرار و اذعان كنيم كه اين پايه و مرتبه از تسلّط و احاطه براى كسى ميسّر نيست.جز آنكه نيروى خاصّى با موهبت مخصوص از طرف خداوند توانا باو اعطا شده باشد كه تا اين اندازه برموز و دقايق هر امر واقف و مطّلع گردد.بسى عبرت انگيز است!!!<br />مثلا در مورد ابى تمام شاعر كه در جلد دوم«الغدير»شرح حال او درج گرديده.نام بيست و هفت تن از افراد مشهور كه بر ديوان حماسه او شرح نوشتهاند ذكر شده كه از ابو عبد اللّه محمّد بن قاسم شروع و بمرحوم شيخ سيّد بن على مرصفى كه از رجال علم و ادب زمان ما بوده منتهى ميشود.و در مورد ذكر مؤلّفين اخبار مربوط بابى تمام مذكور دهها از مؤلّفين را نام مىبرد كه از ابوالفضل احمد بن ابى طاهر(در قرن سوم هجرى ميزيسته)شروع و بدكتر عمر فروخ كه از نويسندگان زمان ما است منتهى ميگردد.<br />تا اينجا كه درباره«الغدير»بيان گرديد نتيجه يك بررسى اجمالى است كه با شتاب و در عين گرفتارى بمشاغل و حوادث زمان توانستهام بدان دست يابم و امعان نظر بيشتر و دقت در تمام محتويات آن و اظهار نظر درباره آن برايم مقدور نبوده و استاد بزرگوار،عبد الحسين امينى سزاوار است كه دوست سنّى مصرى خود را در قبال اين قصور و عجز مورد عفو و اغماض قرار دهند و بر نارسائى او خورده گيرى ننمايند و از خداى متعال مسئلت مينمايم كه از اين چشمه زلال«الغدير»يك صفاى معنوى بين اهل سنّت و شيعه در طريق برادرى اسلامى پديد آورد تا با وحدت و يگانگى بتوانند يك امّت متحد و يك بناى استوار و زوال ناپذير براى زندگى توأم با آزادى و شرف تشكيل دهند و روز افزون عزت اسلاميان و ارجمندى مقام آنان در جهان تأمين گردد و خداى متعال آن دانشمند بزرگوار را در اين راه مقدّس توفيق عنايت فرمايد<br />محمد عبد الغنى حسن<br />جلد 1 صفحه 12<br />(فرمان رسا و آشكار)<br />-<br />از زبان پيامبر بزرگوار-صلّى اللّه عليه و آله<br />عنوان صحيفة المؤمن حبّ علىّ بن ابى طالب<br />سر آغاز طومار و برنامه هر فرد با ايمان،دوستى على بن ابى طالب (عليه السّلام)است .<br />ترجمه محمد تقى واحدى<br />جلد 1 صفحه 3<br />مقدمه مترجم<br />-<br />بسم اللّه الرّحمن الرّحيم<br />الحمد لله الذى جعلنا من المتمسكين بولاية امير المؤمنين على بن ابى طالب و اولاده المعصومين صلوات اللّه و سلامه عليه و عليهم اجمعين<br />بار خدايا،ملكا،معبودا،ما بنده تو هستيم و تو را ستايش ميكنيم،ما در اداى وظيفه بندگى عاجزيم و از سپاس گزارى و شكر نعمتها و موهبتهاى تو قاصر و نارسا،ناچار بعجز و تقصير خود معترف و بفضل و كرم نامتناهى تو چشم اميد دوختهايم.خداوندا.بر ما ببخشاى و ما را براه راست هدايت فرماى و به پيروى از روش و منش اولياء كرام خود ما را موفق و استوار دار تا با توفيق ذات فياض تو از پرتو انوار ولايت روشنى گيريم و از تيرگىهاى شرك و نادانى و نفاق رهائى يابيم و از سرچشمه(غدير)حيات بخش اولياء و خاصان ساحت قدست بهرهمند و كامياب شويم.<br />درود بىپايان به بنده برازنده و پيمبر برگزيدهات محمد بن عبد اللّه صلّى اللّه عليه و آله و عترت پاكيزه او خاصه سر حلقه اولياء و زبده اصفياء أمير المؤمنين على بن ابى طالب عليه السّلام و اولاد امجاد او:<br />اى علم ملّت و نفس رسول<br />حلقه كش علم تو گوش عقول<br />اى بتو مختوم.كتاب وجود<br />وى بتو مرجوع.حساب وجود<br />داغ كش نافه تو مشك ناب<br />جزيه ده سايه تو آفتاب<br />خازن سبحانى و تنزيل وحى<br />عالم ربّانى و تأويل وحى<br />آدم از اقبال تو موجود شد<br />چون تو خلف داشت كه مسجود شد<br />جلد 1 صفحه 4تا كه شده كنيت تو بوتراب<br />نه فلك از جوى زمين خورده آب<br />راه حق و هادى هر گمرهى<br />ما ظلماتيم و تو نور اللّهى<br />آنكه گذشت از تو و غيرى گزيد<br />نور بداد ابله و ظلمت خريد<br />وانكه ز تو بر دگرى ديده دوخت<br />خاك سيه بستد و گوهر فروخت<br />الها.پروردگارا.دل ما از دوستى ولىّ تو سرشار و از دشمنان و ستمكاران بيزار است؛ما را با اين سرمايه بميران و با اين افتخار محشور گردان.آمين.آمين.<br />بر ارباب فكرت و بصيرت پوشيده نيست كه روح ايمان بخداوند يكتا ولايت خاندان پيغمبر است و حقيقت بندگى ذات يگانه و منزّهش بر اين استوانه استوار.<br />آرى.بشر كه در تيرگىهاى ماده و طبيعت محصور و محجوب است.جز در پرتو نور ولايت بسر منزل سعادت راه نبرد و جز با استمداد از نيروى ولايت،بحقايق كتاب خداوند وقوف نتواند يافت:<br />آنگاه كه پيغمبر عظيم الشأن صلّى اللّه عليه و آله فرمود:انى تارك فيكم الثقلين ما ان تمسّكتم بهما لن تضلّوا بعدى،كتاب اللّه و عترتى.اهل بيتى.فأنّهما لن يفترقا حتّى يردا علىّ الحوض.<br />بر حسب احاطه كه آنجناب بمقتضاى مقام شامخ نبوت بر حوادث آينده داشت مىدانست كه تنى چند از سران قوم بر مبناى جاه طلبى و اغراض و اطماع خويش از وقوف بدقايق معانى و حقايق سبع المثانى خود را بىنياز پنداشته و با طرح عنوان بىاساس«حسبنا كتاب اللّه»خلق را از پيروى عترت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله خود كه باب علوم قرآن و مبيّن احكام و رموز آن هستند منحرف خواهند نمود و با پندار و قياس راه<br />جلد 1 صفحه 5اختلاف را پيش ميگيرند و با نيرنكهاى شگفت اين و آنرا بر مىانگيزند و امت اسلامى را بگمراهى و انشعاب سوق ميدهند!از اين روى آن پيغمبر معظم صلّى اللّه عليه و آله با بيان اين جمله حساس و مهم«فانّهما لن يفترقا»توجه ملت اسلام را باين نكته لازم و خطير معطوف داشت.كه:همانا كتاب خدا(قرآن)و عترت طاهره او از يكديگر جدا شدنى نيستند.يعنى:هر كه پيرو قرآن و طالب درك حقايق آن و خواهان فوز و رستكارى ابدى است بايد از عترت پيغمبر خود پيروى كند و از درياى بىكران علوم آنان بهرهمند گردد.<br />بلى.پيغمبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله در موارد عديده باين نكته تصريح و سر حلقه عترت و نخبه اهل بيت خود را معرفى فرمود بطوريكه بر احدى پوشيده نماند كه كليد اين مخزن در دست على بن ابى طالب عليه السّلام است.على باب مدينه علم است.على است كه در تمام مواقع و مراحل با پيغمبر عاليمقام صلّى اللّه عليه و آله همنفس و همراه بوده و تنها او است كه بسبب اتصال صورى و معنوى و ارتباط نهان و آشكار با آنحضرت بتمام حقايق مندرجه در كتاب خدا واقف و دانا گشته على است كه موارد تنزيل آيات را<br />جلد 1 صفحه 6بلا واسطه از گيرنده وحى الهى دريافته و رموز كتاب و موارد تأويل آيات آنرا آموخته و بموجب تصريح پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله اين امتياز بگزاف و از روى ميل و هوس باو داده نشده بلكه در اثر احراز كمال مرتبه انسانيت و در برداشتن سمت عصمت و ولايت بموهبت عظماى خلافت الهيه مخصوص گشته و بامر صريح خداوندى او (آرى فقط او)امير المؤمنين است و بر عموم مسلمين واجب و مقرر شد كه با خطاب يا أمير المؤمنين،باو سلام كنند و طوق اطاعت و تبعيّت او را بر گردن نهند.<br />اين حقيقت مسلم را شخص شخيص امير المؤمنين صلوات اللّه و سلامه عليه نيز بر حسب وظيفه و صلاحيت بمنظور مزيد آگاهى خلق در موارد عديده صريحا اعلام فرموده از جمله فرمايشات آنجناب اينست:<br />سلونى.سلونى.و اللّه لا تسئلونى عن شىء الاّ اخبرتكم،سلونى عن كتاب الله؛فو اللّه ما من آية الا و أنا اعلم أبليل نزلت أم بنهار؟فى سهل أم جبل؟لا تسئلونى عن آية فى كتاب اللّه و لا سنة عن رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلم الا نبأتكم بذلك،ما نزلت آية الا و قد علمت فيما نزلت؟و اين نزلت، ان ربى وهب لى قلبا عقولا.<br />جلد 1 صفحه 7على است كه بتصريح پيغمبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله و اعتراف اكابر صحابه و تابعين و جميع مؤرخين و بگواهى آنچه در مواطن بىشمار مشهود گشت.پرهيزگارترين. شجاعترين.داناترين مرد اسلام است.على هيچوقت و در برابر هيچكس از مرز تقوى تجاوز ننموده و جز حق و عدالت هدفى نداشته.على هيچگاه بدنيا و زخارف آن مايل نگشته،على در راه خدا و حمايت دين از بذل مال و جان دريغ ننموده.على در ميدان نبرد زبون و مغلوب نشده على نسبت به حلّ و فصل امور مهمه در هيچ مرحله قاصر و ناتوان نبوده.على ميخواسته كه تمام خلق بسوى حق روند،تمام بشر باصول فضيلت و شرف بپيوندند.على ميخواسته كه نور عدل در تمام زواياى جهان پرتو افكند و هر كسى از حق خود بهرهمند گردد و همه اقوام و ملل عالم از هر نژاد و ملّيت و در هر زمان و هر جا از سرچشمه علم و عدالت سيراب و از نادانى و ستم و ناحساب مصون و ايمن باشند.على ميخواسته كه چهره حقيقى دين خدا هميشه نمايان و حكم اللّه بدون استثناء در ميان بشر اجراء گردد و اصول برادرى و مساعدت و مودت و همدستى در مجتمع بشرى بكار رود.آرى چنين شخصيت بىمانندى بايد پيشواى خلق باشد و مولاى همه شناخته شود.ولىّ امر بر خلق يعنى عهدهدار<br />صفحه 8تصرف در جميع شئون فرد و اجتماع و اولى و برتر بر همه خلق از خود آنها بر نفوس و اموال آنها،اين سمت كه تحليل كلمه ولايت است اوّلا و بالذّات مخصوص ذات يكتاى خداوند است كه آفريننده و محيط بجميع شئون مخلوق استاللّه ولىّ الذين آمنواو بتصريح قرآن كريم همين اولويّت و برترى به پيغمبر عظيم الشأن صلّى اللّه عليه و آله اعطاء شده النبى اولى بالمؤمنين من انفسهم و سپس بآنها كه عاليترين مرتبه ايمان را دارا بودهاند كه جز على عليه السّلام و يازده تن فرزندان گرامى و معصوم آنجناب احدى داراى اين صلاحيّت نبوده و پيغمبر عاليقدر صلّى اللّه عليه و آله با تصريح بنام و ساير مشخصات آنان را معرفى فرموده است.<br />پس،ولىّ بر خلق و پيشوا و امير اهل ايمان طبق نصوص قرآن مجيد و تصريحات پيغمبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله على است،و آن افراد معين و موصوف كه در عصمت و كمال بر حسب موهبت الهيه همانند آنجنابند و چون زمام دين و آئين شريعت و تفسير قرآن و شئون احكام در دست ولىّ است.بنا بر اين بآغاز سخن برگشته و تكرار نموده گوئيم: روح ايمان بخداوند يكتا ولايت خاندان پيغمبر است و حقيقت بندگى ذات يگانه و منزهش بر اين استوانه استوار.آرى،ولايت در تمام شئون ايمان و وظايف و فرائض اهل ايمان بمنزله روح و حقيقت است و بدون ولايت(يعنى پيوستگى بعترت و قبول مودت و تبعيت آنان)هيچ عملى پذيرفته نخواهد بود.در ميان صدها روايات معتبره داله بر اين حقيقت تيمنا يك حديث نبوى صلّى اللّه عليه و آله را كه مصرّح بوجوب ولايت مولى أمير المؤمنين على عليه السّلام است و ولايت آنجناب را بولايت رسول خدا و بولايت پروردگار متصل ميسازد زينت بخش اين مجموعه قرار ميدهيم:<br />جلد 1 صفحه 9قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله اوصى من آمن بى و صدقنى بولاية على بن أبى طالب عليه السّلام من تولاّه فقد تولاّنى و من تولاّنى فقد تولّى اللّه عز و جل و من احبّه فقد أحبّنى و من احبّنى فقد أحب اللّه و من أبغضه فقد أبغضنى و من ابغضنى فقد أبغض اللّه عز و جل.<br />پس از ذكر اين مقدمه.توجه مخصوص عموم علاقمندان بحق و فضيلت را بمراتب ذيل معطوف و براى آشنائى آنان بمقصود مينگارد:<br />دلائل قطعيه بر ولايت و اولويت مولاى اهل ايمان على امير المؤمنين صلوات اللّه عليه بسيار است و رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بموجب روايات معتبره و متواتره بتمام طرق حديث در مواطن عديده و مواقع مختلفه و با بيانات گوناگون بمراتب كمال على عليه السّلام در تمام شئون؛و خلافت و وصايت غير قابل رقابت آنجناب تصريح و الزام بروش او و تبعيت و اطاعت او را تأكيد فرموده است كه حساسترين فرمان ولايت و صريح ترين سند محكم خلافت متصله و امامت آنجناب همان داستان غدير خم است كه در كتب تفسير و حديث مذكور و علماء اسلام در تمام عصور و قرون گذشته در ضبط و حفظ اين واقعه مهمه تاريخى بىنظير سعى بليغ نمودهاند.ولى آنچه در خور دقت و توجه است و ارتباط مستقيم با مقصود اصلى ما دارد.اينست كه:در طول اعصار و قرون گذشته موضوع حساس و تاريخى غدير و اهميت بىمانند آن با توجه بآنچه كه علماء و مؤرخين و حفاظ و پيشوايان اهل سنت در اين زمينه ضبط و تصديق كردهاند<br />جلد 1 صفحه 10سزاوار بوده كه از ميان ساير روايات و احاديث استخراج و بطور مستقل تنظيم و با توضيح كافى در خصوصيات آن بصورت حلقات متصله تدوين و در دسترس اهل دانش و بينش قرار گيرد،تا اين امر خطير و نورانى هميشه نمايان و براى طالبين حق و پيروان مكتب فضيلت اسلام سهل الوصول باشد،و اين امر با اين كيفيت و خصوصيت تاكنون صورت تحقق نيافته،تا در قرن اخير و عصر حاضر كه اين آرزوى مشروع و مهم بر آورده شده و اين امر بديع بوسيله يك شخصيت عزيز و بزرگوار جامه عمل پوشيده است.<br />بلى،در اثر مساعى مجدّانه و جدّ و جهد بىنظير استاد بزرگوار و دانشمند يگانه و متتبّع بصير و فرزانه حضرت آية اللّه آقا شيخ عبد الحسين امينى دام محروسا اين منظور مهم صورت گرفته است.<br />عالم جليل و علاّمه متتبّع نبيل(آقاى امينى)با تحمل رنج بسيار و صرف نقد عمر گرانمايه در اثر سالها تتبع و استقصاء مجموعه گرانبها و بىنظيرى در اين زمينه فراهم و بنام نامى(الغدير)تأليف فرموده كه تاكنون يازده مجلد آن طبع(نه مجلد از آن دوبار چاپ شده)و زينت بخش جهان علم و دين گرديده و نه مجلد ديگر(كه مجموعا بيست مجلد است)در دست اقدام است.<br />تشخيص ارزش اين خدمت بىنظير از حيطه تصور و پندار خارج است و فقط صاحب ولايت مطلقه ارواحنا فداه كه اين هديه از طرف مؤلف جليل القدر آن بآستان مقدس او اهداء شده.اهليت آنرا دارد كه در قبال فداكارى و اخلاص كاملى كه در راه اين خدمت بكار رفته خادم جان فشان و مجاهد خود(آقاى امينى)را مورد عنايت مخصوص قرار دهد و كاملترين صله و پاداش اين راد مرد دين و دانش با خداوند بزرگ است كه او ولى مؤمنين است.و بر شيفتگان فضيلت و علاقمندان به بنيان رفيع ولايت است كه صفحات درخشنده اين كتاب را با دقت كافى مطالعه نمايند تا بر از عظمت اين اثر و قدرت فكر و قلم مؤلف بى بديل آن واقف گردند و بدانند كه اين مرد دلير و عالم روشن ضمير چگونه از منبع فيض الهى كسب نيرو نموده و بنحوى<br />جلد 1 صفحه 11بديع و بىسابقه پرده مجامله و پندار را از چهره يك حقيقت تابناك كه قرنها در پس پردههاى عصبيت و اغراض نهان بوده برداشته و تشنگان زلال خدا پرستى را بسرچشمه و غدير ايمان و فضيلت فرا خوانده است.<br />مدتها است كه اين مهر فروزان(الغدير)در آسمان علوم و فضايل جلوهگر و توجه عموم ملل اسلامى و حتى دانشمندان ملل غير مسلمان را بسوى خود جلب نموده بطورى كه در تمام محافل علمى دنيا و در نظر بزرگان و سلاطين و امرا و ادباء دول اسلامى مورد دقّت واقع و تعداد قابل ملاحظه از شخصيتهاى علمى و سياسى و پرچمداران دانش و ادب نتيجه مطالعات خود را با تمجيد و تقديرهاى فاضلانه نسبت بمؤلف عاليقدر و خبير آن ابراز نمودهاند.<br />براى مزيد اطلاع قارئين محترم،نام جمعى از بزرگان و علماء و اساتيد علم و ادب كه مؤلّف بزرگوار الغدير را مورد تقدير و اثر گرانبهاى او را تقريظ نمودهاند درج و ضمنا تا حد امكان قسمتى از نگارش آنان بعنوان نمونه ذكر و ترجمه آن از نظر علاقمندان ميگذرد:<br />و قبل از اجراء اين منظور توجه قارئين معظم را باين نكته معطوف ميدارد: مقتضاى ادب اين بود كه در ذكر نام و درج قسمتى از هر يك از مقالات فاضلانه<br />جلد 1 صفحه 12و اديبانه اين دانشمندان شخصيت نويسنده از نظر مقام و منصب و يا مرتبه دانش و فضيلت در نظر گرفته شود و طبقات مختلفه از سلاطين عظام و اعلام اهل سنت و مراجع سلسله جليه علماء اماميه و استادان علم و ادب(هر يك در رديف خاص و مقام مخصوص بخود)متمايزا نقل و درج گردد-ولى چون اجراء اين وظيفه از لحاظ نيازى كه به بررسى تفصيلى و تشخيص دقيق داشت تا حدى مشكل و موجب صرف وقت بيشترى بود-ناچار با تقديم معذرت-فقط ترتيب وصول هر يك و انتشار آن در مجلدات متواليه الغدير ملاك عمل قرار گرفت و هدف اصلى(معرفى الغدير و چگونگى انعكاس آن در جهان)تعقيب گرديد؛و العذر عند كرام الناس مقبول-<br />يك-دانشمند گرامى و استاد بزرگوار آقاى محمّد عبد الغنى حسن مصرى- اين دانشمند متتبع،با علاقه فراوانى كه بدرك حقيقت دارد،مجلدات الغدير را بدون دخالت دادن عصبيت قومى مطالعه نموده و احساسات خود را نظما و نثرا ابراز داشته، نامه اديبانه معظم له و مقاله فاضلانه او تحت عنوان(فى ظلال الغدير)نمودارى از پايه بلند علمى و ادبى ايشان است-عين نامه اديبانه و تمام مقاله ايشان در محل خود بتمامه درج خواهد شد و آثار ادبى و اشعار نغز معظم له نيز در رديف شعراى قرن چهاردهم در مجلد هشتم الغدير مندرج است كه در موقع خود ترجمه و منتشر خواهد گرديد انشاء اللّه؛و اينك جمله از مقاله دانشمند نامبرده و ترجمه آن ذيلا نقل ميشود:</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5494973092991122728-8172139815957266446?l=anti-vahhabi.blogspot.com' alt='' /></div>sarahttp://www.blogger.com/profile/06498195424654760062noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5494973092991122728.post-77821405968203239892008-07-07T05:20:00.000-07:002008-07-07T05:24:33.457-07:00غدیر خم؟<div align="right">غدیر خم نام ناحیهای است بین مکه و مدینه که <a class="mw-redirect" title="پیامبر اسلام" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%BE%DB%8C%D8%A7%D9%85%D8%A8%D8%B1_%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85">پیامبر اسلام</a> در <a class="new" title="حجة الوداع (هنوز ایجاد نشده)" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%AD%D8%AC%D8%A9_%D8%A7%D9%84%D9%88%D8%AF%D8%A7%D8%B9&action=edit&redlink=1">حجة الوداع</a> <a title="علی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%D9%84%DB%8C">علی</a> را «ولی» پس از خود اعلام کرد. ۱۸ ذیالحجه، سالروز این واقعه میان شیعیان به عید غدیر خم شهرت دارد.<br /><a title="محمد" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF">محمد</a>، پیامبر <a title="اسلام" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85">اسلام</a> در بازگشت از آخرین <a title="حج" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AD%D8%AC">حج</a> خود تمام مسلمانانی که در حج شرکت داشتند را در محلی به نام غدیرخم جمع کرده و <a class="mw-redirect" title="علی بن ابی طالب" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D8%A8%D9%86_%D8%A7%D8%A8%DB%8C_%D8%B7%D8%A7%D9%84%D8%A8">علی بن ابی طالب</a> را به عنوان وصی برادر و جانشین خود از جانب خدا معرفی کرد. عبارت معروف «هر آنکس که من مولای او هستم، پس علی مولای اوست» قسمتی از خطابه بلند غدیراست که مورد تایید شیعیان و اهل تسنن است. گرچه در تفسیر «ولی» بین شیعه و سنی اختلاف وجود دارد. در فرهنگ لغت عرب ولی به دو معنی آمده: ۱- دوست؛ ۲- صاحب اختیار به معنای جانشین و <a title="امام" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85">امام</a> پس از پیامبر .<br /><a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D8%AE%D9%85#.D8.AC.D8.BA.D8.B1.D8.A7.D9.81.DB.8C.D8.A7.DB.8C_.D8.BA.D8.AF.DB.8C.D8.B1_.D8.AE.D9.85">۱ جغرافیای غدیر خم</a><br /><a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D8%AE%D9%85#.D8.AC.D8.A7.DB.8C.DA.AF.D8.A7.D9.87_.D8.AD.D8.AF.DB.8C.D8.AB_.D8.BA.D8.AF.DB.8C.D8.B1_.D8.AF.D8.B1_.D9.85.DB.8C.D8.A7.D9.86_.D9.85.D8.B3.D9.84.D9.85.D8.A7.D9.86.D8.A7.D9.86">۲ جایگاه حدیث غدیر در میان مسلمانان</a><br /><a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D8%AE%D9%85#.D8.B3.D9.86.D8.AF_.D8.AD.D8.AF.DB.8C.D8.AB_.D8.BA.D8.AF.DB.8C.D8.B1_.D8.AF.D8.B1_.DA.A9.D8.AA.D8.A7.D8.A8.D9.87.D8.A7">۳ سند حدیث غدیر در کتابها</a><br /><a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D8%AE%D9%85#.D8.B1.D8.AE.D8.AF.D8.A7.D8.AF_.D8.BA.D8.AF.DB.8C.D8.B1_.D8.AE.D9.85">۴ رخداد غدیر خم</a><br /><a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D8%AE%D9%85#.D8.AF.DB.8C.D8.AF.DA.AF.D8.A7.D9.87_.D8.B4.DB.8C.D8.B9.D9.87_.D8.AF.D8.B1.D8.A8.D8.A7.D8.B1.D9.87_.D8.AD.D8.AF.DB.8C.D8.AB_.D8.BA.D8.AF.DB.8C.D8.B1">۵ دیدگاه شیعه درباره حدیث غدیر</a><br /><a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D8%AE%D9%85#.D9.BE.D8.A7.D9.86.D9.88.DB.8C.D8.B3">۶ پانویس</a><br /><a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D8%AE%D9%85#.D9.BE.DB.8C.D9.88.D9.86.D8.AF_.D8.A8.D9.87_.D8.A8.DB.8C.D8.B1.D9.88.D9.86">۷ پیوند به بیرون</a><br />//<br /><a name=".D8.AC.D8.BA.D8.B1.D8.A7.D9.81.DB.8C.D8.A7.DB.8C_.D8.BA.D8.AF.DB.8C.D8.B1_.D8.AE.D9.85"></a><br />[جغرافیای غدیر خم<br />«غدیر خم» نام ناحیهای است در میان <a title="مکه" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%DA%A9%D9%87">مکه</a> و <a title="مدینه" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%AF%DB%8C%D9%86%D9%87">مدینه</a> که بر سر راه حجاج قرار دارد. غدیر خم نام محلی است که به خاطر وجود برکهای در این محل، که در آن آب باران جمع میشدهاست، به این نام (غدیر خم) شهرت یافتهاست. غدیر در ۳ - ۴ کیلومتری جحفه واقع شده و جحفه در ۶۴ کیلومتری مکه قرار دارد که یکی از میقاتهای پنجگانه میباشد. در جحفه راه اهالی مصر، مدینه، عراق و شام از یکدیگر جدا میشود. غدیر خم به علت وجود مقداری آب و چندین درخت کهنسال، محل توقف و استراحت کاروانیان واقع میشد اما دارای گرمایی طاقت فرسا و شدید بود.<a class="external autonumber" title="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_ghadir" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_ghadir" rel="nofollow">[1]</a><br /><a name=".D8.AC.D8.A7.DB.8C.DA.AF.D8.A7.D9.87_.D8.AD.D8.AF.DB.8C.D8.AB_.D8.BA.D8.AF.DB.8C.D8.B1_.D8.AF.D8.B1_.D9.85.DB.8C.D8.A7.D9.86_.D9.85.D8.B3.D9.84.D9.85.D8.A7.D9.86.D8.A7.D9.86"></a><br />[ جایگاه حدیث غدیر در میان مسلمانان<br />ماجرای غدیر خم با تفاوتهایی در کتب حدیث و تاریخ مسلمانان روایت شدهاست. به طوری که برخی از بخشهای آن متواتر و قطعی است و برخی از بخشهای آن چندان معتبر و مورد اتفاق نیست. در میان بزرگان و محدثین اهل سنت و به دنبال دقت آنان بر روی راویان و طرق متفاوت نقل حدیث غدیر، اندیشمندان بسیاری، حدیث غدیر را حدیثی حسن و عده کثیری روایت غدیر را روایتی صحیح دانستهاند و حتی در نزد عدهای از بزرگترین صاحبنظران اهل تسنن، با توجه به شمار فراوان راویان و طرق متعدد نقل حدیث، که روایت غدیر دارد، آنرا حدیثی متواتر ذکر نمودهاند، که شکی در صحت آن نیست. <a class="external autonumber" title="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_ghadir" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_ghadir" rel="nofollow">[2]</a> به عنوان نمونه <a title="محمد بن جریر طبری" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D8%AC%D8%B1%DB%8C%D8%B1_%D8%B7%D8%A8%D8%B1%DB%8C">محمد بن جریر طبری</a> مفسر و مورخ معروف اهل سنت در کتاب «الولاية في طرق الحديث الغدير» که اسقلالا در حدیث غدیر نوشته و آنرا از ۷۵ طرق روایت نمودهاست.<a class="external autonumber" title="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_tabari" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_tabari" rel="nofollow">[3]</a> همچنین حافظ ابوالعباس احمد بن محمد بن سعید بن عبدالحمن الکوفی معروف به ابن عقده در کتاب «جمع طرق حدیث الغدیر» این حدیث را با بیش از ۱۰۰ طریق از صحابه پیامبر نقل کردهاست.<a class="external autonumber" title="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_velaya" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_velaya" rel="nofollow">[4]</a> همچینین شمس الدین محمد ذهبی، عالم اهل سنت، رساله جداگانهای درخصوص طرق متعدد حدیث «رسالة طرق حديث من كنت مولاه فهذا علي مولاه» نگاشتهاست. <a class="external autonumber" title="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_zahabi" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_zahabi" rel="nofollow">[5]</a> همچنین عموم دانشمندان شیعه روایت ماجرای غدیر را متواتر میدانند.<a class="external autonumber" title="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_ghadir" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_ghadir" rel="nofollow">[6]</a><br /><a name=".D8.B3.D9.86.D8.AF_.D8.AD.D8.AF.DB.8C.D8.AB_.D8.BA.D8.AF.DB.8C.D8.B1_.D8.AF.D8.B1_.DA.A9.D8.AA.D8.A7.D8.A8.D9.87.D8.A7"></a><br />سند حدیث غدیر در کتابها<br />کتب مفصلی در زمینه بحثهای رجالی و تاریخی مربوط به سند حدیث غدیر تألیف شدهاست که بهترین نمونه آن کتاب <a title="الغدیر" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D9%84%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1">الغدیر</a> تألیف علامه بزرگ شیخ عبد الحسین امینی نجفی معروف به <a title="علامه امینی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%D9%84%D8%A7%D9%85%D9%87_%D8%A7%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C">علامه امینی</a> رضوان الله علیهاست.<br />در این کتابها، اسماء راویان حدیث غدیر جمع آوری شده و از نظر رجالی در باره موثق بودن راویان بحث شده و تاریخچه مفصلی از اسناد و راویان حدیث غدیر تدوین شده و جنبههای اعجاب انگیز آن در زمینههای اسناد و رجال تبیین گردیدهاست. ذیلا به دو نمونه اشاره میشود :<br />ابـوسـعـد مـسـعـودبـن نـاصـر سـجـستانى از علماى اهل سنت كتابى در هفده جز به نام الدرايه فى حديث الولايه تاليف كرده و اين حديث را از صد و بيست صحابى نقل كرده است .<br /><a class="new" title="ابو المعالی جوینی (هنوز ایجاد نشده)" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A7%D8%A8%D9%88_%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C_%D8%AC%D9%88%DB%8C%D9%86%DB%8C&action=edit&redlink=1">ابو المعالی جوینی</a> میگوید: در بغداد در دست صحافی یک جلد کتاب دیدم که بر جلد آن چنین نوشته بود:«جلد بیست و هشتم از اسناد حدیث «من کنت مولاه فعلی مولاه» و بعد از این مجلد بیست و نهم خواهد بود.» (1)<br /><a class="new" title="ابن کثیر (هنوز ایجاد نشده)" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A7%D8%A8%D9%86_%DA%A9%D8%AB%DB%8C%D8%B1&action=edit&redlink=1">ابن کثیر</a> میگوید:« کتابی در دو جلد ضخیم دیدم که <a title="طبری" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B7%D8%A8%D8%B1%DB%8C">طبری</a> در آن، احادیث غدیر خم را جمع آوری کرده بود.» (2)<br />اگر چه کتاب برای معرفی در این زمینه بسیار زیاد است ولی در اینجا چند کتاب به عنوان راهنمایی و برای آگاهی از مباحث مربوط به سند حدیث غدیر معرفی میشود:<br />1. الطرائف، <a class="mw-redirect" title="سید ابن طاووس" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D8%A7%D8%A8%D9%86_%D8%B7%D8%A7%D9%88%D9%88%D8%B3">سید ابن طاووس</a>، ص 33.<br />2. کشف المهم فی طریق خبر غدیر خم، <a class="new" title="سید هاشم بحرانی (هنوز ایجاد نشده)" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D9%87%D8%A7%D8%B4%D9%85_%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C&action=edit&redlink=1">سید هاشم بحرانی</a>.<br />3. بحار الأنوار، <a title="علامه مجلسی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%D9%84%D8%A7%D9%85%D9%87_%D9%85%D8%AC%D9%84%D8%B3%DB%8C">علامه مجلسی</a>، ج 37، ص 181 و 182.<br />4. عوالم العلوم، <a class="new" title="شیخ عبدالله بحرانی (هنوز ایجاد نشده)" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%B4%DB%8C%D8%AE_%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C&action=edit&redlink=1">شیخ عبدالله بحرانی</a>،ج 15/3 ص 307 تا 327.<br />5. عبقات الأنوار، <a class="new" title="میر حامد حسین هندی (هنوز ایجاد نشده)" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D9%85%DB%8C%D8%B1_%D8%AD%D8%A7%D9%85%D8%AF_%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86_%D9%87%D9%86%D8%AF%DB%8C&action=edit&redlink=1">میر حامد حسین هندی</a>، جلد غدیر.<br />6. <a title="الغدیر" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D9%84%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1">الغدیر</a>، <a title="علامه امینی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%D9%84%D8%A7%D9%85%D9%87_%D8%A7%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C">علامه امینی</a>، ج 1، صص 12 تا 151، و 294 تا 322 .<br />7. خلاصه عبقات الأنوار، علامه محقق <a class="new" title="سید علی حسینی میلانی (هنوز ایجاد نشده)" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%DB%8C_%D9%85%DB%8C%D9%84%D8%A7%D9%86%DB%8C&action=edit&redlink=1">سید علی حسینی میلانی</a> دامت افاضاته، جلد غدیر.<br /><a name=".D8.B1.D8.AE.D8.AF.D8.A7.D8.AF_.D8.BA.D8.AF.DB.8C.D8.B1_.D8.AE.D9.85"></a><br />[ رخداد غدیر خم<br />از آغاز ذی القعده سال دهم هجری که مقارن با آخرین سال زندگانی پیامبر بود، به تمام مناطق مسلمان نشین و طوائف و قبائل مسلمان عربستان خبر داد که وی در این ماه به مکه معظمه خواهد رفت و مراسم عمره و حج را به جای خواهد آورد و بدین ترتیب بزرگترین اجتماع مسلمانان شکل گرفت، که معروف به حجةالوداع است. <a class="external autonumber" title="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_Haj" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_Haj" rel="nofollow">[7]</a><br />با پایان حج محمد به سرعت دستور حرکت جهت اجتماع در غدیر خم را دادند. حتی دوازده هزار از اهل یمن - که برای رفتن به وطن خود باید مسیر دیگری را میرفتند - به دستور او با کاروان مسلمانان همراه شدند.<a class="external autonumber" title="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_veda" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_veda" rel="nofollow">[8]</a><br />در میان راه مکه و مدینه در غدیر خم، آیه <a title="قرآن" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86">قرآن</a> نازل گردید:<br />«ای پیامبر! آن چه را از سوی پروردگارت بر تو نازل شده (به مردم) برسان. اگر این کار را نکنی، رسالت الهی را به انجام نرساندهای و خداوند از مردم نگاهات خواهد داشت <a class="external autonumber" title="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_۶۷" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_۶۷" rel="nofollow">[9]</a> <a class="external autonumber" title="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_almizan1" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_almizan1" rel="nofollow">[10]</a>.»<br />در پی نزول این آیه، رسول خدا دستور دادند تا همهی کاروانیان در آن محل اجتماع کنند، و در همان جا خطابهی طولانی غدیر توسط پیامبر اکرم ایراد گردید.<br />برخی بخشهای این سخنرانی - که در معرفی مقام <a class="new" title="امیرالمؤمنین (هنوز ایجاد نشده)" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%A4%D9%85%D9%86%DB%8C%D9%86&action=edit&redlink=1">امیرالمؤمنین</a> میباشد - چنین است:<br />ای مردم! بدانید که خداوند علی ( علیه السلام)را ولی و امام شما قرار داده و اطاعت او را بر مهاجران و انصار و کسانی که به نیکی از آنها پیروی کنند، و بر شهری و روستایی و عجم و عرب و آزاد و مملوک و بزرگ و کوچک و سفید و سیاه واجب ساختهاست.<br />آگاه باشید که « <a class="new" title="امیرالمؤمنین (هنوز ایجاد نشده)" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%A4%D9%85%D9%86%DB%8C%D9%86&action=edit&redlink=1">امیرالمؤمنین</a> » غیر از این برادرم کسی نیست و پیشوایی مؤمنان پس از من بر کسی جز او روا نخواهد بود.<br />او جانشین من در امتم و پیشوای کسانی است که به من ایمان آوردهاند و نیز جانشین من در تفسیر کتاب خداست.<br />خداوند دین شما را به واسطه امامت او کامل گردانید.<br />به دستورات او گوش فرا دهید تا در سلامت بمانید و از او پیروی کنید تا هدایت شوید.<br />ای مردم! من « صراط مستقیم »ام که خداوند شما را به پیروی آن امر فرمودهاست. آن گاه پس از من، علی ( علیه السلام)و پس از او، فرزندانم ( علیه السلام)از نسل او.<br />من (از جانب خداوند) دستور یافتهام که از شما در مورد آن چه که از سوی خداوند راجع به علی ( علیه السلام) <a class="new" title="امیرالمؤمنین (هنوز ایجاد نشده)" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%A4%D9%85%D9%86%DB%8C%D9%86&action=edit&redlink=1">امیرالمؤمنین</a> و اوصیای پس از او( علیه السلام) آوردم، بیعت بگیرم و دست شما را بفشارم.<br />خداوند به من امر کرده که از زبانهای شما در مورد آنچه بیان نمودم - راجع به علی امیر المؤمنین ( علیه السلام)و امامانی که پس از او میآیند ( علیه السلام)و از من و از اویند، اقرار زبانی بگیرم و چنان که خبرتان دادم، نسل من از صلب علی ( علیه السلام)است.<br />همگی بگویید: «شنیدیم و اطاعت میکنیم و خرسندانه - در مقابل آن چه از سوی پروردگار ما و خویش دربارهی امامت علی امیرالمؤمنین( علیه السلام) و امامانی که از صلب او به دنیا میآیند( علیه السلام)، به ما رساندی - سر تسلیم فرود میآوریم. بر این عقیده زندهایم و با آن میمیریم و با آن (در قیامت) محشور میشویم. تغییر نمیدهیم و تبدیل و انکار نمیکنیم، تردید به دل راه نمیدهیم و از این عقیده بر نمیگردیم و پیمان نمیشکنیم.»<br />بعد از پایان خطابه، این آیه برپیامبر فروفرستاده شد:<br />امروز کافران از دین شما مأیوس شدند. پس از آنان نهراسید و از من (پروردگار) بترسید. امروز دین شما را برایتان کامل کردم و نعمتم را بر شما تمام داشتم و اسلام را به عنوان دینتان پسندیدم<a class="external autonumber" title="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_quran3" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_quran3" rel="nofollow">[11]</a> <a class="external autonumber" title="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_almizan2" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85#endnote_almizan2" rel="nofollow">[12]</a>.»<br />مراسم بیعت مسلمانان با پیامبر و امیر المؤمنین علیه السلام سه روز به طول انجامید و حتی بانوان با قرار دادن دست خود در ظرف بزرگ آبی که در سوی دیگر آن در درون خیمه، دست پر صلابت امام علی علیهالسلام قرار داشت، بیعت خود را اعلام میکردند.<br />به نظر شیعه منافقین که گروه قابل توجهی را تشکیل میدادند، در ماجرای غدیر و به اراده الهی، نتوانستند نیات پلید خود را آشکار و عملی سازند. اما در میان جمعیت شبهه افکنیهایی نسبت به اقدام پیامبر انجام میدادند و شخصی به نام «حارث فهری» را تحریک نمودند تا نزد رسول بیاید و علی رغم همه تصریحات حضرت در ضمن خطبه، سؤال کند که آیا آن چه در مورد علی بن ابی طالب (علیه السلام) گفتی از جانب پروردگار بود یا از جانب خود؟ نبی اکرم در پاسخ فرمودند:<br />«خداوند به من وحی کردهاست و واسطهی بین من و خدا جبرئیل است و من اعلام کنندهی پیام خدا هستم و بدون اجازهی پروردگارم، خبری را اعلام نمیکنم.»<br />حارث که شدت غضب و غیظ نسبت به امیرالمؤمنینعلیه السلام همهی وجودش را گرفته بود گفت: «خدایا اگر آنچه (حضرت) <a title="محمد" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF">محمد</a> میگوید حق و از جانب تو است، سنگی از آسمان بر ما ببار و یا عذاب دردناکی بر ما بفرست.»<br />در پی این سخن، در مقابل دیدگان بهت زدهی حاضران سنگی از آسمان بر سر او فرود آمد و هلاکش گرداند.<br /><a title="علامه امینی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%D9%84%D8%A7%D9%85%D9%87_%D8%A7%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C">علامه امینی</a>(۵) فهرست دهها منبع از اهل تسنن، که ماجرای یاد شده را به عنوان شأن نزول آیهی اول سورهی <a title="معارج" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B1%D8%AC">معارج</a> یاد کردهاند، ذکر نمودهاست. ترجمهی آیات اول این سوره چنین است:<br />«درخواست کنندهای، عذابی را طلب کرد که (آن عذاب) اتفاق افتاد<br />عذابی که هیچ چیز نمیتواند آن را از حق پوشان دور نماید<br />عذابی از سوی خداوند صاحب»<br /><a name=".D8.AF.DB.8C.D8.AF.DA.AF.D8.A7.D9.87_.D8.B4.DB.8C.D8.B9.D9.87_.D8.AF.D8.B1.D8.A8.D8.A7.D8.B1.D9.87_.D8.AD.D8.AF.DB.8C.D8.AB_.D8.BA.D8.AF.DB.8C.D8.B1"></a><br />[ دیدگاه شیعه درباره حدیث غدیر<br />شیعیان کلمه «ولی» را به معنای پیشوا و رهبر میدانند.<br /><a name=".D9.BE.D8.A7.D9.86.D9.88.DB.8C.D8.B3"></a><br />[ پانویس<br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D8%AE%D9%85#ref_ghadir">^</a> <a class="external text" title="http://roshd.org/per/beliefs/?bel_code=" href="http://roshd.org/per/beliefs/?bel_code=94" rel="nofollow">واقعـه غدیر و اهمیت آن</a><br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D8%AE%D9%85#ref_tabari">^</a> <a class="external text" title="http://www.missagh.org/books_articles/books/book2.htm" href="http://www.missagh.org/books_articles/books/book2.htm" rel="nofollow">کتاب الولایة</a><br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D8%AE%D9%85#ref_velaya">^</a> <a class="external text" title="http://al-ghadir.ir/article-fa-27.html" href="http://al-ghadir.ir/article-fa-27.html" rel="nofollow">پیام غدیر</a><br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D8%AE%D9%85#ref_Haj">^</a> <a class="external text" title="http://www.tebyan.net/H_Tebyan/Article/Taghvim.aspx?AId=" href="http://www.tebyan.net/H_Tebyan/Article/Taghvim.aspx?AId=96&Type=10" type="10" rel="nofollow">حجه الوداع</a><br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D8%AE%D9%85#ref_veda">^</a> <a class="external text" title="http://www.missagh.org/historic_events/ghadir.htm" href="http://www.missagh.org/historic_events/ghadir.htm" rel="nofollow">واقعه غدیر خم</a><br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D8%AE%D9%85#ref_zahabi">^</a> <a class="external text" title="http://www.aqaed.com/shialib/books/all/torogh/index.html" href="http://www.aqaed.com/shialib/books/all/torogh/index.html" rel="nofollow">رسالة طرق حدیث من کنت مولاه فهذا علی مولاه</a><br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D8%AE%D9%85#ref_.DB.B6.DB.B7">^</a> <a title="سوره" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87">سوره</a> <a class="mw-redirect" title="مائده" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%A7%D8%A6%D8%AF%D9%87">مائده</a> <a title="آیه" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A2%DB%8C%D9%87">آیه</a> ۶۷:«يَأَيهَا الرَّسولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْک مِن رَّبِّک وَ إِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْت رِسالَتَهُ وَ اللَّهُ یَعْصِمُک مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللَّهَ لا یهْدِى الْقَوْمَ الْکَفِرِینَ»<br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D8%AE%D9%85#ref_almizan1">^</a> <a class="external text" title="http://www.ghadeer.org/site/thekr/tafsir/t_almizan/j6/fehr63.html" href="http://www.ghadeer.org/site/thekr/tafsir/t_almizan/j6/fehr63.html" rel="nofollow">تفسیر المیزان، آیه ۶۷ سوره مائده</a><br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D8%AE%D9%85#ref_quran3">^</a> <a title="سوره" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87">سوره</a> <a class="mw-redirect" title="مائده" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%A7%D8%A6%D8%AF%D9%87">مائده</a> <a title="آیه" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A2%DB%8C%D9%87">آیه</a> ۳:«الْیَوْمَ یَئس الَّذِینَ کَفَرُوا مِن دِینِکُمْ فَلا تخْشوْهُمْ وَ اخْشوْنِ الْیَوْمَ أَکْمَلْت لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتمَمْت عَلَیْکُمْ نِعْمَتى وَ رَضِیت لَکُمُ الاسلَمَ دِیناً»<br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D8%AE%D9%85#ref_almizan2">^</a> <a class="external text" title="http://www.ghadeer.org/site/thekr/tafsir/t_almizan/j5/fehrest16.html#link1" href="http://www.ghadeer.org/site/thekr/tafsir/t_almizan/j5/fehrest16.html#link1" rel="nofollow">تفسیر المیزان، آیه ۴ سوره مائده</a><br /><a name=".D9.BE.DB.8C.D9.88.D9.86.D8.AF_.D8.A8.D9.87_.D8.A8.DB.8C.D8.B1.D9.88.D9.86"></a><br />[پیوند به بیرون<br /><a class="external text" title="http://roshd.org/per/beliefs/?bel_code=" href="http://roshd.org/per/beliefs/?bel_code=94" rel="nofollow">واقعه غدیر و اهمیت آن</a><br /><a class="external text" title="http://library.tebyan.net/books1/6842.htm" href="http://library.tebyan.net/books1/6842.htm" rel="nofollow">موقعیت جغرافیایی غدیر خم</a><br /><a class="external text" title="http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=" href="http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=7675" rel="nofollow">چرا عید غدیر تفرقه انگیز است؟</a><br /><a class="external text" title="http://www.imamalinet.net/Iview/Per/Ghadir/Ghadir48.aspx" href="http://www.imamalinet.net/Iview/Per/Ghadir/Ghadir48.aspx" rel="nofollow">ترجمه کامل کتاب الغدیر از اسناد شیعه پیرامون واقعه غدیر به فارسی</a><br /><a class="external text" title="http://www.khetabeghadir.com/" href="http://www.khetabeghadir.com/" rel="nofollow">خطابه غدیر</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5494973092991122728-7782140596820323989?l=anti-vahhabi.blogspot.com' alt='' /></div>sarahttp://www.blogger.com/profile/06498195424654760062noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5494973092991122728.post-81735746852396406722008-07-07T05:13:00.000-07:002008-07-07T05:21:05.599-07:00سقیفه بنی ساعده<div align="right">سقیفه بنی ساعده جایگاه و ایوانی سرپوشیده و دارای سقف در <a title="مدینه" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%AF%DB%8C%D9%86%D9%87">مدینه</a> که مربوط به <a class="new" title="قبیله بنی ساعده (هنوز ایجاد نشده)" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D9%82%D8%A8%DB%8C%D9%84%D9%87_%D8%A8%D9%86%DB%8C_%D8%B3%D8%A7%D8%B9%D8%AF%D9%87&action=edit&redlink=1">قبیله بنی ساعده</a> بوده و مردمان در مشاوراتشان در آن گرد میآمدند.<br />نام سقیفهٔ بنیساعده (به <a class="mw-redirect" title="زبان عربی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D8%B9%D8%B1%D8%A8%DB%8C">عربی</a>: سقيفة بني ساعدة) در میان مسلمانان معروف و مشهور است، به این دلیل که بلافاصله پس از فوت <a title="محمد" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF">پیامبر اسلام</a> در آن محل عدهای از اصحاب وی، <a title="ابوبکر" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%A8%DA%A9%D8%B1">ابوبکر ابن ابیقحافه</a> را به عنوان خلیفه اول انتخاب کردند.<br /><a name=".D9.85.D8.A7.D8.AC.D8.B1.D8.A7.DB.8C_.D8.B3.D9.82.DB.8C.D9.81.D9.87_.D8.A8.D9.86.DB.8C.E2.80.8C.D8.B3.D8.A7.D8.B9.D8.AF.D9.87"></a><br />[ ماجرای سقیفه بنیساعده<br />بعد از فوت <a title="محمد" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF">پیامبر اسلام</a> در تاریخ دوشنبه ۲۸ صفر سال یازدهم هجری تعدادی از اصحاب قبل از اینکه به کفن و دفن محمد بپردازند، در سقیفه بنی ساعده جمع شدند تا برای خود خلیفهای انتخاب کنند و این <a title="علی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%D9%84%DB%8C">علی بن ابیطالب</a> بود که همراه با چند نفر دیگر در کنار جسد محمد باقی مانده و به تجهیز او مشغول بود.<br />عبدالفتاح عبدالمقصود (از عالمان معاصر اهل سنت) در کتاب خاستگاه خلافت ص ۳۰۷ مینویسد: وقتی <a class="mw-redirect" title="عمر" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%D9%85%D8%B1">عمر بن خطاب</a>، خبر اجتماع اصحاب محمد را به ابوبکر میرساند، ابوبکر از کنار علی – که در آن وقت هر دو در کنار جسم پاک محمد بودند – بیرون میرود و خانه پیامبر را ترک میگوید و هیچ اشارهای به آنجا که میخواهد برود، نمینماید <a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%D9%82%DB%8C%D9%81%D9%87#cite_note-0">[۱]</a> و با عمر به سوی سقیفه بنی ساعده میرود.<br />پس از وفات پیامبر۶ در حالی که تکلیف جانشین پس از ایشان مشخص بود و حضرت علی علیهالسلام از طرف خداوند برای این منصب برگزیده شده بودند، و مردم در غدیر با آن حضرت بیعت کرده بودند، انصار در سقیفهی بنی ساعده مجتمع گشتند تا برای خود رهبر و جانشین رسول خدا تعیین کنند عدهای از مهاجرین از جمله ابابکر و عمر و ابوعبیده جراح که از این اجتماع مطلع گشتند به سرعت خود را به آنجا رساندند در اجتماع سقیفه که با حضور تعدادی از مهاجرین و انصار تشکیل شده بود، سخنگوی گروه مهاجرین همین سه نفر بودند و سخنگوی گروه انصار سعد ابن عباده رئیس قبیلهی خزرج وحباب بن منذر از اوسیان بودند.<br />بحث بر سر خلافت بالا گرفت و ابتدا هر گروه فضیلتی از خویش بیان ميکرد و خود را از گروه دیگر به امر خلافت محقتر ميدانست، اما بعد از آن که این کار نتیجه نداد ابوبکر با زرنگی تمام از هر دو گروه خواست تا از اختلاف دوری کنند و برای اینکه نشان دهد خود را دلسوز مسلمانان ميداند، به عمر و ابوعبیده اشاره کرد و از جمع خواست تا با یکی از آن دو بیعت کنند. در این لحظه عمر و ابوعبیده که به خلافت ابوبکر راضی بودند خطاب به او گفتند که با وجود شخصی چون تو بر ما سزاوار نیست که خلیفهی مسلمین شویم. سپس ابوبکر بدون این که سخنی بگوید و دوباره تعارف کند دستش را دراز کرد و از رازی که در دلش بود پرده برداشت. ولی برخلاف تصور، پیش از آنکه عمر و ابوعبیده دست او را به نشان بیعت بگیرند، فردی از انصار به نام بشیر بن سعد به علت حسادتی که نسبت به پسر عمویش سعد بن عباده داشت، دست ابوبکر را فشرد و بعد از او عمر و ابوعبیده با ابوبکر بیعت کردند. در این هنگام اسید ابن حضیر که رئیس قبیلهی اوس بود و هنوز دشمنيهای دیرین خود با رئیس خزرجیان یعنی سعد ابن عباده را در دل داشت، رو به افراد معدود قبیلهی خویش کرد و به آنها گفت تا با ابوبکر بیعت کنند زیرا اگر این کار را انجام ندهند سعدابن عباده خلیفه ميشود و این به ضرر قبیلهی اوس است. سپس ابوبکر در حالی که عمر و ابوعبیده و گروهی از اوسیان دور او را گرفته بودند رو به مسجد رسول خدا آورده و سعد ابن عباده که با ابوبکر بیعت نکرده بود و بسیار آسیب دیده بود به منزل خویش رفت. بنی اسلمیان که از قبایل فقیر آن منطقه بودند به مدینه امدند و با وعدههایی که خلیفه دوم و همراهانش به آنها داده بودند به یاری ابوبکر و موافقان او امدند و هرکس که حاضر به بیعت با او نمی شد را به شدت مورد ضرب و شتم قرار میدادند.<br /><a class="mw-redirect" title="شیعیان" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B4%DB%8C%D8%B9%DB%8C%D8%A7%D9%86">شیعیان</a> اعتقاد دارند که ماجرای سقیفه در مخالفت با دستور <a title="محمد" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF">محمد</a> که قبل از فوتش <a title="علی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%D9%84%DB%8C">علی</a> را به عنوان خلیفه بعد از خودش <a class="mw-redirect" title="غدیر" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1">تعیین کرده بود</a> اتفاق افتاده است.<br /><a name=".D9.85.D9.86.D8.A7.D8.A8.D8.B9"></a><br />[ منابع<br /><a title="" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%D9%82%DB%8C%D9%81%D9%87#cite_ref-0">↑</a> و نیز در تاریخ طبری ص ۴۴۳ و ۴۵۹ و ۴۵۶ و الکامل فی التاریخ ابن اثیر ۲۰ و ۳/۲<br />خاستگاه خلافت، عبدالفتاح عبدالمقصود، ترجم : سید حسن افتخارزاده<br />ابن اثیر، تاریخ کامل<br /><a title="طبری" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B7%D8%A8%D8%B1%DB%8C">محمد بن جریر</a>، <a title="تاریخ طبری" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE_%D8%B7%D8%A8%D8%B1%DB%8C">تاریخ طبری</a>(تاریخ پیامبران و پادشاهان)<br />الدرايه فى حديث الولايه : ابـوسـعـد مـسـعـودبـن نـاصـر سـجـستانى از علماى اهل سنت<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5494973092991122728-8173574685239640672?l=anti-vahhabi.blogspot.com' alt='' /></div>sarahttp://www.blogger.com/profile/06498195424654760062noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5494973092991122728.post-33948543389946888062008-07-07T05:11:00.000-07:002008-07-07T05:20:05.632-07:00سلفی ؟؟<div align="right">سَلَفی به گروهی از <a class="mw-redirect" title="مسلمانان" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%B3%D9%84%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%A7%D9%86">مسلمانان</a> <a class="mw-redirect" title="اهل سنت" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D9%87%D9%84_%D8%B3%D9%86%D8%AA">اهل سنت</a> گفته میشود که تنها راه نجات مسلمانان را بازگشت به قوانین <a title="قرآن" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86">قرآن</a> و سنت طبق فهم «<a title="سلف صالح" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%D9%84%D9%81_%D8%B5%D8%A7%D9%84%D8%AD">سلف صالح</a>» میدانند. این گروه با هرگونه پیروی از شاخههای گوناگون دین و کیشگرایی مخالفند و معتقدند که هر مسلمان به راحتی میتواند با مراجعه مستقیم به قرآن و سنت دینش را بیاموزد.<br />سلفیها که بسیاری آنها را به تندروی متهم میکنند پایتخت اصلیشان <a title="مکه" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%DA%A9%D9%87">مکه</a> و <a title="مدینه" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%AF%DB%8C%D9%86%D9%87">مدینه</a> است. گاهی به آنان <a class="mw-redirect" title="وهابی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%88%D9%87%D8%A7%D8%A8%DB%8C">وهابی</a> گفته میشود اگرچه کسانی که خود را سلفی میخوانند منکر وجود گروهی به نام وهابی هستند.<br />امروزه گروهی از کسانی که در کشورهای غربی به اسلام میگرایند به افکار این روش فکری-عقیدتی گرایش پیدا میکنند. امروزه سلفیها را میتوان به سه شاخه اصلی تقسیم کرد.<br />1- سلفی محافظه کار و درباری<br />2- سلفی سیاسی رادیکالی<br />3- سلفی جهادی (سلفی تکفیری)<br /><a name=".D8.B3.D9.84.D9.81.DB.8C_.D8.AA.DA.A9.D9.81.DB.8C.D8.B1.DB.8C"></a><br />[سلفی تکفیری<br />سلفی تکفیری به گروهی از مسلمانان وهابی ستیزهجو گفته میشود بویژه به طرفداران گروه <a title="القاعده" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D9%84%D9%82%D8%A7%D8%B9%D8%AF%D9%87">القاعده</a> که هر فردی غیر از مسلمانان پیرو سلف صالح، بقیه مردم و حتی مسلمانان <a title="شیعه" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B4%DB%8C%D8%B9%D9%87">شیعه</a> را <a title="کافر" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%DA%A9%D8%A7%D9%81%D8%B1">کافر</a> میدانند و بنابراین قتل آنها را مجاز می شمارند. سلفیهای تکفیری بیشتر در عراق فعالیت میکنند و مسئولیت قتل هزاران نفر شیعه و قتل گروگانهای خارجی را برعهده دارند</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5494973092991122728-3394854338994688806?l=anti-vahhabi.blogspot.com' alt='' /></div>sarahttp://www.blogger.com/profile/06498195424654760062noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5494973092991122728.post-71165256891972832942008-07-07T05:10:00.000-07:002008-07-07T05:11:47.215-07:00القاعده؟<div align="right">قاعده (به <a title="عربی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%D8%B1%D8%A8%DB%8C">عربی</a>: القاعدة و یا تنظیم القاعدة (تشکیلات القاعده) به <a class="mw-redirect" title="انگلیسی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D9%86%DA%AF%D9%84%DB%8C%D8%B3%DB%8C">انگلیسی</a>: ;Al-Qaeda)، نام تشکیلات بینالمللی تروریستی بنیادگرایی اسلامی است که متشکل از شبکههای تروریستی اسلامی مختلفی است که همگی در راستای کاهش دادن تأثیرات و دخالتهای غیر مسلمانان بر دنیای اسلام و گسترش اسلام در جهان مبارزه میکنند. اکثریت اعضا شبکه القاعده را پیرو مسلک <a title="سلفی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%D9%84%D9%81%DB%8C">سلفی</a> میدانند. از سال ۱۹۹۵ نام این سازمان در فهرست سازمانهای تروریستی قرار گرفته است. رهبر این سازمان <a title="اسامه بن لادن" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D8%A7%D9%85%D9%87_%D8%A8%D9%86_%D9%84%D8%A7%D8%AF%D9%86">اسامه بن لادن</a> است.<br /><a name=".D8.AA.D8.A7.D8.B1.DB.8C.D8.AE.DA.86.D9.87"></a><br />[<a title="ویرایش بخش: تاریخچه" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A7%D9%84%D9%82%D8%A7%D8%B9%D8%AF%D9%87&action=edit&section=1">ویرایش</a>] تاریخچه<br />تشکیلات القاعده در سال ۱۹۸۸ توسط بنیانگذار آن <a title="اسامه بن لادن" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D8%A7%D9%85%D9%87_%D8%A8%D9%86_%D9%84%D8%A7%D8%AF%D9%86">اسامه بن لادن</a> جهت مبارزه (یا به لفظ اسلامی: غزو) با <a class="mw-redirect" title="اتحاد جماهیر شوروی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%AA%D8%AD%D8%A7%D8%AF_%D8%AC%D9%85%D8%A7%D9%87%DB%8C%D8%B1_%D8%B4%D9%88%D8%B1%D9%88%DB%8C">اتحاد جماهیر شوروی</a> در <a title="افغانستان" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D9%81%D8%BA%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86">افغانستان</a> تأسیس شد. القاعده از سازمان "مکتب الخدمة" که هدف آن مسلح نمودن و آموزش <a title="مجاهد" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%AC%D8%A7%D9%87%D8%AF">مجاهدین</a> <a title="اسلام" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85">اسلامی</a> برای جنگ با <a class="mw-redirect" title="شوروی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B4%D9%88%D8%B1%D9%88%DB%8C">شوروی</a> بود توسعه و پیشرفت یافت. این سازمان از حمایت و پشتیبانی دولتهای اسلامی به ویژه <a title="پاکستان" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%BE%D8%A7%DA%A9%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86">پاکستان</a> و همچنین <a title="ایالات متحده آمریکا" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%AA_%D9%85%D8%AA%D8%AD%D8%AF%D9%87_%D8%A2%D9%85%D8%B1%DB%8C%DA%A9%D8%A7">ایالات متحده آمریکا</a> برخوردار بود.<br />در سال ۱۹۹۸ <a class="mw-redirect" title="ایمن ظواهری" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%DB%8C%D9%85%D9%86_%D8%B8%D9%88%D8%A7%D9%87%D8%B1%DB%8C">ایمن ظواهری</a> سازمان جهاد اسلامی (منظمة الجهاد الإسلامي) <a title="مصر" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%B5%D8%B1">مصر</a> را با سازمان القاعده ادغام نمود و به شخص دوم این تشکیلات تبدیل شد.<br />وجه نامگذاری سازمان القاعده برگرفته از توصیف این سازمان در یکی از متنهای آن است که تشکیلات القاعده را "قاعدة الجهاد" (اساس و بنیان نبرد اسلامی) توصیف میکند. این در حالی است که خود اعضا این سازمان آن را "<a class="new" title="جبهه بینالمللی جهاد علیه یهودیان و صلیبیان (هنوز ایجاد نشده)" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%AC%D8%A8%D9%87%D9%87_%D8%A8%DB%8C%D9%86%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%84%D9%84%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D8%AF_%D8%B9%D9%84%DB%8C%D9%87_%DB%8C%D9%87%D9%88%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%86_%D9%88_%D8%B5%D9%84%DB%8C%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%86&action=edit&redlink=1">جبهه بینالمللی جهاد علیه یهودیان و صلیبیان</a>" مینامند.<br /><a name=".D9.BE.DB.8C.D9.88.D9.86.D8.AF_.D8.A8.D9.87_.D8.A8.DB.8C.D8.B1.D9.88.D9.86"></a><br />[<a title="ویرایش بخش: پیوند به بیرون" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A7%D9%84%D9%82%D8%A7%D8%B9%D8%AF%D9%87&action=edit&section=2">ویرایش</a>] پیوند به بیرون</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5494973092991122728-7116525689197283294?l=anti-vahhabi.blogspot.com' alt='' /></div>sarahttp://www.blogger.com/profile/06498195424654760062noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5494973092991122728.post-9994446528280575922008-07-07T05:06:00.000-07:002008-07-07T05:10:09.107-07:00مذهب سنی<div align="right">اهل سنت و جماعت بر این باورند که <a title="محمد" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF">محمد</a>، پیامبر اسلام، پس از خود جانشینی تعین ننمود و بعد از فوت محمد مسلمانان آن زمان بر اساس شورا و انتخاب چهار تن را به عنوان خلیفه ی مسلمین انتخاب نموده اند. ابتدا در سقیفه بنی ساعده، ابوبکر را که از <a title="صحابه" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B5%D8%AD%D8%A7%D8%A8%D9%87">صحابه</a> (یاران)و نزدیکان محمد بود و در میان مسلمانان محبوبیت و اعتبار زیادی داشتند برای خلافت بعد از محمد بر جامعه نوبنیاد مسلمانان انتخاب کردند.<br />این چهار تن که به <a title="خلفای راشدین" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AE%D9%84%D9%81%D8%A7%DB%8C_%D8%B1%D8%A7%D8%B4%D8%AF%DB%8C%D9%86">خلفای راشدین</a> معروفند به ترتیب عبارتاند از:<br /><a title="ابوبکر" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%A8%DA%A9%D8%B1">ابوبکر</a><br /><a class="mw-redirect" title="عمر" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%D9%85%D8%B1">عمر</a><br /><a title="عثمان" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%D8%AB%D9%85%D8%A7%D9%86">عثمان</a><br /><a title="علی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%D9%84%DB%8C">علی</a><br />اهل سنت علاوه بر آن احترام خاصی را به اهل بیت پیامبر(بویژه امامان اهل <a class="mw-redirect" title="تشیع" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AA%D8%B4%DB%8C%D8%B9">تشیع</a>) قائلند.<br />برخی از سنیان، حسن پسر علی را نیز خلیفه میدانند و بر این باورند که دارای دوران خلافت بسیار کوتاهی بودهاست اما دیگران معتقدند که بعد از علی، دوران خلافت اسلامی بر مسلمانان برای همیشه تمام شده و بعد از آن را سلطنت میدانند. هرچند که تمامی اولاد محمد نزد سنیان، محترم شمرده میشوند.<br />سنیان، <a title="قرآن" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86">قرآن</a> را کتابی محفوظ میدانند و مدعی پیروی از قرآن و سنت حضرت محمد هستند. اما اصطلاح «اهل سنت» در تقسیم بندیهای مذهبی قرن دوم هجری شکل گرفت. در آن دوران گروهی خود را «اهل سنت» نامیدند و گروهی دیگر که عمدتاً معتزلی بودند، خود را «اهل توحید» نامیدند.<br />««مجموعه احادیثی که در دوران بنی عباس گرد آمد، «سنت» و عقایدی که پیرامون آنها شکل گرفت، «عقاید السنة» نامیده شد و معتقدان به آن را «اهل سنت» می نامند؛ بنابراین اصطلاح اهل سنت از حدود سال ۱۵۰ه.ق. به بعد در جامعه اسلامی رواج پیدا کرد.»»<a class="external autonumber" title="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%D9%86%DB%8C#endnote_نام" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%D9%86%DB%8C#endnote_نام" rel="nofollow">[1]</a><br />مذهب سنی از لحاظ علوم فقهی به چندین فرقه <a title="حنفی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AD%D9%86%D9%81%DB%8C">حنفی</a>، <a title="مالکی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%A7%D9%84%DA%A9%DB%8C">مالکی</a>، <a title="شافعی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B4%D8%A7%D9%81%D8%B9%DB%8C">شافعی</a> و <a title="حنبلی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AD%D9%86%D8%A8%D9%84%DB%8C">حنبلی</a> و <a class="new" title="اهل حدیث (هنوز ایجاد نشده)" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A7%D9%87%D9%84_%D8%AD%D8%AF%DB%8C%D8%AB&action=edit&redlink=1">اهل حدیث</a> تقسیم میگردد. هر چند که اختلافات آنان بسیار جزئی است و اغلب پیروان یکی از آنان میتواند در شرایط زمانی و یا مکانی خاص از <a title="فرقه" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%81%D8%B1%D9%82%D9%87">فرقه</a> دیگری تقلید کند.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5494973092991122728-999444652828057592?l=anti-vahhabi.blogspot.com' alt='' /></div>sarahttp://www.blogger.com/profile/06498195424654760062noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5494973092991122728.post-31926088968365745502008-07-07T05:05:00.000-07:002008-07-07T05:06:36.385-07:00ワッハーブ派はワッハーブ派は、<a title="18世紀" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/18%E4%B8%96%E7%B4%80">18世紀</a>に<a title="アラビア半島" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%A2%E3%83%A9%E3%83%93%E3%82%A2%E5%8D%8A%E5%B3%B6">アラビア半島</a>内陸の<a title="ナジュド" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%83%8A%E3%82%B8%E3%83%A5%E3%83%89">ナジュド</a>に起こった<a title="イスラム教" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%A4%E3%82%B9%E3%83%A9%E3%83%A0%E6%95%99">イスラム教</a>の <a class="new" title="イスラム改革運動 (未編集)" href="http://ja.wikipedia.org/w/index.php?title=%E3%82%A4%E3%82%B9%E3%83%A9%E3%83%A0%E6%94%B9%E9%9D%A9%E9%81%8B%E5%8B%95&action=edit&redlink=1">改革運動</a>である。宗派としては<a title="スンナ派" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%B9%E3%83%B3%E3%83%8A%E6%B4%BE">スンナ派</a>に属するが、その下位宗派に数えられる場合もある。法学的には、<a class="mw-redirect" title="イスラム法学派" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%A4%E3%82%B9%E3%83%A9%E3%83%A0%E6%B3%95%E5%AD%A6%E6%B4%BE">イスラム法学派</a>のうち厳格なことで知られる<a class="new" title="ハンバル派 (未編集)" href="http://ja.wikipedia.org/w/index.php?title=%E3%83%8F%E3%83%B3%E3%83%90%E3%83%AB%E6%B4%BE&action=edit&redlink=1">ハンバル派</a>に属す。<br />創始者は<a class="new" title="ムハンマド・イブン＝アブドゥルワッハーブ (未編集)" href="http://ja.wikipedia.org/w/index.php?title=%E3%83%A0%E3%83%8F%E3%83%B3%E3%83%9E%E3%83%89%E3%83%BB%E3%82%A4%E3%83%96%E3%83%B3%EF%BC%9D%E3%82%A2%E3%83%96%E3%83%89%E3%82%A5%E3%83%AB%E3%83%AF%E3%83%83%E3%83%8F%E3%83%BC%E3%83%96&action=edit&redlink=1">ムハンマド・イブン＝アブドゥルワッハーブ</a>（ワッハーブ）。一般に<a title="イスラム原理主義" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%A4%E3%82%B9%E3%83%A9%E3%83%A0%E5%8E%9F%E7%90%86%E4%B8%BB%E7%BE%A9">イスラム原理主義</a>と呼ばれて知られている復古主義・純化主義的イスラム改革運動の先駆的な運動であると評価される。<br />ワッハーブは、18世紀半ばに、<a title="クルアーン" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%AF%E3%83%AB%E3%82%A2%E3%83%BC%E3%83%B3">コーラン</a>と<a title="ムハンマド・イブン＝アブドゥッラーフ" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%83%A0%E3%83%8F%E3%83%B3%E3%83%9E%E3%83%89%E3%83%BB%E3%82%A4%E3%83%96%E3%83%B3%EF%BC%9D%E3%82%A2%E3%83%96%E3%83%89%E3%82%A5%E3%83%83%E3%83%A9%E3%83%BC%E3%83%95">ムハンマド</a>の<a title="スンナ" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%B9%E3%83%B3%E3%83%8A">スンナ</a>に戻り、<a title="イスラム教" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%A4%E3%82%B9%E3%83%A9%E3%83%A0%E6%95%99">イスラム教</a>を純化することを説き、当時ナジュドで流行していた<a class="mw-redirect" title="聖者" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E8%81%96%E8%80%85">聖者</a>崇拝、<a title="スーフィズム" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%B9%E3%83%BC%E3%83%95%E3%82%A3%E3%82%BA%E3%83%A0">スーフィズム</a>を激しく排撃した。ナジュドの豪族であった<a title="サウード家" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%B5%E3%82%A6%E3%83%BC%E3%83%89%E5%AE%B6">サウード家</a>のムハンマド・イブン＝サウードは、ワッハーブの教えを受け入れて彼を保護し、ワッハーブ派の運動を広げつつ勢力を拡大した。こうして形成されたサウード家の国家を<a class="mw-redirect" title="ワッハーブ王国" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%83%AF%E3%83%83%E3%83%8F%E3%83%BC%E3%83%96%E7%8E%8B%E5%9B%BD">ワッハーブ王国</a>と呼ぶが、<a title="19世紀" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/19%E4%B8%96%E7%B4%80">19世紀</a>初めに<a title="オスマン帝国" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%AA%E3%82%B9%E3%83%9E%E3%83%B3%E5%B8%9D%E5%9B%BD">オスマン帝国</a>と敵対して<a title="ムハンマド・アリー" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%83%A0%E3%83%8F%E3%83%B3%E3%83%9E%E3%83%89%E3%83%BB%E3%82%A2%E3%83%AA%E3%83%BC">ムハンマド・アリー</a>に滅ぼされた。<br />その後ワッハーブ派は雌伏を余儀なくされたが、<a title="20世紀" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/20%E4%B8%96%E7%B4%80">20世紀</a>初めにサウード家の<a title="アブドゥルアズィーズ・イブン＝サウード" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%A2%E3%83%96%E3%83%89%E3%82%A5%E3%83%AB%E3%82%A2%E3%82%BA%E3%82%A3%E3%83%BC%E3%82%BA%E3%83%BB%E3%82%A4%E3%83%96%E3%83%B3%EF%BC%9D%E3%82%B5%E3%82%A6%E3%83%BC%E3%83%89">アブドゥルアズィーズ・イブン＝サウード</a>（イブン・サウード）が<a title="リヤド" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%83%AA%E3%83%A4%E3%83%89">リヤド</a>を奪回してからのち復興した。サウード王国がナジュドと<a title="ヒジャーズ" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%83%92%E3%82%B8%E3%83%A3%E3%83%BC%E3%82%BA">ヒジャーズ</a>を征服して<a class="mw-redirect" title="サウジアラビア王国" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%B5%E3%82%A6%E3%82%B8%E3%82%A2%E3%83%A9%E3%83%93%E3%82%A2%E7%8E%8B%E5%9B%BD">サウジアラビア王国</a>を建国すると、ワッハーブ派はアラビア半島の大部分に広がった。<br />ワッハーブ派は現在も<a title="サウジアラビア" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%B5%E3%82%A6%E3%82%B8%E3%82%A2%E3%83%A9%E3%83%93%E3%82%A2">サウジアラビア</a>の国教であり宗教警察が国民に対して目を光らせている。また、王家が国庫を私物化しているという不満を受け止める存在ともなっている。同国出身の<a class="mw-redirect" title="オサマ・ビンラディン" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%AA%E3%82%B5%E3%83%9E%E3%83%BB%E3%83%93%E3%83%B3%E3%83%A9%E3%83%87%E3%82%A3%E3%83%B3">オサマ・ビンラディン</a>も元々ワッハーブ派に属する信徒であったとされる。<br /><a title="中央アジア" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E4%B8%AD%E5%A4%AE%E3%82%A2%E3%82%B8%E3%82%A2">中央アジア</a>の<a title="ウズベキスタン" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%A6%E3%82%BA%E3%83%99%E3%82%AD%E3%82%B9%E3%82%BF%E3%83%B3">ウズベキスタン</a>などではワッハーブ派というと特別な響きを持つ。（反政府的な態度を取る人たちにレッテル張りをし、矮小化する為にこの言葉が使われている）<br /><a name=".E7.89.B9.E8.89.B2"></a><br />[<a title="節を編集: 特色" href="http://ja.wikipedia.org/w/index.php?title=%E3%83%AF%E3%83%83%E3%83%8F%E3%83%BC%E3%83%96%E6%B4%BE&action=edit&section=1">編集</a>] 特色<br />ワッハーブ派と他のイスラム宗派との根本的な違いは、極めて厳格なイスラーム法の遵守と男尊女卑などである。<br /><a title="アッラーフ" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%A2%E3%83%83%E3%83%A9%E3%83%BC%E3%83%95">アッラーフ</a>を除き、全ての崇拝対象は虚偽であり、それらを礼拝する者は、死に値する。<br />多くの人々は、アッラーフを信じず、<a title="聖人" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E8%81%96%E4%BA%BA">聖人</a>の霊廟訪問により神の恵みを受けようとしているが、これは虚偽である。<br />アッラーフだけが人間の全ての秘密を知っているため、祈祷での預言者、聖人、天使等の名の言及は、多神教の徴候とされる。<br /><a title="クルアーン" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%AF%E3%83%AB%E3%82%A2%E3%83%BC%E3%83%B3">クルアーン</a>及び<a title="スンナ" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%B9%E3%83%B3%E3%83%8A">スンナ</a>の規定に基づかなければ、何も認めてはならない。<br />タビル（起源、最初への回帰）の方法、つまり、理性的又は象徴的・比喩的解釈の方法により、クルアーンを解釈することは禁じられる。<br />人間が意思の自由を持ち得るとの主張は、異端である。<br />ムハンマドは、審判の日にアッラーフから赦しの許可を得る（<a title="スンナ派" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%B9%E3%83%B3%E3%83%8A%E6%B4%BE">スンナ派</a>は、既に赦されていると考えている）。<br />女性は、過度に慟哭するため、埋葬地を訪れる権利を有さない。<br />ムスリムは、以下の4つの休日だけを遵守すべきである。<br />イド・アル＝フィトル（バイラム祭）：<a title="ラマダーン" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%83%A9%E3%83%9E%E3%83%80%E3%83%BC%E3%83%B3">ラマダーン</a>月の断食終了を記念した斎明けの祝日<br />イド・アル＝アドハ（クルバン・バイラム）：メッカ<a title="巡礼" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E5%B7%A1%E7%A4%BC">巡礼</a>（ハッジ）終了日の犠牲祭<br />アシュラ：預言者の孫、フサイン師の服喪<br />ライラトゥ＝リ＝ムバラカ（権勢の夜）：全ての生物及び植物界がアッラーフに服従するラマダーン月の神秘の夜<br />預言者の誕生日を祝ってはならない。<br /><a title="モスク" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%83%A2%E3%82%B9%E3%82%AF">モスク</a>に奉納することは禁じられる。<br /><a name=".E9.96.A2.E9.80.A3.E9.A0.85.E7.9B.AE"></a><br />[<a title="節を編集: 関連項目" href="http://ja.wikipedia.org/w/index.php?title=%E3%83%AF%E3%83%83%E3%83%8F%E3%83%BC%E3%83%96%E6%B4%BE&action=edit&section=2">編集</a>] 関連項目<br /><a title="サウジアラビア" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%B5%E3%82%A6%E3%82%B8%E3%82%A2%E3%83%A9%E3%83%93%E3%82%A2">サウジアラビア</a><br /><a title="パドリ戦争" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%83%91%E3%83%89%E3%83%AA%E6%88%A6%E4%BA%89">パドリ戦争</a><br /><a title="イスラム原理主義" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%A4%E3%82%B9%E3%83%A9%E3%83%A0%E5%8E%9F%E7%90%86%E4%B8%BB%E7%BE%A9">イスラム原理主義</a><br /><a title="中田考" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E4%B8%AD%E7%94%B0%E8%80%83">中田考</a><br /><a title="イスラム教と他宗教との関係" href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%A4%E3%82%B9%E3%83%A9%E3%83%A0%E6%95%99%E3%81%A8%E4%BB%96%E5%AE%97%E6%95%99%E3%81%A8%E3%81%AE%E9%96%A2%E4%BF%82">イスラム教と他宗教との関係</a><br />"<a href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%83%AF%E3%83%83%E3%83%8F%E3%83%BC%E3%83%96%E6%B4%BE">http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%83%AF%E3%83%83%E3%83%8F%E3%83%BC%E3%83%96%E6%B4%BE</a>" より作成<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5494973092991122728-3192608896836574550?l=anti-vahhabi.blogspot.com' alt='' /></div>sarahttp://www.blogger.com/profile/06498195424654760062noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5494973092991122728.post-91470168657266416672008-07-07T05:03:00.000-07:002008-07-07T05:05:01.278-07:00WahhabismeLe wahhabisme désigne la doctrine de retour à l'islam des origines (suivi par le <a title="Salafisme" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Salafisme">salafisme</a>) enseignée par le théologien <a title="Mohamed ibn Abd al-Wahhab" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Mohamed_ibn_Abd_al-Wahhab">Mohamed ibn Abd al-Wahhab</a> (<a title="1703" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/1703">1703</a> - <a title="1792" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/1792">1792</a>), et la forme <a class="mw-redirect" title="Rigoriste" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Rigoriste">rigoriste</a> de l'<a title="Islam" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Islam">islam</a> <a title="Sunnisme" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Sunnisme">sunnite</a> à laquelle elle a donné naissance. Le terme est utilisé de manière péjorative par les musulmans rejetant le salafisme, laissant sous-entendre que <a title="Mohamed ibn Abd al-Wahhab" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Mohamed_ibn_Abd_al-Wahhab">Mohamed ibn Abd al-Wahhab</a> aurait fondé une voie (en <a title="Arabe" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Arabe">arabe</a>, le minhaj) sans rapport avec les salafs, premiers musulmans des trois premiers siècles après <a title="Mahomet" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Mahomet">Mahomet</a>.<br />Le texte fondateur de l'enseignement de <a title="Mohamed ibn Abd al-Wahhab" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Mohamed_ibn_Abd_al-Wahhab">Mohamed ibn Abd al-Wahhab</a> correspond à son ouvrage Kitab at-tawhid (en <a title="Arabe" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Arabe">arabe</a>, le Livre du monothéisme). Le terme de « wahhabisme » (wahhabiyyah en arabe) a été forgé très tôt par les détracteurs d'Ibn Abd-Al Wahhab, reprenant le nom d'une ancienne voie kharidjite.<br />L'enseignement de <a title="Mohamed ibn Abd al-Wahhab" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Mohamed_ibn_Abd_al-Wahhab">Mohamed ibn Abd al-Wahhab</a> se donne pour but de purifier l'islam des innovations, appelées <a class="mw-redirect" title="Bida’" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Bida%E2%80%99">bida’</a>, des déviances, des <a title="Hérésie" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/H%C3%A9r%C3%A9sie">hérésies</a> ou des <a title="Idolâtrie" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Idol%C3%A2trie">idolâtries</a>. Parmi les principes de cet enseignement, conformément au <a title="Salafisme" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Salafisme">salafisme</a>, on trouve notamment l'interdiction du culte des saints, de l'édification de monuments funéraires, ou même de mosquées luxueuses. Ces interdictions se basent sur le <a title="Coran" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Coran">Coran</a> et la <a class="mw-redirect" title="Sunnah" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Sunnah">Sunnah</a>, interprétés à la lumière de la pratique des premiers musulmans, et rejetant les avis théologiques ultérieurs entrant en contradiction avec ces sources. Le fils de <a title="Mohamed ibn Abd al-Wahhab" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Mohamed_ibn_Abd_al-Wahhab">Mohamed ibn Abd al-Wahhab</a>, Abdûllah ibn Mohamed ibn Abd al-Wahhab, dans son livre « Al-Hadiyya as-saniyya » <a title="" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Wahhabisme#cite_note-0">[1]</a>, se défend ainsi des attaques accusant d'hérétisme l'enseignement salafiste de son père :<br />« Concernant les Usûl ud-dîn, nous sommes sunnites (« ahl as-sunna wal-jamâ'ah ») et suivons nos pieux prédécesseurs (« salaf »). Concernant les Furû', nous suivons l'école de Ahmad ibn Hanbal, et ne critiquons personne qui suit quelqu'un d'autre parmi les autres imams d'écoles… Nous ne prétendons pas être des mujtahid mutlaq, mais si, concernant une question donnée, l'avis de l'école hanbalite est différent de ce que dit un texte du Coran ou de la Sunna, clair, non abrogé et qui a été adopté comme avis par un des quatre imams, alors nous suivons ce que dit ce texte. » <a title="" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Wahhabisme#cite_note-1">[2]</a><br />Le salafisme enseigné par <a title="Mohamed ibn Abd al-Wahhab" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Mohamed_ibn_Abd_al-Wahhab">Mohamed ibn Abd al-Wahhab</a>, connut son essor après son alliance avec <a class="new" title="Mohammed ibn Saoud (page inexistante)" href="http://fr.wikipedia.org/w/index.php?title=Mohammed_ibn_Saoud&action=edit&redlink=1">Mohammed ibn Saoud</a> — patriarche des <a class="mw-redirect" title="Famille princière Saoud" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Famille_princi%C3%A8re_Saoud">Séoud</a>, alors seigneurs du <a class="mw-redirect" title="Najd" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Najd">Najd</a> avant de devenir la famille régnante ayant par la suite donné son nom au pays. Le terme de « wahhabisme » est aujourd'hui utilisé péjorativement avec une connotation politique pour désigner l'islam rigoriste officiel en <a title="Arabie saoudite" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Arabie_saoudite">Arabie saoudite</a> (on préférera le terme <a title="Salafisme" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Salafisme">salafisme</a>). Il est également utilisé dans les médias pour désigner l'idéologie sous-tendant la politique aussi bien intérieure qu'extérieure du pays.<br /><a title="Mohamed ibn Abd al-Wahhab" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Mohamed_ibn_Abd_al-Wahhab">Mohamed ibn Abd al-Wahhab</a> réfute toute source de législation autre que le Coran. Cela explique que ni l'Arabie saoudite ni le défunt régime <a title="Taliban" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Taliban">taliban</a> n'avaient de <a title="Constitution" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Constitution">constitution</a>. En fait, conformément au <a title="Salafisme" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Salafisme">salafisme</a>, Ibn Abd al-Wahhab préfère la notion d'<a title="Oumma" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Oumma">Oumma</a> (communauté de croyants) à celui d'État-nation.<br />Sommaire[<a class="internal" id="togglelink" href="javascript:toggleToc()">masquer</a>]<br /><a href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Wahhabisme#Essor_du_salafisme_apr.C3.A8s_Mohamed_ibn_Abd_al-Wahhab">1 Essor du salafisme après Mohamed ibn Abd al-Wahhab</a><br /><a href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Wahhabisme#Inde">1.1 Inde</a><br /><a href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Wahhabisme#.C3.89gypte">1.2 Égypte</a><br /><a href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Wahhabisme#Afghanistan">1.3 Afghanistan</a><br /><a href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Wahhabisme#Europe">1.4 Europe</a><br /><a href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Wahhabisme#Salafisme_et_les_fr.C3.A8res_musulmans">2 Salafisme et les frères musulmans</a><br /><a href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Wahhabisme#Notes_et_r.C3.A9f.C3.A9rences">3 Notes et références</a><br /><a href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Wahhabisme#Voir_aussi">4 Voir aussi</a><br /><a href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Wahhabisme#Liens_internes">4.1 Liens internes</a><br /><a href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Wahhabisme#Liens_externes">5 Liens externes</a><br /><a href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Wahhabisme#Bibliographie">6 Bibliographie</a><br />//<br /><a id="Essor_du_salafisme_apr.C3.A8s_Mohamed_ibn_Abd_al-Wahhab" name="Essor_du_salafisme_apr.C3.A8s_Mohamed_ibn_Abd_al-Wahhab"></a><br />Essor du salafisme après <a title="Mohamed ibn Abd al-Wahhab" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Mohamed_ibn_Abd_al-Wahhab">Mohamed ibn Abd al-Wahhab</a> [<a title="Modifier la section : Essor du salafisme après Mohamed ibn Abd al-Wahhab" href="http://fr.wikipedia.org/w/index.php?title=Wahhabisme&action=edit&section=1">modifier</a>]<br />Le salafisme vient d'une volonté de revenir aux textes sacrés, de limiter dans leur lecture toute interprétation humaine contredisant celle des salafs (théologiens prédécesseurs des 3 premiers siècles). <a title="Mohamed ibn Abd al-Wahhab" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Mohamed_ibn_Abd_al-Wahhab">Ibn Abd al-Wahhab</a> prône un islam réformateur, il dénonce les coutumes locales et les superstitions qui ont appauvri et altéré la religion au fil des siècles. Il prône ainsi un retour à l'âge d'or de l'islam et donc à une interprétation du Coran basée sur celle des premières générations (notamment celle des 4 imams fondateurs des écoles de pensée islamiques). Il condamne la musique et la danse qui étaient initialement interdites dans l'Islam selon certains théologiens<a title="" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Wahhabisme#cite_note-2">[3]</a>. L'homme doit être contrôlé socialement pour être dans le droit chemin : celui de la soumission à Dieu. Il détruit des tombeaux et brise les idoles pour restaurer un monothéisme pur. Le radicalisme de la doctrine et de l'action inquiètent les premières populations locales. Ibn Abd al-Wahhab quitte alors le Sud de l'Arabie, et trouve refuge dans un village de <a title="Famille princière Ibn Saoud" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Famille_princi%C3%A8re_Ibn_Saoud">Mohammed al Saoud</a>, favorable à ses idées. Ils concluent un pacte instituant un État islamique suivant son enseignement, qui consiste en un prosélytisme religieux et en une expansion territoriale. En <a title="1803" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/1803">1803</a> le premier État saoudien est fondé.<br /><a id="Inde" name="Inde"></a><br />Inde [<a title="Modifier la section : Inde" href="http://fr.wikipedia.org/w/index.php?title=Wahhabisme&action=edit&section=2">modifier</a>]<br />L'<a title="Inde" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Inde">Inde</a> fut influencée au cours du <a title="XIXe siècle" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/XIXe_si%C3%A8cle">XIXe siècle</a> par le salafisme, introduit par Seijid Ahmed. La doctrine y connut un grand succès dans la région de Sitana au nord de <a class="mw-redirect" title="Peshawâr" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Peshaw%C3%A2r">Peshawâr</a>. Elle s'opposa aux <a title="Royaume-Uni" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Royaume-Uni">Britanniques</a> en particulier et à la culture européenne en général. Les musulmans indiens adoptèrent le salafisme, qui gagna rapidement tout le nord de l'Inde et prospéra à <a title="Patna" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Patna">Patna</a> dans le <a class="mw-redirect" title="Bihâr" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Bih%C3%A2r">Bihâr</a>, où ses membres se révoltèrent. Le théologien indien Manzûr an-Nu'mânî<a title="" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Wahhabisme#cite_note-3">[4]</a>cite le colonisateur britannique qui utilise le terme péjoratif de "wahhabite" pour qualifier les musulmans indiens luttant pour leur indépendance : il savait combien ce terme était déjà perçu négativement dans des populations musulmanes, et le but était de discréditer ces musulmans indiens au sein même de leur entourage.<br /><a name=".C3.89gypte"></a><br />Égypte [<a title="Modifier la section : Égypte" href="http://fr.wikipedia.org/w/index.php?title=Wahhabisme&action=edit&section=3">modifier</a>]<br />Les <a title="Frères musulmans" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Fr%C3%A8res_musulmans">Frères Musulmans</a>, une organisation <a title="Égypte" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/%C3%89gypte">égyptienne</a>, reçurent ainsi, dans les <a title="Années 1950" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Ann%C3%A9es_1950">années 1950</a>, une aide financière provenant des Saoud et destinée à faire le contrepoids au <a title="Nationalisme arabe" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Nationalisme_arabe">nationalisme arabe</a> laïc du leader égyptien <a class="mw-redirect" title="Nasser" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Nasser">Abdul Nasser</a>. Dans les années 1950 et 1960, de nombreux militants de la confrérie se sont réfugiés en Arabie Saoudite, pour échapper à la répression Nassérienne.<br /><a id="Afghanistan" name="Afghanistan"></a><br />Afghanistan [<a title="Modifier la section : Afghanistan" href="http://fr.wikipedia.org/w/index.php?title=Wahhabisme&action=edit&section=4">modifier</a>]<br />Les <a class="mw-redirect" title="Talibans" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Talibans">talibans</a>, qui ont pris le pouvoir dans le pays en 1996 étaient des musulmans fondamentalistes-soufis déobandis qui croyaient à la doctrine et aux traditions de l'école <a title="Deobandi" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Deobandi">déobandi</a>. Le régime qu'ils ont mis en place étant largement critiqué voire rejeté par le reste du monde, ils rencontrent des problèmes de financement qui les amènent à former une sorte de coalition stratégique avec Al-Qaida. En ce qui concerne les aspects extérieurs et la transparence (<a title="Hijab" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Hijab">hijab</a>, barbe...) les talibans ne présentent pas de différence notable avec les salafistes, c'est dans leur méthodologie qu'ils diffèrent d'eux.<br /><a id="Europe" name="Europe"></a><br />Europe [<a title="Modifier la section : Europe" href="http://fr.wikipedia.org/w/index.php?title=Wahhabisme&action=edit&section=5">modifier</a>]<br />L'essor du salafisme a aussi atteint les <a title="Balkans" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Balkans">Balkans</a> et le <a title="Caucase" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Caucase">Caucase</a>, où les groupes salafistes tentent de récupérer des groupes de musulmans qui étaient sous la menace ou la domination de groupes non musulmans. L'exemple le plus manifeste de l'influence du salafisme peut s'observer en <a title="Tchétchénie" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Tch%C3%A9tch%C3%A9nie">Tchétchénie</a> où les exactions russes l'ont considérablement servi.<br />De nombreuses initiatives d'organisations saoudiennes ont visé à enseigner le salafisme aux musulmans de <a title="Bosnie-Herzégovine" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Bosnie-Herz%C3%A9govine">Bosnie-Herzégovine</a>, de <a title="Serbie-et-Monténégro" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Serbie-et-Mont%C3%A9n%C3%A9gro">Serbie-et-Monténégro</a> et en <a class="mw-redirect" title="République de Macédoine" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/R%C3%A9publique_de_Mac%C3%A9doine">République de Macédoine</a>, par le biais du financement de la reconstruction des <a title="Mosquée" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Mosqu%C3%A9e">mosquées</a>, et d'hôpitaux.<br /><a id="Salafisme_et_les_fr.C3.A8res_musulmans" name="Salafisme_et_les_fr.C3.A8res_musulmans"></a><br />Salafisme et les frères musulmans [<a title="Modifier la section : Salafisme et les frères musulmans" href="http://fr.wikipedia.org/w/index.php?title=Wahhabisme&action=edit&section=6">modifier</a>]<br />Beaucoup d'organisations militantes <a title="Islamisme" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Islamisme">islamistes</a> sont influencées par le salafisme, totalement ou partiellement. Cependant on notera que les islamistes chiites, comme ceux d'<a title="Iran" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Iran">Iran</a> ou du mouvement libanais <a title="Hezbollah" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Hezbollah">Hezbollah</a> sont des <a title="Chiisme" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Chiisme">chiites</a> n'ayant rien à voir avec le salafisme.<br />Un grand nombre de mosquées autour du monde ont été financées par des fonds saoudiens ou provenant d'autres nations pétrolières du Moyen-Orient. De la même façon, de nombreux <a title="Imam" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Imam">imams</a> ont été formés en Arabie Saoudite.<br /><a id="Notes_et_r.C3.A9f.C3.A9rences" name="Notes_et_r.C3.A9f.C3.A9rences"></a><br />Notes et références [<a title="Modifier la section : Notes et références" href="http://fr.wikipedia.org/w/index.php?title=Wahhabisme&action=edit&section=7">modifier</a>]<br /><a title="" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Wahhabisme#cite_ref-0">↑</a> « Al-Hadiyya as-saniyya », p. 38-39.<br /><a title="" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Wahhabisme#cite_ref-1">↑</a> Cité par le théologien indien Manzûr an-Nu'mânî dans « Cheikh Muhammad ibn Abd il-Wahhâb ké khilâf propaganda aur Hindustân ké ulama-é haq par uss ké atharât », p.58<br /><a title="" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Wahhabisme#cite_ref-2">↑</a> * Parmi les paroles attribuées à <a title="Mahomet" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Mahomet">Mahomet</a>: « Il y aura parmi ma communauté des gens qui considéreront comme licites la soie, l’alcool et les instruments de musique ». (rapporté et commenté par Boukhari sous le numéro 5590, et communiqué par Tabarânî et Bayhaqî, chaîne de transmission authentifiée par l'historien et théologien Al-Albânî dans son ouvrage "as-Silsila As-Sahiha", n°91)<br />« Et, parmi les hommes, il en est qui, dénués de science, achètent de plaisants discours pour égarer hors du chemin d' Allah et pour le prendre en raillerie. Ceux-là subiront un châtiment avilissant.. » ( Coran, 31:6). Ibn Abbas affirme que le mot « Lahw » (terme utilisé en arabe dans le verset cité) signifie la chanson ; Mujâhid explique ce mot par "tambour " (Tafsir d’<a title="Ibn Kathir" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Ibn_Kathir">Ibn Kathîr</a> 21/40). Hassan al-Basrî dit quand à lui que de verset à été révélé à propos de la musique et des flûtes (Tafsir d’Ibn Kathîr 3/451). Les trois théologiens sont du même siècle que <a title="Mahomet" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Mahomet">Mahomet</a> et de nombreux autres théologiens des premiers siècles l'ont ainsi interprété.<br /><a title="" href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Wahhabisme#cite_ref-3">↑</a> Dans "Cheikh Muhammad ibn Abd il-Wahhâb ké khilâf propaganda aur Hindustân ké ulama-é haq par uss ké atharât", pp 79, 90-91.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5494973092991122728-9147016865726641667?l=anti-vahhabi.blogspot.com' alt='' /></div>sarahttp://www.blogger.com/profile/06498195424654760062noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5494973092991122728.post-19658346633406503012008-07-07T05:01:00.000-07:002008-07-07T05:03:09.575-07:00wahhabismoDi formazione giuridica e teologica <a title="Hanbalismo" href="http://it.wikipedia.org/wiki/Hanbalismo">hanbalita</a>, specialmente influenzato dalla dottrina espressa da <a title="Ibn Taymiyya" href="http://it.wikipedia.org/wiki/Ibn_Taymiyya">Ibn Taymiyya</a> (ma del tutto erroneo e fuorviante sarebbe prospettare un'equivalenza fra <a title="Hanbalismo" href="http://it.wikipedia.org/wiki/Hanbalismo">hanbalismo</a> e wahhabismo), Muhammad ibn ʿAbd al-Wahhāb si recò da giovane dalla natia regione del Najd (attuale Arabia Saudita) a <a title="Medina" href="http://it.wikipedia.org/wiki/Medina">Medina</a>, <a class="mw-redirect" title="Bassora" href="http://it.wikipedia.org/wiki/Bassora">Basra</a>, <a title="Baghdad" href="http://it.wikipedia.org/wiki/Baghdad">Baghdad</a>, in <a title="Persia" href="http://it.wikipedia.org/wiki/Persia">Iran</a>, e al <a title="Il Cairo" href="http://it.wikipedia.org/wiki/Il_Cairo">Cairo</a> e, tornato infine nella <a title="Penisola araba" href="http://it.wikipedia.org/wiki/Penisola_araba">penisola araba</a>, si stabilì nell'oasi di al-ʿUyayna dove entrò in contatto amichevole con l'<a title="Emirato" href="http://it.wikipedia.org/wiki/Emirato">emiro</a> <a class="new" title="Muhammad ibn al-Sa'ud (pagina inesistente)" href="http://it.wikipedia.org/w/index.php?title=Muhammad_ibn_al-Sa%27ud&action=edit&redlink=1">Muhammad ibn Saʿūd</a>, fondatore della <a class="mw-redirect" title="Dinastia saudita" href="http://it.wikipedia.org/wiki/Dinastia_saudita">dinastia saudita</a>.<br />Spostatosi a Darʿiyya (o Dirʿiyya), egli guadagnò alla sua visione del mondo il figlio dell'emiro, <a class="new" title="Abd al-Aziz ibn Sa'ud (pagina inesistente)" href="http://it.wikipedia.org/w/index.php?title=Abd_al-Aziz_ibn_Sa%27ud&action=edit&redlink=1">ʿAbd al-ʿAzīz ibn Saʿūd</a>, e nel <a title="1744" href="http://it.wikipedia.org/wiki/1744">1744</a> Ibn ʿAbd al-Wahhāb e Muhammad ibn Saʿūd si giu